tag:blogger.com,1999:blog-81465221177686144722011-07-08T12:52:01.040-04:00Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-4538209274900229232009-06-10T15:30:00.000-04:002009-06-10T15:26:34.983-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eBw5BnfmI/AAAAAAAAAQY/LvSG1iLyN5Q/s1600-h/DSC03505.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eBw5BnfmI/AAAAAAAAAQY/LvSG1iLyN5Q/s400/DSC03505.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172245373999611490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ့္ ပုဂၢလိက blog ျဖစ္တဲ့ <a href="http://htoomyat.blogspot.com/">htoomyat.blogspot.com</a> မွာ ေရးသားေနရာက ၀တၳဳတို ဆယ္ပုဒ္ ျပည့္သြားခဲ့ၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ၀တၳဳ အပုဒ္ေရေတြ တိုးတက္လာဖုိ႔လည္း ရွိေတာ့ အဆင္ေျပေျပ ရွာေဖြ ဖတ္ရႈႏုိင္ၾကဖုိ႔ ဒီ ၀တၳဳတို Blog ကို တင္ပါတယ္။ Copyright အတြက္ အလုပ္ရႈပ္မည့္ အေရးအတြက္ ကုိယ္ပုိ္င္ ဓါတ္ပံုမ်ားကိုသာ အသံုးျပဳသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုမ်ားသည္လည္း ထူးျမတ္ copyrighted အျဖစ္ အလိုေလ်ာက္ သတ္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစအပ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ ထူးျမတ္၏ ၀တၳဳတိုမ်ားႏွင့္ ဓါတ္ပံုမ်ားကို စာအုပ္္မွာ ျဖစ္ေစ၊ World wide web ရဲ့ တစ္ေနရာရာမွာ ျဖစ္ေစ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလိုျခင္း ရွိပါက...<br />htoomyat.shortstories@gmail.com ကို email ေပးပုိ႔ ဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီ Blog ကို ၁ရက္ ၃လ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ စတင္ပါတယ္။<br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />တင္ခဲ့ၿပီးေသာ ၀တၳဳတိုမ်ား...<br /><br /></span><ul><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">သစ္ရြက္လမ္း</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2009/05/blog-post.html">လြမ္းတတ္တဲ့ နံရံ</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2009/03/blog-post.html">စည္းကမ္းေဖာက္တဲ့ လူ</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2009/02/blog-post.html">မျမင္ႏုိင္တဲ့ ေသတၱာ</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/12/blog-post.html">အဖိုးရဲ့ ေဖာင္တိန္</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/10/blog-post.html">လႈိင့္ရဲၾကယ္ (က်န္ရစ္သူ၏ ၀တၳဳ)</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/07/blog-post.html">တစ္ကိုယ္စာ တဲအိုပ်က္ (က်န္ရစ္သူ၏ ၀တၳဳ) </a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">ပန္းေခတ္က အာလူး</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/05/blog-post.html">အေဖနဲ႔ ေတြ႔တဲ့ ညေန (က်န္ရစ္သူ၏ ၀တၳဳ)</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/04/blog-post.html">ငါ့ပုလင္းနဲ႔ ငါ့အိမ္အျပန္</a><br /></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/03/blog-post.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေသလူ၏ ႏုိးထျခင္း</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_4875.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ညေစာင့္</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_6935.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">တစ္ေယာက္တည္းပံုျပင္</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_7207.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">လမ္းေဘးပံုျပင္</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_5008.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">မိဇင္</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_8277.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ထြန္းထြန္း</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_9352.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">အရွင္ကုမာရ</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_1706.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေရႊလဲ့ေရ (က်န္ရစ္သူ၏ ၀တၳဳ)<br /></span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_3230.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">မိုက္တီး</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_570.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ပန္းပြင့္ေလး</span></a></li><li><a href="http://htoomyat-shortstories.blogspot.com/2008/02/blog-post_29.html"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဖိနပ္</span></a><a href="javascript:void(0)" tabindex="10" onclick="return false;"><span></span></a></li></ul><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-453820927490022923?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-51082429203439077022009-06-10T15:13:00.001-04:002009-06-10T15:23:25.197-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SjAIH0LdRNI/AAAAAAAABCU/CW0HJu10vLE/s1600-h/DSC01601.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SjAIH0LdRNI/AAAAAAAABCU/CW0HJu10vLE/s400/DSC01601.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345781688047584466" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ရံုးကေန အရင္လိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ညေနခင္းရဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးနား သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဆီကေန သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြက္ေျခာက္ ညိဳမဲမဲေတြပဲ ေတြ႔ရေပမဲ့ ခုလို ပုဇြန္ဆီေရာင္ သမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ေနာက္ခံနဲ႔ သစ္ရြက္ ညိဳဝါဝါေတြ ေဝ့လည္ၿပီး ေၾကြေနၾကတာေတာ့ အေတာ္လွတယ္။ လိုင္းကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ၾကားမွာ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ေန႔တိုင္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စိုက္စုိက္ ငိုက္ငိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက်ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏေလး ရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေဖာက္သည္မလာေသးတဲ့ ၾကံရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးဟာ ေခြးေျခခံု ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း စားပြဲေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။<br /><br />ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အပင္ေပါင္းစံုကေန သစ္ရြက္ ေပါင္းစံု ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိနပ္ကို လွ်ပ္တိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းခ်က္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားမိမွ ေကာင္းကင္ကို ေငးေနလွ်က္က ေခါင္းငိုက္စုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။<br /><br />ေျခေထာက္နဲ႔ ဖိနပ္ကို ျမင္ေတာ့ သားေရ ဖိနပ္ကို မျမင္ေတာ့ပဲ ငယ္ငယ္က ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ရတယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေနာက္ျပန္ ပို႔လုိက္ၿပီး ပုဆိုးကို ရွည္ရွည္ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကံရည္ဆိုင္ စားပြဲထိုးေလးသာ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို ျမင္ၿပီး ဘယ္လိုထင္မလဲ မသိဘူး။ ေမွာက္အိပ္ေနတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲ ဖိနပ္လွ်ပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္မိတယ္။ ေအာက္ေျခက သဲေတြက ဖိနပ္ ေအာက္ေျခထဲကို ဝင္လာၿပီး ေျခဖဝါးက ေအး ေအး သြားတယ္။<br /><br />တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝမွာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ဆိုတာကို ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ့၊ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ ခါးကို ျပန္မတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ခက္ခဲလုိက္တာ။ ခါးက အလိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ရံုးေရာက္လည္း ဘယ္သူ႔ေရွ႕ ေရာက္ေရာက္ ခါးကုိင္းထားရတာဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက အတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအျပန္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ထားပါ့မလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမလည္း ရိပ္သာဝင္ေနတာကို ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲ ညစ္သြားမိတယ္။ မေန႔က က်န္တဲ့ ငါးနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ခ်က္မယ္။ ေနာက္ ၿမိတ္ငါးပိေထာင္း အထုပ္ေလးေတြ က်န္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ အေမ့လို ရိပ္သာဝင္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စဥ္းစားမိတယ္။<br /><br />အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ကုလားထိုင္ အပ်က္ေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုထည့္ထားတဲ့ စတိုခန္းေလး ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္တုန္းက အဲဒါဟာ ေဆးခန္းေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ အေဖ့ လူနာေတြက အခု က်ေနာ္ ခါးကိုင္းသလို ခါးကိုင္းၿပီး ဆရာလုိ႔ အားကိုးတႀကီး ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခု အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဂုန္အိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဖ့စာအုပ္ေတြရယ္၊ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေဟာင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ရဲ့ မ်က္မွန္ အေဟာင္းေတြလည္း ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အေမ ေက်ာင္းမွာ မအားေသးလုိ႔ အိမ္ျပန္မလာႏိုင္ေသးတုိင္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့ အေဖ့ေဆးရံုမွာ သြားသြား ထိုင္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာက။ အေမ စာမသင္ရင္ လူေတြ ပညာမတတ္ရံုပဲ ရွိေပမဲ့ အေဖသာ ေဆးမကုရင္ လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဟာလည္း ေဒါက္တာႀကီးမွ ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ မ်က္မွန္က ပိုပို ထူလာခဲ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ ရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ပုပုဝဝ ပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္နဲ႔ စာၾကမ္းပုိးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ရင္ ယူခ်င္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြမွ ေပါမွေပါ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အသဲကြဲတယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ္ အသဲကြဲတဲ့ လြမ္းခန္းကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္မွ စတာပါ။ က်ေနာ္ ဘာလို႔ အမွတ္ မမီတာလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေအာင္စာရင္း ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ခင္မွာ က်ေနာ္ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းကလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ နင္းနင္းၿပီး ေျပးေနရင္း ေၾကြက်တဲ့ တခ်ိဳ႕ သစ္ရြက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ အတင့္ရဲရဲနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚကို က်ဲျပန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ေတြကိုလည္း ႏွေျမာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္လုိ႔မမီ၊ ေက်ာင္းဆရာလည္း မျဖစ္ရပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္က မရနဲ႔ ရတဲ့အလုပ္ ဝင္ရင္း အခုလို ရံုးစာေရးပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေျမျပင္ကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငံု႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ မပါေသးဘူး။ ၾကံရည္ဆုိင္ စားပြဲပုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနရတဲ့ စားပြဲထိုးေလးလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနတုန္း ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေလပူေတြက မ်က္ႏွာကို လာရုိက္တယ္။ ေလပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကို အားတက္လာေစတယ္။ လွ်ပ္တုိက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ၾကြၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ခါးကေတာ့ လိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မနက္ဖ်န္လည္း အလုပ္သြားရဦးမယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-5108242920343907702?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-3029815975170932342009-05-04T07:58:00.001-04:002009-05-04T08:01:19.881-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7Y1Fnn16I/AAAAAAAABCE/GbQj3IeBUME/s1600-h/DSC01164.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7Y1Fnn16I/AAAAAAAABCE/GbQj3IeBUME/s400/DSC01164.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331937415406278562" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနပူတဲ့ ေန႔ေတြဆို အေတာ္ေလး အိပ္ငိုက္တယ္။ ေအးတဲ့ေန႔ေတြေရာ မငိုက္ဘူးလားဆိုေတာ့ တူတူပါပဲ။ စာရင္းေတြ တြက္ရတာေလာက္ အိပ္ငိုက္တဲ့အလုပ္ ရွိဦးမလား။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ထိုင္အိမ္သာ ဆိုေတာ့ အဖံုးဖံုးၿပီး တက္ထိုင္ေနလုိက္ရင္ ခံုမွာ ထုိင္ေနရသလိုပဲဆိုေတာ့ မဆိုးပါဘူးေလ။ ေဘးကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ နံရံ ျဖဴျဖဴႀကီးကလည္း ေဖြးေဖြးႀကီး ရွိေနတယ္။ တကယ္ဆို အိမ္သာနဲ႔ လုိက္ေအာင္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ျဖစ္ေနသင့္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းက ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာဆို ေကာ္ရစ္ဒါ အဆံုးမွာ ရွိတာေပါ့။ အခု သခ်ၤာအခ်ိန္ဆို ဆရာက သင္တာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ တစ္တန္းလံုး ငိုက္ေနၾကလည္း စကားမေျပာေနၾကရင္ ၿပီးတာပဲ ဆရာလည္း ဘာမွမေျပာဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားမမ်ားရပဲ အိပ္ငိုက္ရတာထက္စာရင္ အိမ္သာထဲမွာ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ ရတာကို ပိုသေဘာက်မိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္သာထဲ ေရာက္ေနၾကတာေပါ့။ အိမ္သာနံရံမွာ မင္းထက္က စႏၵီလြင္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေထာက္ခြ်န္နဲ႔ ျခစ္ၿပီးေရးေနတယ္။ ေအာက္နညး္နည္း နိမ့္ေနတဲ့ အဲဒီ စာတန္းကို ပြႀကီးက ေသးနဲ႔ပန္းလုိက္ေတာ့ မင္းထက္က ေအေပး ဆိုၿပီး ဆဲလုိက္တယ္။ ပြႀကီးဆိုတာက ေက်ာ္ထက္ေပါ့။<br /><br />ပြႀကီးလည္း တခါတေလ ေဆးလိပ္ ယူလာေနက်ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူယူလာ တတ္တာက နည္းနည္းပါ။ တေလာက သူ႔အဖိုး ေဆးျပင္းလိပ္ ဆိုတာႀကီး ယူလာေသး။ ဖြာေတာင္ မဖြာလုိက္ရပါဘူး။ ဟိုေကာင္ေတြက ေျပာျပတာ... အဲဒီေန႔က ျမန္မာသဒၵါေတြ မၿပီးေသးလုိ႔ စာကူးေနတာနဲ႔ အိမ္သာထဲ မလာႏုိင္လုိက္တာ။<br /><br />ေဆးလိပ္ မေသာက္ေနလည္း အိမ္သာထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ဘူး။ မိန္းကေလး အိမ္သာေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေပမဲ့ ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာကေတာ့ အေတာ္ေလး အနံ႔ျပင္းတယ္။ ဆယ္တန္းက ဆရာေျပာင္ႀကီးကေတာ့ သူ႔အတန္းက ေက်ာင္းသားေတြကို တခါတေလ အိမ္သာေဆးခုိင္းတယ္ ဆိုပဲ... တခါတေလေတာ့ ၁၀ တန္းအကိုႀကီးေတြ အိမ္သာေဆးေနတာ ေတြ႔ရသား။ တျခားဆို ဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္သူမွ ေဆးေနတာ မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီ အကိုႀကီးေတြ အိမ္သာလာေဆးတာ ကလည္း ဘာမွ ေသခ်ာ မေဆးပါဘူး။ အိမ္သာထဲက ထြက္မလာပဲ ေဟးလားဝါးလားနဲ႔ ဘယုတ္က် ေနၾကတာပါပဲ။ ဆရာ ဝင္လာမွာေတာ့ မပူရဘူးေလ... ဆရာေတြရဲ့ အိမ္သာက တစ္ဖက္လမ္းမွာ။ တကယ္ေတာ့ ဆရာေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ဆို ေတြ႔ရေတာ့မွာေပါ့။ စာေမးပြဲသာ မွန္မွန္ ေအာင္ခဲ့ရင္ ေျပာပါတယ္။ ဒီအုပ္စုကို အိမ္သာ လာေဆးခုိင္းလို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္သည္လို႔ပဲ ေအာ္ၾကမွာပဲ။<br /><br />မင္းထက္က မေသာက္တတ္ေသးပဲ အခုမွ စေသာက္က်င့္ေနေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အဟြတ္ အဟြတ္နဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးေနတယ္။ အသံ သိပ္မထြက္ဖို႔ လွမ္းေျပာလုိက္ရတယ္။ ေမာ္နီတာေကာင္ကိုေတာ့ သတိထားရမယ္။ ဆရာမ မ်က္ႏွာရဖို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ျခင္းေတာင္း လိုက္ဆြဲေပးေနတဲ့ေကာင္။ တခါက အိမ္သာထဲ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ၾကတာကို ဒီေကာင္ လက္တို႔လုိက္လုိ႔ အတန္းပုိင္ ဆရာမက ေျခသလံုးကို ၾကိမ္စာေကြ်းတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္။ တကယ္ဆို အဲဒီေန႔က လပတ္ စာေမးပြဲအတြက္ ေကာင္းထက္ေအာင္ အေဒၚ မိတၱဴဆိုင္မွာ ခ်ံဳ႕လာတဲ့ စာရြက္ေလးေတြပါ တခါထဲ အိမ္သာထဲမွာ မွ်တာ... အဲဒါကို ရွာမေတြ႔သြားပဲ ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္တာပဲ မိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။<br /><br />ထမင္းစားဆင္းေတာ့မယ္။ ပြႀကီးက သူ႔လံုခ်ည္ကို ခြ်တ္ၿပီး အသင့္ ကိုင္ထားလုိက္တယ္။ ေအာက္က ေဘာင္းဘီကေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္ဆံုး မန္ယူ ေဘာင္းဘီ ဆိုတာေပါ့။ ဘယ္ေတာ့မွ တျခားေဘာင္းဘီ ဝတ္တာမေတြ႔ရဘူး။ ဒီေကာင္လည္း ေဘာလံုးကန္ ေကာင္းတယ္။ တခါေလာက္ အခြင့္ရရင္ ဒီေကာင္ ေဒါခီးသြားေအာင္ သူ႔ေဘာင္းဘီကို ေဆးလိပ္မီးနဲ႔ တို႔လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ အိမ္သာ တံခါးဝမွာ ေစာင့္လုိက္၊ ေဆးလိပ္ ဝင္ဖြာလုိက္ လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္းထက္ေအာင္ကလည္း သူ႔မ်က္လံုး ျပဴးျပဴးနဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါ တစ္ေလွ်ာက္ကို ၾကည့္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ ကိုင္တဲ့လူက အိမ္သာေပါက္နားမွာ ေနၿပီး ေဆးလိပ္ကို ပစ္ခ်၊ ေရေလာင္းခ်ၿပီး ေဖ်ာက္လုိက္တာနဲ႔ ပြႀကီးက အေရးၾကံဳရင္ သူ႔လံုခ်ည္နဲ႔ အေငြ႔ေတြကို ယပ္ခပ္ၿပီး ေဖ်ာက္ပစ္မလို႔ေပါ့။ အလကားပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မလာပါဘူး။<br /><br />မင္းထက္ ယူလာတဲ့ ေထာက္ခြ်န္ေလးကို ေတာင္းၿပီး သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေရးလုိက္တယ္။ ဒီတစ္လွည့္ေတာ့ ပြႀကီးကို လန္႔လို႔ ခပ္ျမင့္ျမင့္မွာ ေရးလုိက္တယ္။ နံရံက ေဆးမသုတ္ထားတဲ့ ဘိလပ္ေျမ နံရံ ညိုညိုႀကီး ဆိုေတာ့ ေျမျဖဴနဲ႔ ေရးရင္ေတာ့ ပိုေပၚတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျမျဖဴမရွိေတာ့ ရွိတာနဲ႔ပဲ ေရးတယ္။ ဒီ ေသးေပါက္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ စာေတြခ်ည္းပဲ။ အိမ္သာခန္းေတြ ထဲမွာေတာ့ အကိုႀကီးေတြ လက္စြမ္းျပ ထားၾကတဲ့ ကိုယ္တံုးလံုးပံုေတြ ရွိေလရဲ့။ သူတို႔လည္း ဘာတတ္လုိ႔လဲ... အဓိက ေနရာေတြ ေပၚေအာင္ ဆြဲထားလုိ႔သာ ဘာပံုမွန္းသိတာ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီပဲ။<br /><br />ဒီေန႔လည္း သီရိထြန္း သူ႔ေက်ာင္းကားဆီ သြားရင္ ငါတို႔ လိုက္ၾကဦးမလားလုိ႔ ေမးေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျပန္မေျပာၾကဘူး။ သီရိထြန္း အေဒၚက ၅ တန္းက ဆရာမေလ။ တစ္ေန႔က ေတြ႔လိုက္တာ ငါ့တူမကို လုိက္စကားေျပာေနတာ နင္တို႔ကို ငါ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ရံုးခန္း ပုိ႔လိုက္ရမလား ဆိုလို႔ အကုန္လံုး လန္႔ေနၾကတာ။ ေဆးလိပ္မီးက အစီခံနား ကပ္လာတာ လက္ေတာင္ ပူလာတယ္။ ပြႀကီး အနားကပ္လာတာ ေဆးလိပ္ လုမလို႔ဆိုတာ သိတာေပါ့။ တစ္ဖြာေလာက္ ဖြာလုိက္ၿပီး အိမ္သာထဲ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူ႔အလွည့္ ရတာနဲ႔ ပြႀကီးက ေအေပးလုိ႔ ဆဲလိုက္ျပန္တယ္။ လွည့္ၿပီး သြားဖ်ီးျပလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္း ေခါက္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ထမင္းခ်ိဳင့္ ရွိသူက အတန္းထဲ ျပန္စား၊ အိမ္ျပန္ စားမဲ့ လူေတြက အျပင္ထြက္သြား၊ မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ဝယ္စားမဲ့လူေတြက မုန္႔ေစ်းတန္းသြားနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္လမ္းစီ ေရာက္ကုန္ၾကတယ္။<br /><br />လက္ပတ္နာရီကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၁၂ နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ မန္ေနဂ်ာဟာ သိပ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ သူ႔ဟာသူ အေပၚက ျမန္ျမန္ မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ အလုပ္ေတြ ပံုေနတာနဲ႔ ေအာက္က လူေတြပါ လာလာပိတယ္။ ေဘာ့စ္က တခါတေလ လာလာ ပြမ္ခ်င္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ ပြႀကီး ဆဲသလို ေအေပးႀကီးေတြလို႔ ဆဲခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေသး။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္သာထဲ တစ္ေယာက္တည္း ဝင္ဝင္ထုိင္ေနျဖစ္တယ္။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္မွ ျပန္ထြက္ေတာ့မယ္။<br /><br />ရံုးအျပင္မွာမွ ေဆးလိပ္ ေသာက္ရမယ္ ဆိုလုိ႔ ေဆးလိပ္ေတာ့ ခိုးမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နံရံမွာလဲ သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္သာကေတာ့ အနံ႔ေလး သင္းသင္းေလးနဲ႔ နံရံက ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးရယ္။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-302981597517093234?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-32906057977131272742009-03-18T09:03:00.002-04:002009-03-18T09:13:38.029-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScDzcf0tElI/AAAAAAAAA-I/QwO-LhE_48E/s1600-h/DSC00892.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScDzcf0tElI/AAAAAAAAA-I/QwO-LhE_48E/s400/DSC00892.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314515231201628754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ငယ္ငယ္တုန္းက အဖိုးနဲ႔ အတူ စမ္းေခ်ာင္းေလးမွာ ေလွလႊတ္ခဲ့ ၾကတာကို သတိရမိတယ္။ ေလွေလးကို လႊတ္လုိက္ေတာ့ ေလမတိုက္ေပမဲ့ ျမန္ျမန္ပဲ စီးဆင္းသြားတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျခေထာက္ကို ေရမွာ ႏွစ္ၿပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲ ေတြကို ဖြလိုက္ေတာ့ သဲလံုးေတြ တက္လာၿပီး ေရလည္း ေနာက္သြားတယ္။ အဖိုးက စကၠဴေလွေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနရင္း... "ဖိုးဖိုးငယ္ငယ္ကဆို ခဏခဏ ေလွစီးဖူးတယ္ကြ။ လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူဆိုတာ ကမ္းေပၚမွာပဲ ေနဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သတၱ၀ါပဲ ငါ့ေျမးရ... လူျဖစ္ရဲ့သားနဲ႔ စည္းကမ္းေဖာက္ၿပီး ေလထဲပ်ံဖို႔ ႀကိဳးစားရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရထဲသြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ဒုကၡ ေရာက္တတ္တယ္..." လုိ႔ လွမ္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အဖိုးေျပာခဲ့ဖူးတာ သတိရၿပီး နည္းနည္းေလး ျပံဳးခ်င္မိတာ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတဲ့ ေနရာေတြ စပ္ေတာ့ အသိထဲ ေရငတ္တာက ျပန္၀င္လာျပန္တယ္။ အစကတည္းက မခ်ိျပံဳးဆိုေတာ့ တစ္၀က္နဲ႔ အျပံဳးရပ္သြားတာ ကိစၥေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေရငတ္ေနတာကို ေမ့ထားဦးမွပဲ။ ေခါင္းေပၚကို ေနေရာင္ခ်ည္ေတြက ေရေႏြးပူ ဖြင့္ထားတဲ့ ေရပန္းေအာက္ထဲ ၀င္ေနရသလို တရႊီရႊီနဲ႔ ဖြာၿပီး ေခါင္းေပၚက်ေနတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ႏႈတ္ခမ္း ကြဲတဲ့ေနရာကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္လုိက္ေတာ့ လွ်ာကလည္း ေျခာက္ေနတယ္။ အာမထိ ရွာမထိ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အဲလိုႀကီးလားေတာ့ မသိဘူး။ ပါးစပ္ထဲမွာ လွ်ာဟာ ရွိလို႔ ရွိေနမွန္းေတာင္ မသိရေလာက္ေအာင္ပဲ ေျခာက္သေယာင္း ေနေလရဲ့။ ေဟမာနဲ႔ အတူတူ ေသာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္ရည္ကို ျပန္သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို အရည္ထက္စာရင္ အျမွဳပ္ေတြခ်ည္း မ်ားေနၿပီး ေသာက္လို႔လည္း မဝတဲ့အျပင္ ေစ်းကလည္း ႀကီးေသးေတာ့ ဆိုင္ကိုေတာင္ ေစာဒက တက္ခ်င္မိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနသာ အဲဒီတုန္းက ေစ်းထက္ ငါးဆနဲ႔ လာေရာင္း ရင္ေတာင္ ၀ယ္ေသာက္မိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုိက္ဆံေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အိတ္ကပ္ထဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္မလႊတ္ရဲတာနဲ႔ ေသာက္ရေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေဟမာ့ကို သြားခိုးတဲ့ ညတုန္းကလည္း ဒီလို အႀကီးအက်ယ္ ေရငတ္သလို ခံစားဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စိတ္နဲ႔ ဆိုင္မယ္ထင္တယ္။ ညတြင္းခ်င္း ရဲေဇာ္တို႔ရဲ့ သန္လ်င္က အိမ္ကို ေမာင္းတာ သိပ္မေဝးေပမဲ့ ေနာက္က သိၿပီး လုိက္လာမွာစိုးလုိ႔ တစ္လမ္းလံုး စိတ္ေတြပူၿပီး အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးေလရဲ့။ ေဟမာကေတာ့ ပခံုးကို မီွထားတယ္။ သူလည္း ေရငတ္ေနခဲ့မယ္ ထင္ပါရဲ့ေလ။ ေလးရက္ၾကာမွ ေဟမာ့ကို ျပန္အပ္ဖို႔ ျပန္လာရင္း အေဖတို႔ အေမတို႔နဲ႔ အဖိုးကို ျပန္ကေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ပညာေရး ဆံုးခန္းမတိုင္ခင္မွာ ဆိုေတာ့ အေဖကလည္း မ်က္ႏွာ ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ေပါ့။ အေမကလည္း ပု၀ါနဲ႔ မ်က္လံုးကို ဟိုတို႔ သည္တို႔နဲ႔... အဖိုးကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေျပရာေျပေၾကာင္းပဲ... "ေအး... ငါ့ေျမး... မင္း ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္သလိုမ်ိဳးေပါ့ကြာ... အဲဒီတုန္းကလည္း မင္းကို အဲလို လမ္းထေလွ်ာက္ဖို႔ ဘယ္သူကမွ ေျပာခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းဟာမင္း အလိုလို သိခဲ့တာပါပဲ။ အခုလည္း မင္းဘ၀နဲ႔ မင္း ရပ္တည္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သိလို႔ အဲလို လုပ္တာလို႔ ဖိုးဖိုး ယူဆတယ္ကြာ" လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေရငတ္သလို မဟုတ္ပဲ ရင္ထဲ ပူလာသလို ခံစားမိလုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဖိုး ေျပာခဲ့သလို သူမ်ား ေျပာတာမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရင္ထဲက သိလုိ႔ လုပ္တာကပဲ မွန္တယ္ ထင္တာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ရင္ပူတဲ့ အေၾကာင္းကို အေတြးက ေရာက္သြားေတာ့ ပူေနတဲ့ ရင္ဟာ ပိုပို ပူလာျပန္တယ္။ တခါတေလေတာ့ ရင္ဟာ အထဲက ပူတာလား အျပင္က ပူတာလား ဆိုတာကို မေတြးမိေတာ့ဘူး။ အျပင္ ကလည္း ပူ၊ အတြင္း ကလည္း ပူေပါ့။ ေၾကးအိုးထဲမွာ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဝက္သားဖတ္ လိုပဲ ခံစားရမယ္ ထင္မိတယ္။ ဗိုက္က ဆာေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ သတိရျပန္တယ္။ ေဟမာက အပ်ိဳတုန္းကတည္းက ေၾကးအိုး အရမ္း ႀကိဳက္တယ္ ဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး စားခ်င္ေတာ့ မတားရက္ျပန္ဘူး။ ေစ်းကလည္း တက္တက္လာေတာ့ တခါတေလေတာ့ မသထာတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပဲ အလုပ္လည္း မရ၊ ပညာေရးလည္း ေရွ႕မဆက္ႏုိင္၊ ပစၥည္းေလးလည္း ကုန္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သီတင္းကြ်တ္ ေယာကၡမႀကီးတို႔ဆီ ဘီစကစ္ မုန္႔ပံုးေလးနဲ႔ အသြားမွာ ေခါင္းခ်င္း ရုိက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေရႊသမက္အတြက္ တစ္သက္တာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈ အစီအစဥ္ႀကီး ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေယာကၡမေတြ ျပန္ေပးလုိက္တာေတြ၊ စီစဥ္ေနၾကတာေတြနဲ႔ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ကန္ေတာ့တဲ့ မုန္႔ပံုးေလးခမ်ာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား အေရးမပါခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီေန႔က စားခဲ့ရတဲ့ ၀က္သားဟင္းကို သတိရလုိက္တာ။ တကယ္ေတာ့ ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘူးသီးဟင္းခါး ေလးကို ပိုေတာင္ သတိရေသးတယ္... ဗိုက္ဆာေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဘူးသီးဟင္းခါး မေသာက္ရေသးခင္ ပခက္လႊဲသလို ျဖစ္လာျပန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္အန္ဖို႔ က်န္ေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ဟာကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ ဗိုက္ဆာလုိ႔ မူးတာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေရငတ္ရင္ ေခါင္းမူးတတ္သလား ဆိုတာေတာ့ ေရကေတာ့ အခု တစ္ခါက လြဲရင္ အရင္က တစ္ခါမွ မငတ္ဖူးေတာ့ မသိဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတာေတြ စပ္ေနတုန္းမို႔ ကိုယ္ကို နည္းနည္းေလး ရို႕ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ေရနဲ႔ ထိေအာင္ တို႔လိုက္ေတာ့မွ အေက်ာေပါင္း တစ္ေထာင္ စိမ့္သြားတယ္ ဆိုရမယ္။ ဒါဏ္ရာကို ဆားပက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမယ္ ဆိုတာ လက္ေတြ႔ သိရသလိုပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မွတ္မွတ္ရရ ေယာကၡမႀကီးက သေဘာၤတက္ဖုိ႔ ကိစၥ ေျပာထားၿပီး ေနာက္ေန႔ပဲ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကတယ္။ ေက်ာ္ေဇာက ေဆးခန္းထိုင္ရဦးမွာမုိ႔ ေစာေစာျပန္သြားတယ္၊ ဟိုေကာင္ အာျပဲ ေနထက္ကေတာ့ စတူဒီယို သြားရဦးမယ္ဆိုၿပီး ျပန္သြားျပန္ေရာ က်န္တဲ့ ေကာင္ေတြက ဆက္ထုိင္ေနၾကၿပီး ဝိုင္းသိမ္းမွ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သူရွင္းမယ္ ငါရွင္းမယ္ ျဖစ္ၾကေလရဲ့။ ေနာက္ဆံုး အရွည္ႀကီး ထြန္းပုိင္က ေထာင္တန္ အထုပ္ႀကီးကို ဘုတ္ ခနဲ စားပြဲလယ္ ပစ္ခ်လိုက္မွ ၿငိမ္သြားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင္ေတြကို အားက်မိတယ္။ အဲဒါဟာလည္း အဖိုးေျပာတဲ့ စည္းကမ္းကို ေဖာက္မိဖုိ႔ အားေပးခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလယ္မွာ ေခါင္းေလး ေထာင္ခ်င္ေသးတာကိုး။ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စိတ္ထဲမွာ ပါလာလို႔ မဟုတ္ပဲ သူမ်ားအားေပးတဲ့ ကိစၥကို လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့ အားမရလွပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အဲဒီတုန္းက အေခါက္ကင္ ေနာက္ဆံုးပြဲမွာ အဖတ္ နည္းနည္း က်န္တာကို ပုိက္ဆံရွင္းၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ ခ်န္ထားခဲ့မိတယ္။ အခုမွ ႏွေျမာ ေနျပန္တယ္။ အေခါက္ကင္ေလးနဲ႔ အခုေနသာ ထမင္းစား၊ ၿပီးရင္ ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္ၿပီး ပက္လက္ ကုလားထိုင္မွာ မွိန္းလုိက္ရရင္။ အင္း... ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ တာေတာင္ အေတာ္ၾကာ ေနၿပီလိုပဲ။ အခုေတာ့ က်န္ေသးရင္ေတာင္ ေရစိုကုန္ေရာေပါ့။ အင္း... အိတ္ထဲမွာ က်န္ေတာ့ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီမနက္က ဟို အင္ဒိုေကာင္ ေတာင္းလုိ႔ လက္က်န္ ေဆးလိပ္ေလး ေပးလုိက္မိတယ္ ထင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ရႈိက္ၿပီး မႈတ္ထုတ္လိုက္ သလို ႏႈတ္ခမ္းက ဟန္ပါပါနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။ အခုမွ နည္းနည္းေလး စိတ္ထဲ သက္သာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔... ေဆးလိပ္ မီးခိုးကို ျမင္သလိုပဲ တံလွ်ပ္တစ္ခုကို ျမင္ေနတာလား။ ဘာေလးပါလိမ့္။ မဲမဲ မဲမဲေလးတစ္ခု နီးနီး လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ ၾကည့္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဘ၀မွာ ဒီေလာက္ လွတဲ့ စက္ေလွေလး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးသလိုပဲ။ လက္တစ္ဖက္ကို သတိ အႀကီးအက်ယ္ ထားၿပီး ရမ္းရမ္း လႈပ္ေနရင္းနဲ႔ကို ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ ရမ္းသာ ရမ္းေနတာ လက္ကို နည္းနည္းေလး ေထာင္ထားဖို႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။ ရမ္းတာက လက္က လႈပ္ေရာ လႈပ္ရဲ့လားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာ္ေနတာကလည္း အသံက ဝင္ေနသလားမသိဘူး... အက္အက္ႀကီးပဲ ထြက္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတြေရာ၊ ျမန္မာလိုေတြ႔ေရာ စံုေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ေတာင္ ဘာေအာ္လုိ႔ ေအာ္ေနမိမွန္းမသိဘူး။ ကယ္ၾကပါလုိ႔ ေအာ္ေနမိမွာေပါ့။ ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ ဖိုးဖိုးေရလုိ႔ ေအာ္ေခၚေန မိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ စကၠဴေလွေလးကို ျပန္သတိရတယ္။ ေဟမာေရ လုိ႔ေတာ့ မေအာ္ျဖစ္ေလာက္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အခုလို ျဖစ္ေနတာဆို ဖိုးဖိုးသာျမင္ရင္ ဘာမ်ားေျပာေလမလဲ လုိ႔ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္မရွိတဲ့ ၾကားက ေခါင္းထဲ ၀င္လာမိေသးရဲ့။ အခုမွ ေနာင္တရလုိ႔ မထူးဘူး ငါ့ေျမးလုိ႔ပဲ ေျပာမွာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ျပံဳးဖ်ဲဖ်ဲနဲ႔ ထပ္ေအာ္မိျပန္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလွက က်ေနာ့္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း နီးလာသလိုပဲ စက္သံေတြ ၾကားၾကားေနရတယ္။ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဆးလိပ္ မီးခိုးလံုးေတြ ျမင္လာရ သလိုပဲ က်ေနာ္က စက္ေလွေလးကို အနားလာေစခ်င္လို႔ နားထဲမွာ ပိုပို နီးလာသလို ခံစားေနရလားေတာ့ မသိဘူး။ စိတ္ေပ်ာ္လြန္းၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကို လႊတ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာပဲ ဇြပ္ကနဲ႔ ေအာက္ကို ပါသြားၿပီး ႏွာေခါင္းထဲ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္လာတယ္။ ေအာ္ရင္း ေအာ္ရင္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ေရထဲကို ေရာက္သြားရင္ ဂလု ဂလုနဲ႔ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္တယ္၊ ေရနဲ႔ ေလ အစပ္ေရာက္ရင္ ဖလူး ဖလူးနဲ႔ ထြက္လာၿပီး ေရေပၚေရာက္မွ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အသံက ထြက္ထြက္ လာတယ္။ ႀကိဳးစားပမ္းစား လက္ကို ရမ္းမွ တိုင္ကီကို ျပန္ကုိင္မိတယ္။ ေရငန္ေတြက သိပ္မႊန္တာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီလိုနဲ႔ သမုဒၵရာ ေရျပင္ အစပ္နားနဲ႔ ေနလံုးေအာက္ေျခဟာ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း တစ္ဖက္အစြန္းကို ထိေတာ့မယ္။ ေဘးကုပ္စက္၀ုိင္းေပၚအထိ ခ်ီလာခံရတဲ့ ေဘာလံုး တစ္လံုးလို ဂိုးထဲ ၀င္ေတာ့မဲ့ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေအာ္ဟစ္ေန ရင္းနဲ႔ပဲ စက္ေလွေလးက ေ၀း၊ ေ၀းသြားတယ္။ အခုေတာ့ တိုင္တန္းနစ္ ဇာတ္ကားထဲက မင္းသားေလးလုိ က်ေနာ္ သမုဒၵရာ ၾကမ္းျပင္ကို ျဖည္းျဖည္းေလး ျပဳတ္က်သြားမွာကို ေစာင့္ၾကည့္မဲ့လူ မရွိပါဘူး။ ဇနကၠ မင္းသား မဟုတ္တဲ့အတြက္ မဏိေမခလာလည္း မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့လည္း စိတ္က ေဆာင္ေနေတာ့ က်ေနာ္ ဒီတိုင္ကီေလးကို ဆက္ၿပီး ဖက္တြယ္ထားရမွာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဆာေနတဲ့ ဗိုက္နဲ႔ ေျခာက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဟာလည္း ထံုးစံအတုိင္း မဆံုးႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေတြးေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္သြားျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနက တျဖည္းျဖည္း ၀င္လာသလို တိုင္ကီပံုးေလးကိုလည္း တအိအိနဲ႔ လႈိင္းလံုးေတြက ေခ်ာ့သိပ္ ေနၾကေလရဲ့။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-3290605797713127274?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-11758104026981961212009-02-06T00:21:00.004-05:002009-02-27T23:47:34.017-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SYvJMRQ7iDI/AAAAAAAAA3Q/ouW1RPfHeyA/s1600-h/DSC00488.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SYvJMRQ7iDI/AAAAAAAAA3Q/ouW1RPfHeyA/s400/DSC00488.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299550599161546802" border="0" /></a><br /><p style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ညကေတာ့ အရင္လိုပဲ ေမွာင္ေပမဲ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ သံုးဆေလာက္ ပိုၿပီး နက္ေမွာင္တယ္။ ျပတင္းေပါက္ ခန္းဆီးဟာ အရင္တုန္းကထက္္ ပိုမွိန္တဲ့ အလင္းေရာင္ေလးကို ထိုးေဖာက္ ၀င္ခြင့္ ျပဳထားတယ္။ မပိတ္ေတာ့ပါဘူး။ မင္းက ၀ရန္တာမီးေလးေတာ့ ဖြင့္ထားမွ အိပ္လုိ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္တာ မဟုတ္လား။ ငါကေတာ့ အလင္းေရာင္ ရွိရင္ အိပ္မေပ်ာ္တတ္လုိ႔ ငါ့အက်င့္အတုိင္း ေဘးကို ေစာင္းအိပ္လုိက္တဲ့အခါ လက္ကလည္း အလိုလို ဆန္႔ၿပီး မင္းကို ရွာေနမိျပန္တယ္။ ေဘးနားက ေခါင္းအံုးကိုပဲ စမ္းမိေတာ့ အစားထိုး အေနနဲ႔ ေခါင္းအံုးကိုပဲ ဖက္ထားမိတယ္။ ငါ့ဘ၀မွာ ခုေတာ့ ငါနဲ႔အတူတူ ေခါင္းအံုးေလးပဲ ရွိေတာ့တယ္။ </span><br /></p><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">မနက္ ကားကို မနက္ ၈နာရီေလာက္ ေခၚထားေတာ့ ေစာေစာေလး အိပ္မွ ျဖစ္မယ္။ ငါ့ကို အိပ္ခြင့္ျပဳပါေတာ့လုိ႔ မင္းကို ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ငါ့အတြက္ လြတ္္ေျမာက္မႈကို မခံစားေစႏုိင္ဘူး။ ငါကေတာ့ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မယ္လုိ႔ ယံုတယ္။ မင္းရဲ့ အေငြ႔အသက္ေတြ၊ ပံုရိပ္ေတြကေန ငါ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ငါ တကယ္ပဲ လြတ္ေျမာက္ခ်င္တာလား ငါ့ကိုယ္ငါ လိမ္ေနမိတာလား ဆိုတာကိုလည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္လုိ႔ မတတ္ျပန္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">မနက္ဖ်န္ မနက္ ႏိုးလာရင္ မင္းေၾကာ္တတ္တဲ့ ထမင္းေၾကာ္ နံ႔ေလးကို ငါ အျမဲ ရျပန္ဦးမွာပဲ။ မီးဖိုဖက္ကို အရင္တုန္းကလိုပဲ ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ ေျပး၀င္သြားမိျပန္ရင္ မင္းကို ရွာမေတြ႔သလိုပဲ မီးဖိုေပၚမွာ ထမင္းေၾကာ္အိုး ကိုလည္း ရွာမေတြ႔ဘူး။ ငါ့ဟာငါ မေၾကာ္တတ္ ေၾကာ္တတ္နဲ႔ ၾကက္ဥေလး ေၾကာ္ၿပီး မေန႔က ငါ ႏွစ္ေယာက္စာ မွားခ်က္ထားလုိ႔ ပိုေနတဲ့ ထမင္းၾကမ္းေတြကို ဆီနဲ႔ လွိမ့္ၿပီးစားျပန္ဦးေပါ့ကြာ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေနာက္ ရံုးသြားခါနီး က်ရင္ ေအာက္ဆင္းခါနီး ငါကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ ရွိမေနတဲ့ တိုက္ခန္းထဲကို ေယာင္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္မိ ျပန္ဦးမွာ။ ေအာက္ကို ေရာက္ျပန္ရင္လည္းွ တို႔တိုက္ခန္းေလးကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္ၿပီး အခန္းက ေခါင္းေလာင္း ႀကိဳးေလးကို မင္းမ်ား ထြက္ၾကည့္ေလမလားလုိ႔ ေၾကာင္ၿပီး ဆြဲေနမိတာ ေဘးအိမ္ ၀ရန္တာကေန သူမ်ား ထြက္ၾကည့္မွပဲ သတိ၀င္လာေတာ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ရံုးအျပန္ဆို ငါ အေခြဆိုင္၀င္ၿပီး မင္းႀကိဳက္တတ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေလးေတြ ငွားလာမိတယ္။ ရုပ္ရွင္က ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ျမဴးေလးေပမဲ့ ငါ့မွာ မ်က္ရည္ေတာင္ ၀ဲတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ အတူ ၾကည့္ေနက်ကို တစ္ေယာက္တည္း ၾကည့္ရတဲ့အခါ ရုပ္ရွင္က ဘာလို႔မ်ား လြမ္းစရာ ပိုေကာင္းသြားသလဲ ဆိုတာ ငါ စဥ္းစားလုိ႔ကို မတတ္ေတာ့ပါဘူးကြာ။ တကယ္ေတာ့ အလုပ္ေတြ ဖိစီးလို႔ တခါတေလမွ မင္းနဲ႔အတူ ထိုင္ၾကည့္ျဖစ္တာပါ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက မင္း တစ္ေယာက္တည္း ရုပ္ရွင္ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ညေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ အထီးက်န္မွန္း ငါ အခုမွပဲ နားလည္ တတ္ေတာ့တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">မလြမ္းတတ္တဲ့ ရုပ္ႀကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာ တင္းတင္းထားေပမဲ့လည္း အိမ္နီးခ်င္းေတြေရာ၊ ရံုးက လူေတြေရာကပါ ငါ့ကို သနားတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကသလို ခံစားမိတယ္။ မင္းကို တခါတေလ သတိရျဖစ္သလားလုိ႔ ေမးတဲ့လူ ရွိရင္ ငါ့မွာ လူရႊင္ေတာ္မ်ား အၿငိမ့္မွာ ပ်က္သလို မလြမ္းတတ္ပါဘူးကြာ လုိ႔ ငိုသံႀကီးနဲ႔ ေျဖမိမွာစိုးလို႔ ေမးမဲ့လူ မရွိတာ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ရံုးမွာ အလုပ္အဆင္မေျပတဲ့ အခါမ်ားဆို ငါ အိမ္ျပန္ေရာက္လာရင္ တစ္ခန္းလံုးကို ပတ္ၿပီး တိုင္တည္စရာလူ လုိက္ရွာမိတယ္။ မင္း ရွိစဥ္တုန္းကဆို မင္း စိတ္၀င္ စားသလား မစားသလားမသိ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ ေျပာျပေနမိခဲ့တာေတြေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">တစ္ခန္းလံုးကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ အခါဆို ၀ရန္တာေပၚမွာ မင္း၀ယ္ထားတဲ့ ပန္းအိုး ေသးေသးေလးေတြ တန္းစီေနတာကို ငါေတြ႔ရျပန္တယ္။ အလုပ္အားတဲ့ေန႔မွ တူတူ စုိက္ၾကမယ္ေနာ္ ဆိုၿပီး ငါ ဘယ္တုန္းကမွ မအားႏုိင္ခဲ့လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မစုိက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မင္းရဲ့ ပန္းအိုးေလးေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ငါ မေန႔က ရံုးပိတ္ရက္မွာ ရံုးက အလုပ္ေတြ ယူမလာခဲ့ပဲ တစ္ေန႔လံုး ငါ မစုိက္တတ္ စုိက္တတ္နဲ႔ စိုက္ခဲ့ပါတယ္ကြာ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ခုေတာ့ ဒီပန္းပင္ေတြလည္း ဒီအခန္းေလးနဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ပါေတာ့မယ္။ မင္းလုိပဲ ပန္းႀကိဳက္တတ္တဲ့ အိမ္ငွား ျမန္ျမန္ ေရာက္လာၿပီး ငါ့အစား ဂရုစုိက္ ေပးႏုိင္ဖို႔ ငါ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ငါဟာ မင္းအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏုိင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ယုတ္စြ အဆံုး အခု မင္းရဲ့ ပန္းပင္ေလးေတြကိုေတာင္ ငါ အခ်ိန္မေပး ႏုိင္ေတာ့ျပန္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခုေတာ့ ငါတို႔ အိမ္ေလး တစ္လံုး ၀ယ္ဖို႔ စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြဟာလည္း ဘာမွ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ငါတို႔ အိပ္မက္ခဲ့တ့ဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဘ၀ေလးတစ္ခုဟာလည္း ဘာမွ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခ်ိန္က လက္ရွိဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ မေနခဲ့ပဲ မေရရာတဲ့ အနာဂါတ္ကိုပဲ ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး အလုပ္နဲ႔ နပမ္းလံုးခဲ့တဲ့ ငါ့ မုိက္မဲမႈေတြဟာလည္း အရည္မရ အဖတ္မရေတြပဲ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အျမဲတမ္း အတူတူရွိေနရေအာင္ လက္ထပ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ ငါတို႔ဟာ တစ္အိမ္ထဲ ေနၾကၿပီး ေ၀းကြာခဲ့ၾကတယ္။ မင္းကေတာ့ ဘာမွ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ အနာဂါတ္ကို ေမွ်ာ္မေနပဲ အခု လက္ရွိဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ေနရမယ္ ဆိုတာကို ငါ့ဟာငါ သေဘာေပါက္သြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ ငါ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဆိုတာ ဘာမွ မရွိေတာ့ျပန္ဘူး။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ညလယ္ႀကီးမွာ မ်က္လံုး အေၾကာင္သားနဲ႔မို႔ ေရၾကည့္မိေတာ့ ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ပစၥည္းေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားေနသလိုပဲ။ ငါ့အတြက္ေတာ့ မနက္ဖ်န္ဆို မင္းဓါတ္ပံုေလးပါ ထည့္ထားတဲ့ ငါ့ အ၀တ္အစားအိတ္ေလး တစ္အိတ္ပဲ ပါသြားရင္ေတာင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။ အိမ္ေထာင္သက္ တိုတိုေလးမွာ ဒီေလာက္ မ်ားမ်ား ပစၥည္းေတြ ရွိခဲ့ေပမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ဒါေတြရဲ့ တစ္၀က္ ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့မယ္ မထင္ဘူး။ အားလံုးဟာ ငါ့အမွားေတြပါ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေနာင္ဘ၀သာ တကယ္ ရွိမယ္ဆို ဒီအခန္းေလးကို က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္ အမ်ိဳးသမီး ေနာက္ ဘ၀မွာ လာငွားတဲ့အခ်ိန္ အထိ လူငွား မတင္ပါနဲ႔ဦးလို႔ ငါ အိမ္ရွင္ကို ေျပာမိမွာ။ ခုေတာ့ မင္းနဲ႔ ငါတုိ႔ရဲ့ အခန္းေလးကို ထားခဲ့ၿပီး ငါ သြားေတာ့မယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ပိုညဥ့္နက္လာတဲ့ ညသန္းေခါင္လိုပဲ ငါ့ကုိယ္ငါ ပိုၿပီး နက္နက္ ရႈိင္းရႈိင္း သေဘာေပါက္မိသလို ရွိလာတယ္။ ငါ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ထဲမွာ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ေသတၱာေလး တစ္လံုးပါ ပါတယ္။ အဲဒီ ေသတၱာေလးထဲမွာ မင္းအတြက္ အလြမ္းေတြ၊ မင္းရဲ့ ပံုရိပ္ေတြ၊ ငါ့ရဲ့ တာ၀န္ မေက်ခဲ့မႈေတြနဲ႔ ငါတို႔ရဲ့ အမွတ္တရ ေလးေတြ အားလံုးကို ထုပ္ပိုးထားတယ္။ ဒီေသတၱာဟာ တကယ္ေတာ့ ငါဘယ္ေနရာကိုပဲ ေျပာင္းေျပာင္း ငါနဲ႔ အတူ အျမဲတမ္း တြဲလ်က္ ပါေနမွာပါပဲ။ ငါ့ဘ၀ တစ္သက္လံုးမွာ ဘယ္ေတာ့မွ စြန္႔ပစ္လုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့မဲ့ ေသတၱာေလး တစ္လံုးပဲ ျဖစ္မွာပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">မနက္ဖ်န္ မနက္ခင္းက် အိမ္ေရႊ႕ဖို႔ ေခၚထားတဲ့ ကားကို ျပန္ခိုင္းလိုက္ၿပီး အိမ္ရွင္ အန္ကယ္ႀကီးကို က်ေနာ္ မေျပာင္းျဖစ္ေသးပါဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္ရင္ ငါ့ကို ရူးမ်ားသြားၿပီလားလုိ႔ ထင္ၿပီး ေငးၾကည့္ေနမလားပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေမွာင္ေနတဲ့ညမွာ နာရီသံ တစ္ခ်က္ခ်က္ၾကား ငါလည္း စည္းခ်က္မွန္မွန္ အသက္ရႈၿပီး ကုိယ့္ဟာကိုယ္ အနားေပးလုိက္မိတယ္။ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-1175810402698196121?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-79898208631476988892008-12-23T12:43:00.004-05:002009-01-04T15:15:15.256-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SWEYzQtaKnI/AAAAAAAAA2w/t7V_TUOsefM/s1600-h/DSC00454.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SWEYzQtaKnI/AAAAAAAAA2w/t7V_TUOsefM/s400/DSC00454.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287534706447493746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">အားလံုး ၿပီးဆံုးသြား ေစမဲ့ ဒီစာရြက္ေလးကို ၾကည့္မိေတာ့ အေရာင္က ငါ့ အသားေရာင္ ေလာက္ေတာင္ ၀ါက်င့္က်င့္ ျဖစ္မေနရွာဘူး။ ပုရြက္ဆိတ္ေလးကို ခ်ခ် ေကြ်းျဖစ္တဲ့ ထမင္းေစ့ေလးေတြ ေလာက္လည္း ျဖဴေဖြး ေတာက္ပမႈ ရွိမေနျပန္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါ့ဘ၀ႀကီး ေလာက္လည္း မမည္းညစ္ဘူး။ ဖတ္မယ္လုိ႔ ဆြဲယူလုိက္ေတာ့ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါးပဲ ပါလာတယ္။ ကုန္သြားခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုစာ နီးပါးေလာက္လည္း ေလးလံမေနပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">စာေတြကို ဖတ္ေပမဲ့ ၀ါး၀ါး လာေတာ့ ဘာမွလည္း မျမင္ႏုိင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေန႔တိုင္း လုပ္စရာ မရွိ ၾကမ္းပိုးေတြ ၾကားထဲ တစ္ခ်ိန္လံုး က်ိတ္မွိတ္ အိပ္ခဲ့တာေတာင္ ငါ့မ်က္လံုးက အနားမယူရသလုိ ဘာလုိ႔ မႈန္၀ါးေနရတာလဲ။ စာလံုးေတြ တစ္လံုးမွ မျမင္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ စာရြက္ကို ၾကည့္ရင္း တခ်ိန္တုန္းက ဒီလို စာရြက္မ်ိဳးကို ကိုင္ထားခဲ့ ဖူးတာကိုပဲ ျပန္သတိရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ငယ္ငယ္ တုန္းက ေလးေၾကာင္းမ်ဥ္း စာရြက္ေလးေတြမွာ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ ေရးခဲ့တဲ့ ကာလကိုလည္း မဆီ မဆိုင္ သတိရမိေသးရဲ့။ တရားရံုးေပၚ သက္ေသခံ ပစၥည္းအျဖစ္ စားပြဲေပၚ တင္ျပခဲ့တဲ့ စာရြက္ေလးကို ဖေယာင္းတံုးနဲ႔ လိွမ့္ခဲ့ၾကတာေတြကို ျပန္ျမင္ျပန္ေရာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီစာရြက္လုိ အသားမေကာင္းပဲ ၀ါက်င့္က်င့္ ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဒီစာရြက္ လိုလည္း စာသားေတြက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မရွိခဲ့ဘူး။ တစ္ဆက္တည္းမွာ ျဖန္႔ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ေဆးေပါ့လိပ္ အစီခံထဲက သတင္းစာ စကၠဴပုိင္းကေလး ကိုလည္း သတိရမိသား... စိတ္ကူးထဲမွာ အဲဒီက စာသားေတြ လိုက္ဖတ္ရင္း ထံုးစံအတုိင္း စာရြက္တိုေလး ဆံုးသြားေတာ့ မ်က္လံုး အၾကည့္က အုတ္နံရံမွာပဲ ဆံုးသြားတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေဘးနားမွာ ခ်ထားတဲ့ ေဘာပင္ကို ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း မဆီမဆိုင္ အခန္း တလာစီတုန္းက ရွာေတြ႔သြားလုိ႔ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ရိုက္ခံခဲ့ရတဲ့ မွင္ကုန္ခါနီး ေရးလို႔ရရံု မင္ေခ်ာင္း အစုတ္ေလး တစ္ေခ်ာင္းကို ျပန္ ျမင္မိျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ငါ့ေျမး ပညာတတ္ႀကီး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနာ္ ဆိုၿပီး ရန္ကုန္ မလာခင္ အဖိုး ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ ေဖာင္တိန္ေလးကို သတိရျပန္တယ္။ အေဆာင္မွာပဲ ေပ်ာက္သြားလား၊ ေျပးလႊား ေနရတုန္းကပဲ ေပ်ာက္သြားလားေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ျပန္ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီ ေဖာင္တိန္ေလးကို ဒီထဲမွာ အခုထိ စုစုေပါင္းမွ သံုးခါပဲ ျပန္သတိရဖူးတယ္။ အခု လက္မွတ္ ထိုးရေတာ့မဲ့ အခါရယ္၊ အဖိုး ဆံုးသြားတယ္လုိ႔ အေမ လာေတြ႔တုန္းက ေျပာသြားတဲ့ တစ္ေခါက္ရယ္၊ ေဖာ္ေကာင္ကို ဖိနပ္ဘုတ္မွာ ျပန္ေတြ႔ရ တုန္းကရယ္... အဲဒီတုန္းကေတာ့ အဲဒီ ေဖာင္တိန္ေလးသာ ရွိရင္ ငါ သူ႔ကို ထိုးသတ္လုိ႔ ရသားကြာ... ဆိုၿပီး သိပ္ သတိရမိတာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တကယ္ေတာ့ အခ်ိန္ဟာ လူကို ကုစားႏုိင္တာမွ သီးခံစိတ္ပါ ရင့္သန္လာေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္သားပဲ။ အခုေန ဓါးတစ္လက္ ေရွ႕မွာခ်ၿပီး အဲဒီလူကို သတ္ခိုင္းရင္ေတာင္ ငါ့မွာ သတ္ျဖစ္ေတာ့မယ္ မထင္မိဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အခ်ိန္ဟာ စိတ္ကို ကုစားႏုိင္ေပမဲ့ တခါတေလေတာ့ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ကံ့ေကာ္ေတာ ဆိုတာကို လြမ္းဆြတ္မိပါရဲ့... အလြမ္းထဲမွာ ကံ့ေကာ္ေတာေတာင္ ပါလာမွေတာ့ သူလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ တခါတေလ စိတ္ကူးထဲမယ္ ကံ့ေကာ္ေတာက ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားေပမဲ့ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ဆက္ပါပါ လာတတ္တယ္။ သူနဲ႔ အတူတူစားရတဲ့ သူ႔ထမင္းခ်ိဳင့္က ဟင္းေတြကိုေတာင္ အေသးစိတ္ သတိရမိတယ္... အထူးသျဖင့္ ငပိေထာင္းထဲ သဲသိပ္ေရာေနလုိ႔ စားမျဖစ္တဲ့ အခါမွာေပါ့ေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တခါတေလ ေရခ်ိဳးခ်ရင္ ေဆးလိပ္တိုေလးေတြ အလစ္မွာ လုိက္လုိက္ မေကာက္ျဖစ္တဲ့ အခါမ်ိဳးဆို အင္းလ်ား ကန္ေဘာင္ရဲ့ ေလေျပေလးေတြ တိုက္ေနသလို ခံစားခ်င္မိသား။ အင္း... ေအးေအးေဆးေဆး တခါ ျပန္သြားၿပီး ဗူးေက်ာ္ေလး စားပါဦးမွပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ လြတ္တာနဲ႔ ရြာကို တန္းမျပန္ခ်င္ေသးဘူး။ တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္မွာ ေနၿပီး ကံ့ေကာ္ေတာကို တစ္ေခါက္ေတာ့ ျပန္သြားခ်င္ေသးတာ... ဒါေပမဲ့ ႏုပ်ိဳျခင္းနဲ႔သာ သက္ဆုိင္တဲ့ တကၠသိုလ္ဟာ ငါ့အတြက္ ဘာမွ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီႏွစ္ဆို သူ႔ သားေတာင္ ကံ့ေကာ္ေတာကို ေရာက္ေန ေလာက္ၿပီပဲေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">သံမံတလင္းေပၚမွာ ဖ်ာစုတ္ခင္းၿပီး ႏွစ္ရွည္လမ်ား အိပ္လုိ႔ ရင္ေခါင္းသံနဲ႔ ပံုမွန္ဆိုးတတ္တဲ့ ငါ့ ေခ်ာင္းသံေလာက္ေတာင္ အတိတ္ဟာ ၀မ္းနည္းစရာ မေကာင္းပါဘူး။ ၀မ္းနည္းစရာ အေဆြး ရုပ္ရွင္ကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ၾကည့္ရင္ ၀မ္းမနည္းေတာ့ပဲ ရယ္ေတာင္ ရယ္ခ်င္မိလာ တတ္သလိုေပါ့။ ငါလည္း မရယ္ခ်င္ေပမဲ့ အထူးတလည္ေတာ့ ၀မ္းမနည္းျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပန္မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တဲ့ ေနာက္၊ ေနာင္တဆိုတာလည္း မရတတ္ေတာ့ဘူး။ ႏွစ္ ၂၀ နီးပါး ငါ ဒုကၡခံ ေစာင့္ေနခဲ့တာေတာင္ ငါ့ကို လာမကယ္ႏုိင္ၾကေသးတဲ့ မင္းတို႔ေတြ ကိုလည္း ငါ အျပစ္မတင္ေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေလွာင္အိမ္ ထဲက ငွက္တစ္ေကာင္လို ေလးခြစာ မမိခင္ေလး တံခါးပြင့္တုန္း ပ်ံသန္း ထြက္ေျပး လိုက္ခ်င္တယ္။ ေန႔လည္က် အသတ္ခံရေတာ့မဲ့ ၾကက္တစ္ေကာင္လို ေလွာင္ထားတဲ့ ျခံထဲကေန ထြက္လာတဲ့ ေနမင္းႀကီးနဲ႔ အၿပိဳင္ အိမ္ေခါင္မိုး ထိပ္ေပၚကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ တြန္ဖို႔အတြက္ ခုန္တက္ လုိက္ခ်င္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေလးငါးႏွစ္နဲ႔ ဘြဲ႔ရၿပီး ရြာမျပန္ေတာ့တဲ့ လူေတြထက္စာရင္၊ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုစာ နီးပါးမွာ တကၠ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">သိုလ္ ႏွစ္မ်ိဳး တက္ခဲ့ၿပီး လြယ္အိတ္စုတ္ တစ္လံုးနဲ႔ ျပန္လာမဲ့ ငါ့ကို... အေမမရွိေတာ့တဲ့ ရြာေလးက ၀မ္းပန္းတသာ ဆီးႀကိဳမွာပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရး မလုပ္ေတာ့ပါဘူးဆိုတဲ့ စာရြက္မွာ ဘာလို႔ လက္မွတ္ထိုးခဲ့လို႔ ငါ့ကို ငေၾကာက္ႀကီးလို ၀ုိင္းေျပာၾကမဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ရရင္ ေျပာျပဖို႔လည္း ငါ့ ကိုယ္ေတြ႔ ပံုျပင္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါလာခဲ့ေလရဲ့။ ေသခ်ာတာေတာ့ က်ေနာ္ ပညာတတ္ႀကီးရဲ့ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ ပညာသင္ ဘြဲ႔ရ လက္မွတ္ထိုးပြဲမွာ အဖိုးေပးတဲ့ ေဖာင္တိန္ေလးနဲ႔ ထိုးႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး အဖိုးေရ...။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-7989820863147698889?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-15672885210932693002008-10-29T23:35:00.002-04:002009-01-04T15:14:29.937-05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SWEYn9g1XgI/AAAAAAAAA2o/4dDVkal1iUg/s1600-h/DSC00387.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SWEYn9g1XgI/AAAAAAAAA2o/4dDVkal1iUg/s400/DSC00387.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287534512315915778" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ၾကယ္ေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ၾကည့္ၾကည့္ အရင္က အတိုင္းပဲ။ လႈိင္က လိႈင့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ လို႔ ကို႔ကို ေမးေတာ့ ဒီေကာင္းကင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြ ေလာက္ကို ခ်စ္ပါတယ္လုိ႔ ေျဖခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း အတူ ေမာ့ၾကည့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၾကယ္ေလးေတြနဲ႔ အခု ျမက္ခင္းေပၚ ပက္လက္နဲ႔ ၾကည့္တဲ့ ၾကယ္ေတြ တူတူလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုက နကၡတ္တာရာေတြ ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္တတ္မယ္ဆို ေနရာ ေရြ႕သြားတဲ့ ၾကယ္ေတြကို သိႏုိင္သလို အေရအတြက္ သိသိသာသာ ေလ်ာ့သြားတာလည္း သတိထားမိမယ္ ထင္မိတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ကို ငယ္ငယ္က ၾကယ္ေလးေတြကို လိုခ်င္လြန္းလို႔ ေအာ္ငိုခဲ့ဖူးတယ္။ အေမက ၾကယ္ေတြကို တံခ်ဴနဲ႔ နက္ဖ်န္မွ ခူးေပးမယ္ ဆိုေတာ့မွ အိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ လိႈင္သာ အိပ္ေပ်ာ္ရာက ျပန္ႏိုးလာပါ့မယ္ဆို အေမ့ တံခ်ဴနဲ႔ ကို ၾကယ္ေတြ ခူးဖုိ႔ ႀကိဳးစားမိမယ္ ထင္တယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ တံခ်ဴနဲ႔ ကို ႏွစ္ေယာက္လံုး သေဘာေပါက္ နားလည္ ထားၾကပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">လိႈင္ မရွိေတာ့တာက လဲြရင္ အားလံုး အဆင္ေျပတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို သတိထား ၾကည့္မိရင္ မိုးေမွာင္လာတုိင္း တလက္လက္ လင္းလာတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြကို ျမင္ႏုိင္ဦးမွာ... ေနာက္ အေမ့ရဲ့ ခူးဆြတ္ျခင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မခံ ခဲ့ရတဲ့ ၾကယ္ကေလးရယ္၊ ကို အပိုင္စား ေပးထားတဲ့ လိႈင္တစ္ဦးတည္းပုိင္ ၾကယ္တာရာ အားလံုးရယ္ဟာ ကတၱရာလမ္းေပၚက ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ေတြလို ကို႔ကို ဆြဲေဆာင္ၾကတယ္။ အဲဒီ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ ေတြကို အငန္းမရ ေကာက္စားခ်င္ေနတဲ့ ကေလး တစ္ေယာက္လိုပဲ ကို လြမ္းမိပါတယ္လႈိင္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ကို ဒီပန္းျခံထဲကို ေန႔တိုင္း လိႈင့္ကို က်ဴရွင္လုိက္ပို႔တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆို ေရာက္ျဖစ္တယ္။ က်ဴရွင္ ဆင္းတဲ့အခ်ိန္ ညအထိ ကို ျမက္ခင္းေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ၿပီး ၾကယ္ေတြ ၾကည့္ရင္း ေစာင့္တာေပါ့။ ညေနခင္း အလင္း ကုန္လို႔ မီးမပ်က္တဲ့ ေန႔ဆို လမ္းမီးေခ်ာင္းေတြ လင္းလာတာ ျမင္ႏုိင္ေသးတယ္။ ညေန ေန၀င္ရီတေရာ အခ်ိန္မွာ လမ္းမီးေခ်ာင္းေတြ လင္းလာရင္ ဟိုးတုန္းက က်ဴရွင္ဆင္းလာတဲ့ လႈိင့္ကို ကို ျမင္လုိက္ရသလို ၀မ္းသာစရာ ေကာင္းတဲ့ အလင္းေရာင္ ျဖတ္ခနဲ လက္လက္ သြားတတ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">လႈိင္တို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြေတာင္ အဲဒီက်ဴရွင္မွာ တက္ကုန္ၾကၿပီလိႈင္... လိႈင့္ကို ေစာင့္ေစာင့္ ေနရင္း ဆင္းမလာရင္ ကို သူတို႔နဲ႔ လုိက္လိုက္ ျပန္ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ကလည္း အကိုႀကီး ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ေပါ့။ အခ်ိန္ကာလမ်ား ေရြ႕လ်ားတာ ျမန္တယ္ေနာ္... အကိုႀကီးလို႔ ေခၚခဲ့တဲ့ လိႈင့္ ေမာင္ေလးေတာင္ အခုခ်ိန္မ်ား ျပန္ေတြ႔ရရင္ ဦးဦးလုိ႔ ေခၚမလားပဲ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတိုန႔ဲအတူ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ တတ္တာရယ္၊ အျမဲ ေကာင္းကင္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေမာ့ေမာ့ ၾကည့္တတ္ တာရယ္ ကိုေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း ခုထိ နားမလည္ ႏုိင္ၾကရွာဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ဴရွင္ဆင္းမွ ေတြ႔မယ္လို႔ လႈိင္ေရးသြားတဲ့ စာေလး ကို႔မွာ အခုထိ ရွိေသးတယ္လိႈင္။ တခါတေလေတာ့ အဲဒီေန႔က တစ္ေန႔လံုး ကိုတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေျပးၿပီး စကားထုိင္ေျပာခဲ့ရရင္... ဆိုတဲ့ ေနာင္တေလးက အျမဲ စိတ္ထဲ ၀င္၀င္လာတယ္။ ဖိတ္ၿပီးသားႏို႔ေတာင္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျမင္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ အဲဒီေန႔ေလးကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေရာက္ ႏုိင္ေတာ့တာ ေသခ်ာတယ္။ ဖိတ္က်တဲ့ ႏို႔ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ သုတ္ႏုိင္ေပမဲ့ အဲဒီ ေနာင္တေလး တစ္ခုကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေျခာက္ခန္းသြားလိမ့္မယ္ မထင္ပါဘူးလိႈင္...</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ညေန ရံုးဆင္းခ်ိန္ အိမ္ျပန္ခါနီးရင္ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ခုထိ အျမဲ ေခါက္ထည့္ ထားတဲ့ လိႈင့္ရဲ့ စာေလးကို ျပန္ဖတ္မိတဲ့အခါ မေန႔ တစ္ေန႔ကလိုပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ျပန္ထင္မိတယ္။ ဒီစာေလးထဲက ႏူးညံ့တဲ့ အမိန္႔ေတာ္ဟာ အခုခ်ိန္ထိ အစြမ္းထက္ပံုမ်ားကေတာ့ အခု ပန္းျခံ ျမက္ခင္းေပၚ ပက္လက္လွန္ အိပ္ေနတဲ့ ကို႔ကိုသာ ျမင္လွည့္ပါေတာ့ လိႈင္ရယ္...</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မ်က္လံုးကို နာရီေပၚပို႔လိုက္ေတာ့ က်ဴရွင္ဆင္းခ်ိန္ ေရာက္မွန္း သတိထားမိတယ္။ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း ၾကယ္ေတြဆီက မ်က္ႏွာလႊဲရင္း မတ္တပ္ထရတယ္။ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီလိုနဲ႔ ပန္းျခံအ၀ကို တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္းထြက္၊ ဟိုညီေလးေတြ ေရာက္လာဖုိ႔ေတာ့ ေစာပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့... က်ဴရွင္ ေလွကားကေန ဆင္းလာတဲ့ ေက်ာင္းသူ ေလးေတြ ၾကားထဲမွာ လိႈင္ပါမလာႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ ဘယ္သူကမ်ား အာမခံႏုိင္မွာလဲေနာ္...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-1567288521093269300?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-85050927146492247312008-09-16T11:49:00.003-04:002008-09-16T12:49:03.659-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SM_hmw3JqyI/AAAAAAAAAfs/sMzprFj3NK8/s1600-h/DSC04796.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SM_hmw3JqyI/AAAAAAAAAfs/sMzprFj3NK8/s400/DSC04796.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246660146977418018" border="0" /></a><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေကာင္းကင္မွာ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ေလး ျမင္ရင္ ဒံုးပ်ံပဲ။ က်ေနာ္ ကာတြန္း စာအုပ္ထဲ ျမင္ဖူးတဲ့ ဒံုးပ်ံက ေျပာင္းဖူးလို ကိုယ္ထည္ရဲ့ ေအာက္ေျခနားမွာ ငါးမန္းအၿမီးလိုမ်ိဳးေလး သံုးခုနဲ႔ေပါ့။ တီဗီထဲက ဒစ္စကာဗာရီ လာတုန္း ျမင္ဖူးလုိက္တာကေတာ့ ေဘးမွာ တိုင္ေလး တစ္တုိင္နဲ႔ ဒံုးပ်ံ ကို ကပ္ထားတာ။ ဒံုးပ်ံ ႏွစ္လံုးတြဲႀကီး ေပၚမွာမွ အာကာသယာဥ္ေလးေပါ့။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ကေတာ့ ဒံုးပ်ံ ဆိုတာကိုပဲ ယံုတယ္။ ကိုတုတ္က အာကာသယာဥ္လုိ႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မခံခ်င္ဘူးဗ်။ အဲဒါနဲ႔ ရန္ျဖစ္ခါနီးမွာမွ ဆရာက ၀င္ၿပီး ေအာက္ကဟာက ဒံုးပ်ံ၊ အေပၚကဟာက အာကာသယာဥ္ လုိ႔ ေျပာျပတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ္ကလည္း ေက်နပ္ေတာ့တာ။ ဒံုးပ်ံက အစြမ္းလည္း ပိုထက္ေတာ့ ပို အေကာင္ ႀကီးတာေပါ့ေလ။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">လူေတြက အာကာသယဥ္နဲ႔ပဲ သြားတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ဒံုးပ်ံကို ပထမဆံုး စီးဖူးတဲ့လူ ျဖစ္ခ်င္တာ။ လွေဌးတုိ႔ ေအးေမာင္တုိ႔က ဆရာ၀န္ႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေပမဲ့ က်ေနာ္က အျမဲ ဒံုးပ်ံ အာကာသ သူရဲေကာင္း ျဖစ္ခ်င္တယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အေဖကေတာ့ စစ္ဗိုလ္ႀကီး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ပဲ ေျပာေနတာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အားတဲ့အခ်ိန္တုိင္း က်ေနာ့္ ကြန္ပါဘူးေလးကို ေထာင္၊ ခဲတံ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို သေရပင္နဲ႔ ပူးခ်ည္ၿပီး ဒံုးျပန္လႊတ္ေနတာပဲ သေဘာက်တယ္။ တခါတေလ စာအုပ္ကို ခလယ္က ဖ်ဲၿပီး ေလယဥ္ပ်ံ ေခါက္ၿပီး လႊတ္ေနတာပဲ။ ဒံုးပ်ံလို ရွည္ရွည္ေလး ေခါက္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ လႊတ္ရတာကေတာ့ ပက္ပက္စက္စက္ ျမန္တာပဲ။ က်ေနာ္ သိပ္သေဘာက်တာေပါ့။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေက်ာင္းမွာ မီးပုံုးပ်ံ ဦးေက်ာ္ရင္အေၾကာင္း သင္ရေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဓါတ္ တက္ၾကြတယ္။ ဒီလို မီးပံုးပ်ံ စီးရတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမယ္ဆို ဒံုးပ်ံေပၚစီးရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္မလဲ ဆိုတာကိုေပါ့။ က်ေနာ္က ဒံုးပ်ံေပၚကေန အေဖ့ကို တာ့တာ လွမ္းျပမွာ။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ အိမ္က ေစာင္ေတြကို က်ေနာ့္ကိုယ္ေပၚပတ္ ေရပံုးႀကီး တစ္ပံုးကို ေခါင္းစြပ္ၿပီး အာကာသထဲ ေနဖုိ႔ ေလ့က်င့္တယ္။ အာကာသထဲမွာဆို ေလမရွိဘူးေျပာလုိ႔ က်ေနာ္ အသက္ေအာင့္တာ ေလ့က်င့္ေနတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာရေနၿပီ။ သူမ်ားေတြက လေပၚ ေရာက္ၿပီးသြားၿပီလို႔ ၾကားဖူးေတာ့ က်ေနာ္က က်ေနာ့္ ဒံုးပ်ံနဲ႔ ေနဆီကို သြားခ်င္တာ။ ေနေပၚမွာ အေမရွိေနမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ အေဖေျပာတဲ့ စိတ္ထားေကာင္းရင္ ေရာက္တဲ့ နတ္ျပည္ဆိုတာ ေနပဲ ေနမွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေပၚမွာ ပူမယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ အာကာသ ၀တ္စံုမွာ ေရဆြတ္သြားမွာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ္ ေရခဲေသတၱာ အႀကီးႀကီးကို ဒံုးပ်ံထဲ ထည့္ထားၿပီး အဲဒီထဲ ၀င္ေနရင္ ေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးမိတယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">အေမနဲ႔ က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္စာ ဆန္႔တဲ့ ေရခဲေသတၱာႀကီး ရွိမွ အေမ့ကိုပါ ျပန္ေခၚလာလုိ႔ ရမယ္ေလ။ ညနက္ လာတာနဲ႔အမွ် ေခါင္မိုးေပါက္မွာ ၾကယ္ေတြ စုလာသလို အေဖ့ ေဟာက္သံကလည္း ပိုပိုက်ယ္လာတယ္။ က်ေနာ္ ဘယ္အခ်ိန္က အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ဆိုတာကို မမွတ္ႏုိင္ လိုက္ခင္မွာပဲ က်ေနာ္ဟာ ဒံုးပ်ံထဲကို ေရာက္သြား ေတာ့တယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">တကယ္ေတာ့လည္း က်ေနာ့္ ေကာင္းကင္က ဒံုးပ်ံေတြဟာ ၾကယ္ေတြလိုပဲ မနက္လင္းေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ ကုန္ၾကတယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒံုးပ်ံ အာကာသ သူရဲေကာင္း ဘ၀ကို ျပည္ဖံုးကား ခ်လုိက္ေတာ့လည္း တက္ကဆီ ေမာင္းရတာက ပိုသာသလိုလို ထင္မိျပန္တယ္။ အာကာသ သူရဲေကာင္းႀကီးရဲ့ တာ့တာ ျပမႈတာကို မျမင္ႏုိင္ေတာ့ပဲ အေဖဟာလည္း အေမ့ ေနာက္ကို လိုက္သြားတယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">စစ္ဗုိလ္ႀကီးလည္း မျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေဖ့ရဲ့သားဟာ တခါတေလ ညဖက္ အငွားလိုက္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိရင္ တလက္လက္ ေတာက္ပေနတဲ့ ၾကယ္ေတြၾကားမွာ ဒံုးပ်ံ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္သလိုပဲ။ ဒံုးပ်ံကို ေတြ႔တယ္ထင္တိုင္း က်ေနာ့ ေခါင္းကို ျပန္ျပန္ငံု႔ခ် လုိက္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဒံုးပ်ံ စီးခ်င္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းကင္ကိုလည္း မၾကည့္ပဲ မေနႏုိင္ျပန္ပါဘူး။ ခဏေနေတာ့ ေနာက္ဒံုးပ်ံတစ္ခုကို ထပ္ရွာ ေနျပန္တယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">တခါတေလမွာ လက္ညွိးနဲ႔ေထာက္ၿပီး ဒံုးပ်ံေတြကို ေရတြက္မိတယ္။ အဲဒီဒံုးပ်ံေတြဟာ ၾကယ္ေလးေတြပဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဂရုမစုိက္ပါဘူး။</span></span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေကာင္းကင္မွာ မိွတ္တုတ္ မိွတ္တုတ္ေလး ျမင္ရင္ အဲဒါဟာ အိပ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ အဲဒီ အိပ္မက္ေလး ေၾကြက်လာတာကို ကိုယ္တိုင္ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။<br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-8505092714649224731?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-12031880137199632702008-07-30T02:08:00.002-04:002008-07-30T02:18:32.929-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/SJAHQDNhSQI/AAAAAAAAAeU/gDi_iy1khZs/s1600-h/DSC04930.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/SJAHQDNhSQI/AAAAAAAAAeU/gDi_iy1khZs/s400/DSC04930.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228687139698460930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီေန႔ မင္း ေသာ့ခ်ိတ္ေလး ေပ်ာက္သြားတယ္။ ဟိုးတစ္ခါ ငါတုိ႔ စကားေျပာ ေနၾကတုန္းက ငါ့ ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ခ်ိတ္ေပးထားတဲ့ ဟာေလးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ငါလည္း သတိထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔ လိုင္းကားေပၚက အဆင္းမွာ ေက်ာပိုုးအိတ္က ထစ္ခနဲ ျဖစ္သြားသား... ေနာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ မရွိေတာ့တာ ေတြ႔တယ္။ ဘာနဲ႔ၿငိၿပီး ျပဳတ္သြားလဲ မသိပါဘူးကြာ...</span><br /><br />ငါ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္ရဲ့ ဓေလ့အတိုင္း အျပင္မွာက ပိုပိုေမွာင္လာတယ္။ ပုရစ္ေတြက ရႊီရႊီ ရီႊရႊီ နဲ႔ ေအာ္ေနတယ္။ ဒီအခ်ိန္ လမ္းထိပ္ စတိုးဆိုင္ေလးကေန ဖုန္းလွမ္းဆက္ရင္ေတာ့ တစ္ဖက္ လဘက္ရည္ဆိုင္ကေန လွမ္းေအာ္ေနၾကတဲ့ အသံေတြ မင္းလည္း ၾကားရမယ္။ တခါတေလဆို ဂိုး... ဆိုတာေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္။ ေဘာလံုးပြဲဟာ မင္းနဲ႔ ငါရဲ့ စကား၀ုိင္းထဲေတာင္ ၀င္လာခဲ့ၾကတယ္။ အခု ဖုန္းဆက္ဖုိ႔ မလိုေတာ့မွ တိတ္ဆိတ္ေနလုိက္တာ။<br /><br />မင္းတို႔ လမ္းထဲကို ခ်ိဳး၀င္တဲ့ ငါတို႔လမ္းရဲ့ အဆံုးဟာ အရင္အတိုင္းပဲ။ ေျမနီလမ္းကေန ကတၱရာ လမ္းေပၚ တက္တာ ဆိုေတာ့ မင္းတို႔ဖက္က ဆင္းလာရင္ ကားက ဒံုးခနဲ ဒံုးခနဲ နိမ့္နိမ့္ဆင္းသြားတတ္တယ္။ လမ္းမီး မိွန္မိွန္ကေန ဗြက္အိုင္ကို ျမင္ေနရတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ငါ့ေျခေထာက္က စြပ္ခနဲ နစ္သြားတယ္။ ငါ့ ရာဘာဖိနပ္ကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္ဆြဲထုတ္လုိ႔ မရဘူး။ ထြက္လာေတာ့ ငါ ေျမမာမာနဲ႔ ဖိနပ္ကို ရွပ္တိုက္ လိုက္တယ္။ ဗြက္အိုင္ထဲ နစ္သြားလို႔ ရႊံ႔ေတြ ကပ္ေနတဲ့ ငါ့ဖိနပ္ဟာလည္း မင္းအလွထဲ နစ္သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့စိတ္လို ေလးလံသြားတယ္။<br /><br />ဆိုက္ကားဆရာ ကိုဖိုးေက်ာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ငါဗြက္ထဲ နစ္သြားတိုင္း ေအာ္ေအာ္ရယ္ေနတုန္းပဲ။ သူစၿပီး ေျမွာက္ေပးခဲ့ရာကေန အဆံုးသတ္မလွခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခုကို ျပန္ျပန္သတိရတိုင္း ရယ္တာက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရွိေတာ့သလို ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေတာ့ ညပုိင္းမို႔ ဆိုက္ကားဂိတ္မွာ လူမရွိဘူး။ သူတုိ႔ ထုိးေနၾက က်ားကြက္ေလးကို ကင္းတဲ နံရံမွာ မီွေထာင္ထားတယ္။ ငါလည္း က်ားတစ္ေကာင္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မင္းကစားဖို႔ေပါ့။<br /><br />ဒီညလည္း မေန႔ညကလိုပဲ ငါ လဘက္ရည္ ႏွစ္ခြက္နဲ႔ပဲ ညစာ ၿပီးဦးမယ္။ ငါ ဖက္ၾကမ္း ေသာက္ေနရတာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ လန္ဒန္က ေစ်းႀကီးတယ္။ အရင္ကေတာင္ မင္းနဲ႔ ေတြ႔လို႔ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခ်င္မွ အဲဒါ ၀ယ္ေသာက္တာ။ အခု မင္းမႀကိဳက္တဲ့ ငါက မင္းမႀကိဳက္တဲ့ ေဆးလိပ္ကို ေသာက္တာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွ ျပႆနာ မရွိေလာက္ပါဘူး။<br /><br />မင္းတို႔မိဘေတြက ထမင္းကို ဘယ္လိုစားရမယ္ဆိုတာပဲ သင္တယ္။ ထမင္းကို ဘယ္လို မဆာေအာင္ လုပ္ရမယ္ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ သင္ျပဖူးမယ္ မထင္ဘူး။ ေဆးလိပ္မေကာင္းမွန္း ငါသိပါတယ္။ ဘြဲ႔တစ္လံုး ရထားတာပဲဟာ ငါသိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ညစာတစ္နပ္စီ ေလွ်ာ့ၿပီး ေဆးလိပ္ပဲ ေသာက္ရင္ တစ္လ တစ္လကို ဘယ္ေလာက္ ပို အဆင္ေျပမွန္းကိုလည္း ငါပဲ ပိုသိပါတယ္။<br /><br />မင္းနဲ႔ငါ တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအိုပ်က္မွာ ေနမယ္လို႔ ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့ဖူးတာေတြ ျပန္သတိရတယ္။ အခုေတာ့လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ေပါ့ေလ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ခ်င္စရာေပါ့။ မင္းတကယ္ မေနႏိုင္မွန္း မင္းေရာ ငါေရာ သိခဲ့ၾကေပမဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br />အရင္ အပတ္က ငါ လခတိုးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းေတြကလည္း ႏွစ္ဆ တက္သြားတယ္။ ေစ်းသြားလည္း ငါက ေစ်းမဆစ္တတ္ေတာ့ ပိုပိုကုန္တယ္။ မင္းနဲ႔ငါ ရည္းစားျဖစ္တုန္းက မင္းေစ်းဆစ္သလို ဆစ္တတ္သြားဖို႔ ေကာင္းတာ။ စကားမစပ္ တစ္ေန႔က ကုမၸဏီ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ဖုိ႔ စေကာ့ေစ်းထဲ ေရာက္ေတာ့ မင္းကိုေတာင္ သတိရမိေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ မင္းက အထုပ္ေတြ ဆြဲၿပီး ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ ငါ့ကို ဒရုိက္ဗာလုိ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာ ျပန္သတိရတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ မင္းေတာင္ ငါ့ကို ျပန္ေခ်ာ့ဖုိ႔ မလိုခဲ့ပါဘူး။ အရာရာကို ငါ တျဖည္းျဖည္း နားလည္တတ္လာပါၿပီ။<br /><br />တကယ္ဆို အခု ငါတစ္ေယာက္တည္း သိပ္အထီးက်န္ပါတယ္။<br /><br />တကၠစီ ငွားမစီးဘဲ လိုင္းကားနဲ႔ ၿမိဳ႔ထဲ အတူ ေလွ်ာက္သြားလုိ႔ ရတဲ့ ခ်စ္သူ တစ္ေယာက္ ထပ္ရွိခ်င္တယ္။ လမ္းေဘး စားေသာက္ဆိုင္ေလးမွာ အတူထိုင္စားလုိ႔ ရတဲ့ ခ်စ္သူေပါ့။ သူဟာ ငါ ပိုက္ဆံ အခက္အခဲ ရွိလုိ႔ ညတိုင္း ဖုန္း မဆက္ႏုိင္ရင္လည္း နားလည္ေပးမွာပဲ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္လည္း ငါ့ကို မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ ရွက္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဘ၀ရဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုလည္း ပိုနားလည္လိမ့္မယ္။ မင္းမေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ဘ၀ထဲမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနျပလိမ့္မယ္။<br /><br />လမ္းထိပ္ စတိုးဆိုင္မွာ ခ်ာတိတ္ တစ္ေယာက္ ဖုန္းေျပာေနတယ္။ ငါ့တုန္းကလိုပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ရယ္သံေတာ့ သိပ္မၾကားရဘူး။ ဒီေကာင္ ကံေကာင္းပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။ မင္းတို႔အိမ္က အေပၚထပ္က မီးလင္းေနတယ္။ မင္း အိမ္ခြဲသြား ၿပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီအခန္းမွာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူ ေနေနလဲ မသိဘူး။ ငါနဲ႔မဆိုင္ေတာ့လို႔ ငါ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ပါတယ္။<br /><br />လဘက္ရည္ဆိုင္ထဲ ေရာက္ၿပီး ထိုင္ခ်လိုက္ေတာ့ ေလေတာင္ မခြ်န္လုိက္ရပဲ စားပြဲထိုးက ထံုးစံအတိုင္းလား အကိုလို႔ ေမးတယ္။ ငါ့ေခါင္းေတာင္ တစ္၀က္တစ္ျပက္ပဲ ျငွိမ့္ရေသးတယ္ က်ဆိမ့္ ၀မ္းလုိ႔ လွမ္းေအာ္လုိက္တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-1203188013719963270?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-26297770590056515772008-06-16T21:58:00.001-04:002008-06-16T22:04:01.182-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/SFcbT6jpFaI/AAAAAAAAAZA/dVhg9k9dSAo/s1600-h/DSC04817.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/SFcbT6jpFaI/AAAAAAAAAZA/dVhg9k9dSAo/s400/DSC04817.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212665122654852514" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">မပန္းေခတ္ဟာ သူ႔ရဲ့ အိတ္ကေလးကို ဖြင့္မၾကည့္ရေသးခင္ပဲ သူ႔ပုလင္းထဲမွာ လမင္းမဟုတ္တဲ့ အာလူးေလး တစ္လံုး ရွိေနခဲ့တယ္။ အာလူးေလးလုိ႔ ေခၚတာကေတာ့ သူ႔အာလူးက အာလူးစဥ္မမီလုိ႔ပါ။ အာလူးျခင္း ယွဥ္ရင္ သူက အနည္းငယ္ ေသးေပမဲ့ ဇီးျဖဴသီးနဲ႔ ယွဥ္ရင္ေတာ့ ဆင္ေပါက္ျဖစ္ပါတယ္။ ပုရြက္ဆိတ္ တစ္ေကာင္ကေတာ့ သူ႔ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေပးစြမ္းႏုိင္တဲ့ လမင္းႀကီးလုိ႔ ေခၚမွာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အာလူးစားတဲ့ ဘ၀ဟာ Van Gosh ကေတာင္ ပန္းခ်ီဆြဲရေလာက္တဲ့ အထိ ခမ္းနား ဆန္းက်ယ္လွပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူတို႔အားလံုး ဗိုက္ဆာေနၾကလုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ သို႔ေပေသာ္လည္း က်ေနာ္တုိ႔ မပန္းေခတ္ကေတာ့ အာလူးစားဖုိ႔ စိတ္ကူးရွိပံု မရဘူး။ အဲဒါကို Vodka ခ်က္ေသာက္ဖုိ႔ကိုေတာ့ ရုရွားႀကီး တစ္ေယာက္က စိတ္၀င္စားေလာက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အာလူးရဲ့ ကံၾကမၼာဟာ ပုလင္းကို ဖြင့္ဖုိ႔ ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မပန္းေခတ္မွာ ပုလင္း ရွိခဲ့တာ ၾကာၿပီ။ ပုလင္းကို ရွိတယ္လို႔ မထင္ထားတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သူ႔အိမ္ေထာင့္ကေန ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တယ္။ ပုလင္းကို အာလူးနဲ႔ တိုင္းၿပီး အာလူးတစ္လံုးဆန္႔ ပုလင္းလုိ႔ ဆုမေတာင္းခဲ့တာ မွန္ေပမဲ့ ကံမေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ (အာလူးရဲ့ကံလား၊ ပုလင္းရဲ့ကံလား၊ မပန္းေခတ္ရဲ့ကံလား) အာလူးဟာ ပုလင္းနဲ႔ အကိုက္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တံခ်ဴယူၿပီး အာလူးဆြတ္ဖို႔ သြားတဲ့လူနဲ႔၊ အာလူးပင္ေပၚတက္ဖုိ႔ ေလွကားယူတဲ့လူနဲ႔ ဘယ္သူက ပိုတံုးပါသလဲ။ မပန္းေခတ္ အာလူး မျပဳတ္တတ္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ မပန္းေခတ္ကို မရႈတ္ခ်ပါနဲ႔ အာလူးကိုသာ ရႈတ္ခ်ပါ။ (ရႈတ္ခ်တာက လြဲၿပီး ခမ်ားတုိ႔က တျခား ဘာေတြေကာ လုပ္တတ္၊ လုပ္ေပးႏုိင္ ေသးလုိ႔လဲ) မပန္းေခတ္ဟာ အာလူးျပဳတ္ဖုိ႔ ေမြးလာတာ မဟုတ္ခဲ့ေပမဲ့ အာလူးကေတာ့ အျပဳတ္ခံဖုိ႔ ေမြးလာတာ ျဖစ္ဖုိ႔မ်ားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မပန္းေခတ္က လူသိနည္းေပမဲ့ ျပင္သစ္ အာလူး ေခ်ာင္းေၾကာ္ကေတာ့ လူသိပိုမ်ားတယ္။ ဒါေပမဲ့ နာမည္ေက်ာ္ အစားအစာထက္ စာရင္ လူမသိ သူမသိ စားသူ ျဖစ္ရတာက ပိုေကာင္းတာေပါ့။ လူလူျခင္း ျပန္လည္ စားေသာက္တာ မခံရဖူးတဲ့ မပန္းေခတ္ကေတာ့ ဒီ အခ်က္ကို တန္ဖိုးထားပံု မရပါဘူး။ အဲဒီလူေတြ အာလူး နင္ၿပီး ေသပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းခံရျခင္းေတာ့ ရွိပံုမရပါဘူး။ သူတုိ႔မွာ နင္ရင္ ေသာက္ဖုိ႔ ေရအလံုအေလာက္ ရွိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေရွးတုန္းက ကမာၻႏွစ္လံုး ရွိခဲ့တယ္။ တစ္လံုးမွာ လူတစ္ေယာက္စီ ရွိၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က သူ႔ကမာၻမွာ ပန္းခင္းႀကီးေတြ ပြင့္ဖို႔ ေျပာတယ္။ ဘုရားသခင္က ေကာင္းခ်ီးေပးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါ့အေၾကာင္း ၀ါဒျဖန္႔ဖုိ႔ ရဟန္းမင္း တစ္ပါး ထည့္ေပးလုိက္မယ္။ သူ႔ကို မင္း တခါတေလ ခဲနဲ႔ ေပါက္ခ်င္ရင္ မထိရေအာင္ ကာဒီလက္ က်ည္ခံ ကားႀကီးတစ္စင္းပါ ထည့္ေပးလုိက္မယ္ ေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ အာလူးခင္းေတြပဲ လိုခ်င္ခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္က သူ႔ကို ေခါင္းပံုျဖတ္ဖုိ႔ အသီးအႏွံ ကုန္သည္ ဓနရွင္ တစ္ေယာက္ပါ အဆစ္ ထပ္ထည့္ေပးလုိက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ပထမတစ္ေယာက္က ငတ္ေသသြားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က တစ္ကိုယ္ေတာ္ ကြန္မ်ဴနစ္ပါတီ ေထာင္ၿပီး အဲဒီ ဓနရွင္ကို သတ္လုိက္တယ္။ သူ႔အာလူးခင္းေတြကို သူ ျပည္သူပိုင္သိမ္းလုိက္တယ္။ ေနာက္ သူ႔ရဲ့ တကိုယ္ေတာ္ ကြန္မ်ဴနစ္ပါတီ ထက္ျခမ္းကြဲေတာ့ သူလည္း စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္ၿပီး ရူးသြားရွာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘုရားသခင္ကပဲ ကမာၻ ႏွစ္လံုးလံုးကို ျပန္သိမ္းၿပီး ႏြားေမြးပစ္လုိက္ေလရဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">မပန္းေခတ္ကေတာ့ လူျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီႏြားေတြနဲ႔ စကားေျပာလုိ႔ ျဖစ္မယ္မထင္ဘူး။ အာလူးကို ေအာ္ေမးေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းနဲ႔ ၀န္ခံတယ္။ အာလူးကေတာ့ ဒီႏြားေတြထဲက တစ္ေကာင္ေလာက္ ငါ့အိမ္ကို လာခဲ့ရင္ ဟင္းခ်က္ေကြ်းမယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းတာျခင္း တူတူ အမဲသားက ဘာလုိ႔ ေစ်းႀကီးေနလဲ ဆိုတာကို ေဆြးေႏြးမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မပန္းေခတ္ကေတာ့ အမဲသားနဲ႔ အာလူး ခ်က္စားဖုိ႔ပဲ စိတ္ကူးေနမိေလရဲ့...။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အိမ္က အာလူးကို စကားေျပာၾကည့္ေပါ့။ မပန္းေခတ္ရဲ့ အာလူး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ပုလင္းထဲက ဘယ္လို ထြက္ၿပီး ေနာက္ဇာတ္လမ္းက ဘာဆက္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုလည္း ေမးေကာင္း ေမးႏုိင္မယ္။ အဲဒီ အာလူးက ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းနဲ႔ ၀န္ခံရင္ေတာ့ အဲဒါဟာ မပန္းေခတ္ရဲ့ ပန္းေခတ္က အာလူးပါပဲ။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္း ေမးၾကည့္ပါ။ ၿပီးရင္ အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္လုိက္ပါ။ သူ႔ရဲ့ ေနာက္ဆံုး အသံုး၀င္မႈ အေနနဲ႔ ခမ်ားကို အိုးထဲကေန ျပံဳးျပပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေျမႀကီးထဲက ထြက္လာတဲ့ အာလူးဟာ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးအဆင့္၊ ခမ်ားရဲ့ အိမ္သာပိုက္ကေန ေျမထဲ ျပန္၀င္သြားတယ္။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက မပန္းေခတ္ေရာ၊ ခမ်ားေရာ၊ က်ေနာ္ေရာ၊ အာလူးေရာ... အရာရာတုိင္းဟာ အဆံုးသတ္က သြားတူေနတာပဲ။ ခမ်ားတုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေနေနတဲ့ ကမာၻကို ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းခဲ့တယ္ဆို ရွိရွိသမွ် ပန္းခင္းေတြအတြက္ တရားေဟာဆရာေတြနဲ႔ သူတုိ႔ကို ကာကြယ္ေပးမဲ့ အရာေတြ ေပးခဲ့ၿပီး အာလူးခင္းတုိင္းအတြက္ ဓနရွင္ေတြ ေပးခဲ့မယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူတို႔ကလည္း မပန္းခက္တို႔ ၀ုိင္းသတ္လုိ႔ေသ... က်ေနာ္တုိ႔ အားလံုးသည္လည္း ေသကုန္ၿပီး ကမာၻႀကီးလည္း ႏြားစားက်က္ပဲ ျဖစ္သြားမွာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အာလူးကေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းနဲ႔ ၀န္ခံတယ္။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-2629777059005651577?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-4558204768722500782008-05-20T22:34:00.005-04:002009-02-27T23:36:13.785-05:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/SDOO_r03Z3I/AAAAAAAAAYA/lnQ9s4_h6QQ/s1600-h/DSC04685.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/SDOO_r03Z3I/AAAAAAAAAYA/lnQ9s4_h6QQ/s400/DSC04685.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202659219290417010" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ စာေမးပြဲေအာင္တာ အေဖ့ကို လာေျပာျပတာပါ အေဖ။ အေဖကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း က်ေနာ့္ ေအာင္ျမင္မႈ (အေဖကေတာ့ ဒီေလာက္ကေလးကို ေအာင္ျမင္မႈလို႔ ယူဆမယ္မထင္ဘူး) ကို အသိအမွတ္ မျပဳသလိုမ်ိဳး မ်က္ႏွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဒီအတိုင္းပဲ ၾကည့္ေနလိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ ၀မ္းသာမယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ မင္းလို ေစာက္သံုးမက်တဲ့ေကာင္က ဘယ္ေတာ့မွ စာေမးပြဲ ေအာင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူးကြာ... လို႔ ခဏခဏ ေျပာစရာ မလိုေတာ့ဘူးေပါ့ေလ...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အေမလည္း အေဖ့ကို သတိရပါတယ္လို႔ ေျပာခိုင္းလုိက္တယ္။ အန္တီသန္းကေတာ့ ဘာမွမေျပာလုိက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီပန္းေတြက သူပဲ ေပးလုိက္တာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ စာေမးပြဲေအာင္တဲ့ သတင္းအျပင္ တျခားေတာ့ ဘာမွ ပါမလာခဲ့ဘူးဗ်ာ...</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ စာေမးပြဲေအာင္ေတာ့ အေမ ငိုတယ္။ အေဒၚေတြလည္း ၀မ္းသာၾကတယ္။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ဖို႔ လုပ္ရျပန္ဦးမယ္တဲ့။ အေမက နင့္အေဖသာဆို နင့္ကို စကၤာပူထိ ပို႔ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခိုင္းမွာလို႔ ေျပာၿပီး ငိုတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အေဖ က်ေနာ့္ကို အဲေလာက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ အေဖ့ မ်က္လံုးေတြ ထဲမွာ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္ေသာအခါကမွ အသံုးက်တဲ့ သားတစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့ဘူးေလ။ ဒါကို က်ေနာ္လည္း သိတယ္၊ အေဖလည္း သိပါတယ္။ အေမဘာလုိ႔မသိလဲေတာ့ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ကေတာ့ အေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဦးေလးထြန္းေအာင္တို႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္၀င္လုပ္မယ္လို႔ စဥ္းစားတာပဲ။ အေမကေတာ့ အတင္း ေက်ာင္းခ်ည္း ဆက္တက္ခိုင္းေနတယ္။ ဦးေလးထြန္းေအာင္က က်ေနာ့္ကို သိပ္ေတာ့ သေဘာမက်သလိုပါပဲ။ အေဖ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေနရာ တစ္ေနရာ ေပးမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီအတြက္ အေဖ့ကို က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ အခု ေဆးလည္း ျဖတ္လိုက္ၿပီ။ ဒီတစ္ႏွစ္လံုးလံုး က်ေနာ္ တစ္ခါမွ အိမ္ကေန မထြက္ေျပးပါဘူး။ က်ေနာ္ ဒီႏွစ္ တစ္ႏွစ္လံုး ရန္မျဖစ္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ရဲမႈးဦးဘေသာင္းေတာင္ ဒီေကာင္ ဒီႏွစ္ေတာ့ ရဲစခန္း ေရာက္မလာဘူးကြ... လို႔ ေျပာတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အေဖ က်ေနာ့္ကို ငယ္ငယ္က ေဘာလံုးေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ေပးခဲ့တာ က်ေနာ္ သတိရတယ္။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ စစ္သားရုပ္ေလးေတြ၊ ေသနတ္ေတြက်ေတာ့ မ၀ယ္ေပးခဲ့ပဲ အဲဒီ က်ေနာ္ မလိုခ်င္တဲ့ ေဘာလံုးေတြခ်ည္း၊ ေဘာလံုးကန္တဲ့ ဖိနပ္နဲ႔ အကၤ်ီေတြခ်ည္း ၀ယ္၀ယ္လာေပးလို႔ က်ေနာ္ အမွတ္တရ ရွိေနတာ....။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္က ေဘာလံုးကန္ဖို႔ကို ၀ါသနာကို မပါခဲ့တာေလ... အခုေတာ့ အေဖ ငယ္ငယ္ကလို ေဘာလံုး မကစားေပမဲ့ က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဘတ္စကက္ေဘာ ကစားပါတယ္။ စစျခင္းေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ အေမာမခံႏိုင္ဘူး။ ဒါေတာင္ ေဆးလိပ္ျဖတ္ထားေပလုိ႔။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ကစားႏုိင္လာပါၿပီ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ရက္လည္ေန႔မတိုင္ခင္ တစ္ရက္က အေဖ့ပစၥည္းေတြ ရွင္းေတာ့ အေဖ့ စားပြဲက အံဆြဲထဲမွာ ၀ွက္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ ေဆးလိပ္ဘူး တစ္ဘူး ျပန္ေတြ႔တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ေဆးပါေနတယ္ဆိုတာ အေဖ မသိဘူးမဟုတ္လား။ က်ေနာ္ အေတြ႔ျမန္ေပလို႔... ျမန္ျမန္ ေဖ်ာက္ပစ္လုိက္ရတယ္။ မဟုတ္ရင္ ျပႆနာေတာင္ တက္ႏိုင္ေသးတယ္။ ေတြ႔ေတာ့ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေတာ့ နည္းနည္း ေပၚလာေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ အေဖ့ စာရြက္ေဟာင္းေတြ မီးရႈိ႕ရင္း မီးပံုထဲကို ပစ္ထည့္လုိက္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">စာေမးပြဲအတြက္ စာက်က္ေနတဲ့ ညက က်ေနာ္ သိပ္ အိပ္ငိုက္ေနလုိ႔ ေဆးလိပ္ တစ္ဘူး ခိုးေသာက္တယ္။ အေဖသာ ျမင္ရင္ က်ေနာ့္ကို ပိတ္ထိုးမွာပဲ ဆိုၿပီး အေဖ့ကို သတိရလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္က ဒါဟာ မွန္ကန္တဲ့ ဆံုးမနည္း မဟုတ္ဘူးဗ် လို႔ ေျပာရင္ အေဖက ခံေျပာရေကာင္းလား ဆိုၿပီး အေမ လာမဆြဲမခ်င္း ဆက္ထိုး ေနမယ္ မဟုတ္လား... အေဖထိုးတာ သိပ္မနာခဲ့မွန္းေတာ့ အေမ့ကို မေျပာျပမိခဲ့ဘူး။ အေဖ ဘာလို႔ က်ေနာ့္ကို တကယ္နာေအာင္ မထိုးတတ္တာလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္ သိပ္အံ့ၾသတယ္။ က်ေနာ္ ရန္ျဖစ္ရင္ အေဖ့ထက္ အေကာင္အမ်ားႀကီး ေသးတဲ့ေကာင္က ထုိးတာေတာင္ အဲဒီထက္ နာေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အေမလုပ္ပံုကေတာ့ ေျပာကို မေျပာခ်င္ပါဘူးဗ်ာ... အေဖ အရင္က ရွက္လို႔ဆိုၿပီး အေဖ့ ဘီရိုထဲပဲ သိမ္းထားတဲ့ အေဖ့ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြ ဓါတ္ပံုေတြကို အခုေတာ့ အိမ္ခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္လို႔... ဘြဲ႔လက္မွတ္ေတြကို ရႈိးေက့စ္ထဲမွာ ျပထားလုိ႔။ က်ေနာ္ေတာင္ အေမ ၾကြားတာ ၾကားထဲက ရွက္လာတယ္။ အေဖရခဲ့တဲ့ ဘြဲ႔ေတြ ျပန္ၾကည့္ၿပီး အေဖ က်ေနာ့္ကို ဘာလို႔ အားမလို အားမရ ျဖစ္သလဲဆိုတာ ပိုနားလည္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ အေဖ့ကို က်ေနာ္ ၀ိဇၹာယူမယ္ ေျပာသားပဲ။ အေဖက အတင္း သိပၸံလိုင္း ယူခိုင္းခဲ့တာကိုး... အခု စာေမးပြဲ ေအာင္ဖို႔ေတာင္ မနည္း လုပ္ခဲ့ရတာ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အေဖ့ကားကို နည္းနည္း ေမာ္ဒယ္ျမင့္တဲ့ကားနဲ႔ လဲလိုက္တယ္။ ေရႊဂံုတိုင္က တိုက္ခန္းကို ေရာင္းၿပီး လဲတာ။ တိုက္ခန္း ေရာင္းတဲ့ ပုိက္ဆံေတြကို ဘဏ္မွာ အပ္ထားတယ္။ အေမက အဲဒီက ရတဲ့ အတိုးနဲ႔ အေဖ့တပည့္ အန္ကယ္တိုး ျပန္ျပန္ေပးတဲ့ ကုမၸဏီက အျမတ္နဲ႔ပဲ က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းထားေနရတာပဲ။ အေဖတို႔ ကုမၸဏီေတာ့ ၀င္မလုပ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ... သူ႔အေဖက်ေတာ့ ဘယ္လို၊ သူ႔သားက်ေတာ့ ဘယ္လိုလုိ႔ ေျပာၾကလြန္းလုိ႔... တကယ္ နားၾကား ျပင္းကတ္တယ္။ အေဖ့အတြက္ က်ေနာ္ ဂုဏ္ယူတတ္လာသလိုလို ရွိလာေပမဲ့ က်ေနာ့္ကို အေဖနဲ႔ ယွဥ္ေျပာၾကတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခံစားရတယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္လည္း အေဖ့ကို မမီေပမဲ့ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးစားေနတာပဲေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">အေမလည္း သိပ္ေနမေကာင္းဘူးဗ်ာ... မေန႔ကေတာ့ နည္းနည္း ေနျပန္ေကာင္းလာတယ္။ လြန္ခ့ဲတဲ့ အပတ္ကဆို တစ္ပတ္လံုးပဲ ထူထူေထာင္ေထာင္ကို မရွိဘူး။ လူႀကီးေရာဂါပဲ ထင္ပါရဲ့။ တခါတေလဆို ငါလည္း နင့္အေဖလို ဘာမွ မခံစားလုိက္ရပဲ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ျပတ္ၿပီး ျဖဳတ္ခနဲ ေသသြားလုိက္ခ်င္တယ္လို႔ ခဏခဏ ေျပာလာတယ္။ အန္တီသန္းကလည္း ဂရုေတာ့ စိုက္ပါတယ္။ တခါတေလ ညညဆို အေမက ျပတင္းေပါက္ေလးေတာ့ ဖြင့္ထားေပးပါ... တကယ္လုိ႔ အေဖလာရင္ သိရေအာင္လို႔ လို႔ ေျပာတယ္။ သူက ေနမွမေကာင္းတာ အန္တီသန္းက ဘယ္ဖြင့္ထားေပးခ်င္မလဲ... အဲဒါနဲ႔ အန္တီသန္းနဲ႔ စကားမ်ားၾကေရာ...</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"> တကယ္ေတာ့</span><span style="font-family:zawgyi-one;"> က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္အခန္း ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္အိပ္ပါတယ္ အေဖ။ က်ေနာ္ ေနာက္ထပ္ အေဖ ပိတ္ထိုးတာကို ခံခ်င္ေသးတယ္။ အေဖ့ကိုလည္း ေဒါသ မထြက္ ထြက္ေအာင္ ခံေျပာခ်င္ပါေသးတယ္။ မနက္မနက္က် အေဖမွာတဲ့ သတင္းစာကို လာမပို႔နဲ႔ေတာ့လို႔ ေျပာဖို႔ က်ေနာ္တို႔ တစ္ေယာက္မွ ေျပာမထြက္ၾကဘူးေလ။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ပဲ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ဖတ္ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ျခံထဲက ပန္းပင္ေတြလည္း က်ေနာ္ အန္တီသန္းကို ကူၿပီး ေရေလာင္းေပးပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ရင္ ညနက္သြားမွာစိုးလို႔ ျပန္ေတာ့မယ္ဗ်ာ... အေမက ေနေကာင္းရင္ သူလည္း လာခ်င္တယ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေ၀းလို႔ မလာေစခ်င္ဘူး။ အေမသြားခ်င္</span><span style="font-family:zawgyi-one;">တယ္</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ဆို သူလည္း ေနေကာင္းရင္ေတာ့ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">အေမရယ္၊ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ရယ္၊ အန္တီသန္းရယ္ တစ္ေခါက္ ထပ္လာပါဦးမယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္အေဖ။ အေဖလည္း ျဖစ္ေလရာဘ၀မွာ အဆင္ေျပေအာင္ ေနပါဗ်ာ...<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-455820476872250078?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-77411843924746036402008-04-28T01:13:00.003-04:002008-04-28T01:25:46.746-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/SBVfN6--sII/AAAAAAAAAWc/huRfQh6Ceuc/s1600-h/Bottle.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/SBVfN6--sII/AAAAAAAAAWc/huRfQh6Ceuc/s400/Bottle.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194162438018084994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">၀က္တစ္ေကာင္နဲ႔ နပမ္းလံုးဖုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကေတာ့ အဲဒီ၀က္ ရွိေနတဲ့ ဗြက္အုိင္ထဲကို မဆင္းခ်င္ခဲ့တာနဲ႔ ငါခ်ည္း ရႈံးတာပါပဲ။ အခြင့္အေရး မယူတတ္တဲ့ ပုလင္း တစ္လံုးက အနားမွာ လာအိပ္ေနတယ္။ မွန္ဘီလူး ထူထူနဲ႔ မ်က္မွန္ကို ပုလင္းဖင္ကို ကိုင္း(ဂိုင္း) တပ္ထားတာလုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ မ်က္မွန္ဟာ လူလိမၼာအတြက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ပုလင္းဟာ ငါ့အတြက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">လူလိမၼာေတြအေၾကာင္း ေတြးမွ အိမ္ကို သတိရလာတယ္။ လူလိမၼာေတြရဲ့ လွ်ာဟာ ငါ့လွ်ာထက္ ပိုရွည္တယ္။ အိမ္ဟာ ငါ့ထက္ပိုျမင့္တယ္။ လမ္းဟာ ငါ့ထက္ပို မဲနက္ေနတယ္။ အရာရာဟာ ငါ့ထက္ သာတာပါပဲလားလုိ႔ သတိထားမိသြားေတာ့ ခုဏက ၀က္အသံကိုေတာင္ ျပန္ၾကားမိသလိုပဲ။ သူေတာင္ ငါ့ထက္ ဗြက္အုိင္ထဲ ဆင္းရဲေသးတယ္။ ကတၱရာ လမ္းႀကီးက ျပားျပားႀကီး လွဲအိပ္ ေနတယ္။ ျပားျပားႀကီး လွဲလွဲအိပ္တုိင္း သူမ်ား နင္းတာကို ခံရတတ္သလား။ ငါလည္း မတ္မတ္ ရပ္ေနရင္းနဲ႔ လူနင္းခံေနရတာပဲ။ အိမ္အျပန္လမ္းဟာ ငါ့ဘ၀လမ္း ထက္ေတာ့ ပိုရွည္မယ္ ထင္မိတယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေဖာက္ထားတဲ့ လမ္းကို ဟိုယိမ္း သည္ယိုင္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ေကာက္ေကြ႔တဲ့ ေလာကႀကီးက ငါ့ကို ေကြ႔ေကာက္စြာ ေလွ်ာက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ေျဖာင့္မတ္တဲ့ စာေပက ငါ့ကို အရႈံးဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္တိုးတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ငါ့အေဖ ထားခဲ့တဲ့ စာအုပ္စင္က ငါ၀ယ္စုခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို</span><span style="font-family:zawgyi-one;"> စိတ္ေပါက္ေပါက္ ရွိတဲ့ ညေနခင္း တစ္ခုမွာ</span><span style="font-family:zawgyi-one;"> ပိႆာခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းၿပီး အရက္ ေသာက္ပစ္လုိက္တယ္္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စာအုပ္စာေပ ကုလားမိတ္ေဆြပဲ ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ့။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">စာအုပ္စာေပက ကုလားမိတ္ေဆြ ျဖစ္သြားတဲ့ ညေနခင္းေလးမွာ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">ငါ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">အခု ပုလင္း ဖက္လ်က္သားနဲ႔ ရွိေနတယ္။ ပုလင္း ဖက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာဟာ ငါ့မိန္းမကို ဖက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာထက္ ပိုေကာင္းတယ္။ ပုလင္းက ငါ့ကို ပါးမရုိက္တတ္ဘူးေလ... လက္သရမ္းတဲ့ ငါ့ႏွလံုးသားေၾကာင့္ ျပန္ၿပီး ေပးဆပ္ရတာေတြဟာ မနည္းပါလား လို႔ ေတြးမိေတာ့ မိုးက ေမွာင္လာၿပီ။ လင္းလာတဲ့ လမ္းမီးေတြေၾကာင့္ ဓါတ္တိုင္ကို ျမင္ရေတာ့ ၀င္မတိုက္ မိတဲ့အတြက္ လမ္းမီးေခ်ာင္းကို ေက်းဇူးတင္မိေသးတယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တုိက္ခါနီးေလး ျဖစ္ေတာ့ ကားသမားက ငါ့ကို ဆဲသြားေသးတယ္။ ဒီေကာင္ အလကား ေစာက္ေပါပါကြာ... ငါ့လို လမ္းအျပည့္ လွည့္ပတ္ေလွ်ာက္ရတဲ့ အရသာကို မခံစားဖူးလုိ႔ပါ။ ေတာ္ေတာ္မူးလာေတာ့ ေတြ႔မိတဲ့ ဗြက္အိုင္ တစ္ခုထဲမွာ မ်က္ႏွာႏွစ္ထားလုိက္တယ္။ လူက ေမွာက္လ်က္ႀကီးေပါ့။ ဗြက္အုိင္ထဲ မဆင္းရဲေသးတဲ့ အခ်ိန္အထိကို မမူးေသးဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ အခု မ်က္ႏွာႏွစ္ရဲၿပီိဆိုေတာ့ ငါ မူးတာ ေသခ်ာၿပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းတာကေတာ့ အဲဒီ၀က္ကို လုိက္ဖမ္းဖို႔ ငါ လက္မျမဲေတာ့ဘူး။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ငါ့ေခါင္းထဲမွာ ၀က္ေတြ ျခံစည္းရိုးကို ခုန္ေက်ာ္ေနၾကရင္းပဲ ငါ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ႏိုးလာေတာ့ မ်က္လံုးေရွ႕မွာ ၀က္ေတြက ပ်ံေနတယ္။ ပ်ံေနတဲ့ ၀က္ေတြကို လိုက္ဖမ္းဖို႔ နဲနဲ ထပ္ေသာက္မွ လိုလိမ့္မယ္ ထင္ေပမဲ့ မေန႔ညက ပုလင္းေရာ၊ ငါ့ပုိက္ဆံအိတ္ေရာ မရွိေတာ့တာ သတိထားမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါ့အေဖ ထားခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္ေလ...<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-7741184392474603640?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-23451789526686491772008-03-10T12:58:00.002-04:002008-03-10T13:07:16.518-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R9Vqk_OtTnI/AAAAAAAAAUE/Z7eNEBf8aoM/s1600-h/DSC03928.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R9Vqk_OtTnI/AAAAAAAAAUE/Z7eNEBf8aoM/s400/DSC03928.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176160530413211250" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ျပဳတ္က်တာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ နာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါ့ထက္ ပိုနာရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားတာ၊ ေနာက္ၿပီး တင္ပါးက နာမယ္လို႔ မေတြးမိဘူး။ တကယ္က လည္ပင္းဆီကေန အဆစ္ျပဳတ္သြားရမွာ။ အခုေတာ့ ကန္ထုတ္ထားတဲ့ ခုံက အနားမွာ... ႀကိဳးတစ္ပုိင္းက အေပၚ ထုပ္တန္းမွာ၊ ေနာက္တစ္ပုိင္းက ငါ့လည္ပင္းမွာ၊ ၾကမ္းျပင္ ေပၚမွာေတာ့ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">ငါ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ေပါ့။<br /><br />ပံုမွန္ လူတစ္ဦးဆို ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သိပ္၀မ္းသာမိမွာပဲ။ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိခဲ့ေသာ ဘုရားဆိုသူေတြ ဆီကိုေတာင္ သူတို႔ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္လို႔ မဆီမဆိုင္ ၀င္ေက်းဇူးတင္မိဦးမယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါက်ေတာ့ ေသခ်င္သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကယ္ဆယ္ခဲ့သူေတြ ရွိရင္ေတာင္ သူတို႔ကို ဖက္ရင္း အတူတူ ေသခ်င္စိတ္ေပါက္တယ္။<br /><br />တစ္မိနစ္ေလာက္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ထိုင္ေနမိရင္း ငါ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာတယ္။ အိတ္ကပ္ထဲ ျပန္စမ္းၾကည့္ေတာ့ ငါ့ကို လြတ္ၿငိမ္းရာကို သြားဖို႔ တုိက္တြန္းခဲ့တဲ့ ေဆးလံုးေလးေတြကို ျပန္စမ္းမိတယ္။ အိတ္ကို ဖြင့္မိသားပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ပိတ္ၿပီး ရင္ဘတ္ထဲ ျပန္ထည့္လိုက္တယ္။ ခုဏက ပုရြက္ဆိတ္ကေလးကို ပင့္ကူႀကီးေလာက္ ျမင္တယ္။ အခုေတာ့ ဒါကို ပုရြက္ဆိတ္မွန္း ငါ သိခဲ့ၿပီ။<br /></span></div><span style="font-family:zawgyi-one;"><div style="text-align: justify;"><br />ငါ စာေမးပြဲလည္း က်ခဲ့ၿပီးၿပီ၊ ခ်စ္သူလည္း ငါ့ကို ပစ္သြားခဲ့ၿပီ၊ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာတုန္းက ေသတၱာထဲက ယူခဲ့တဲ့ ေငြေတြလည္း အကုန္ကုန္ၿပီ၊ ငါ့နာရီလည္း ငါ့လက္မွာ မရွိေတာ့၊ <span><span style="font-family:zawgyi-one;">က်န္တာက</span></span><span><span style="font-family:zawgyi-one;"> ငါ့ကိုယ္ထဲမွာ ေဆးျပားေလးေတြ၊</span></span><span><span style="font-family:zawgyi-one;"> </span></span>အ၀တ္တစ္္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႔ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့ ဒါဏ္ရာေတြ၊ ပိုဆိုးတာက အေဖက ငါ့ကို ရဲတိုင္ထားတယ္တဲ့...<br /><br />လိုခ်င္တာ ရခဲ့တဲ့ ငါ့ဘ၀မွာ ေလာေလာဆယ္ ဒီေဆးျပားေလးေတြ မွန္မွန္သံုးဖုိ႔ထက္ ဘာမွ မလိုခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပါ။ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက ဇြန္းကို စမ္းမိေတာ့ ျပဳတ္က်ထားတဲ့ မီးျခစ္ေလးကို ျပန္ေကာက္မိတယ္။ ေဆးတစ္ျပားကို လဖက္ရည္ဇြန္းထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ မီးျခစ္မလို႔ လုပ္ၿပီး ငါ မျခစ္ျဖစ္ဘူး။ အျပင္မွာေတာ့ ပုဇဥ္းရင္ကြဲ အသံေတြ ပိုပို ဆူညံလာခဲ့တယ္။<br /><br />သူ႔ကို ငါ ျပန္ျပန္ျမင္လာတယ္။ ငါ့ဆီက ပိုက္ဆံေတြဟာ သူ႔ဆီကို ေစ်း၀ယ္ရင္း မသိမသာ စီး၀င္သြားခဲ့တယ္။ သူ ငါ့ကို တကယ္ခ်စ္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ တခါတေလ အတူအိပ္ရတာေလးနဲ႔ ငါလည္း သူ႔ကို စြဲလမ္းေနမိတာပဲ။ အခုေတာ့ ျပတ္ၿပီ။ ငါ ၀မ္းမနည္းသင့္ဘူး။ ငါေပးခဲ့တဲ့ ေလာ့ကက္ေတြ၊ ဖုန္းေတြ၊ အ၀တ္အစားေတြဟာ မင္းကိုငါ အိပ္ခဲ့တာနဲ႔ ေက်ခဲ့ၿပီ မိမာယာ...<br /><br />ငါ့အေဖဟာ ဂုဏ္ပဲ လိုခ်င္ခဲ့တာပဲ။ ငါ အခု ဆယ္တန္းေလး ေအာင္ေအာင္ေျဖေပးလိုက္ရင္ အဆင္ေျပမွာပဲ။ အေမလည္း ငါ့ကို သတိရေနေလာက္ၿပီ။ အေဖ့ကို ငါ ေတာင္းပန္လုိက္ရင္ အဆင္ေျပမွာပါ။ အဖုိးႀကီးက ေအာက္ေနၿပီျဖစ္ေပမဲ့ ငါ့ကိုေတာ့ သူ႔ ပိုက္ဆံထက္ ပိုခ်စ္ေလာက္ပါတယ္။ ေ၀းေ၀းကေန ေခြးတစ္ေကာင္က ဆြဲဆဲြငင္ငင္ အူလုိက္တယ္။ ငါ့ဘ၀ဟာလည္း ေခြးလိုပဲ ထုိင္ထိုင္အူေနဖို႔သာ ေကာင္းေတာ့တယ္။<br /><br />လမ္းေဘးမွာေတာ့ ေခြးေသ၀က္ေသ အေသမခံဘူး။ ငါဟာ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မွာပဲ။ ငါ ယံုတယ္။ ငါ သီခ်င္း ဆိုမယ္။ ငါ ေအာင္ျမင္မယ္။ မင္းထက္သာတဲ့ ရည္းစားထားျပမယ္ မိမာယာ၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ငါ ဒီေဆးကို ျဖတ္မယ္။ မင္းကိုလည္း ျဖတ္မယ္၊ ေဆးကိုလည္း ျဖတ္မယ္၊ ဟုတ္ၿပီ။ ငါ အခု အိမ္ျပန္မယ္။ ဒီေဆးေတြ ငါျဖတ္ပစ္မယ္။ သြားမယ္။ ေနာက္ေဖး ေပါက္ကို အေမ ဖြင့္ထားေပးမွာပဲ။ ငါျပန္မယ္။<br /><br />ကားဂိုေဒါင္ တံခါးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ည သိပ္နက္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရတာ ေ၀းသလိုပဲ။ ငါ ေျပးခဲ့တယ္။ ဒါဏ္ရာေတြနဲ႔မို႔ ရိုင္ထုိးရုိင္ထိုး ျဖစ္ေနတယ္။ ေဟာင္ေနတဲ့ ေခြးေတြနား ေရာက္ရင္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္... ဓါတ္တိုင္ေတြနား ေရာက္ရင္ ေျပးလုိက္နဲ႔...<br /><br />ျခံေနာက္ကေန ၀င္လာေတာ့ အခ်ဳပ္ခံလုိက္ရတယ္။ ညီေလး စခန္းကို ခဏေလာက္ လိုက္ခဲ့ပါ ဆိုတာပဲလား... အိပ္မက္ေတြ မီးေလာင္ကုန္တယ္၊ တ၀က္က အရည္ေပ်ာ္တယ္၊ တစ္၀က္က အေငြ႔ပ်ံသြားတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ရွိစုမဲ့စု အားလံုး ဆံုးရႈံးကုန္တယ္။ အိတ္ထဲက ေဆးထုပ္ကို လႊင့္ပစ္ဖို႔ လက္ကို ဆန္႔ထုတ္လုိက္ေပမဲ့ မမီေတာ့ဘူး။ အေမတုိ႔ အိပ္ခန္းမွာ မီးေမွာင္ ခ်ထားလ်က္နဲ႔ ခန္းဆီးေနာက္မွာ ခပ္မႈန္မႈန္ အရိပ္တစ္ခု ေတြ႔တယ္။ အေမ ငိုေနလား... က်ေနာ္လည္း ငိုေနပါတယ္အေမ။<br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-2345178952668649177?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-60668204203221480512008-02-29T00:51:00.002-05:002008-03-19T00:13:42.777-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8ed5JBnfuI/AAAAAAAAARY/jAw61tNbfhc/s1600-h/DSC03460.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8ed5JBnfuI/AAAAAAAAARY/jAw61tNbfhc/s400/DSC03460.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172276302059110114" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">မထူးဇာတ္ ခင္းၿပီး ကုန္းေၾကာင္းပဲ ေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ့တယ္။ မ်က္ႏွာ မသစ္ရေသးတဲ့ မနက္ခင္းဟာ လင္းလင္းေမွာင္ ေနတယ္။ ငါ့ေရွ႕က အသဲကြဲေရာင္ ထေနတဲ့ မ်ဥ္းၾကားနဲ႔၊ ျဖဴမိုင္းေနတဲ့ ငါ့ရာဘာဖိနပ္ဟာ လမ္းမနဲ႔ မလိုက္ဖက္ဘူး။ ငါးဖယ္တစ္ေကာင္ကို အုန္းပင္ေပၚ ပစ္တင္ထားသလိုပဲ။ ေသာက္ေရးထဲ ဓါတ္မီးက ျပဳတ္က်ေသးတယ္။ လူ ခလုတ္တိုက္ လဲလို႔ ႏွဖူးကြဲခ်င္ကြဲ၊ ကိစၥမရွိဘူး။ ဒီ ဓါတ္မီး ကြဲသြားလုိ႔ကေတာ့ သံုးရက္စာ ထမင္း မစားနဲ႔ဲေတာ့ေဟ့။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဟပ္ထိုးဆြဲေနတဲ့ ေခြး၀ဲစားကို ပိတ္ကန္လုိ္က္ေတာ့ ဂိန္ တဲ့။ ဘ၀မွာ ဂိန္လုိ႔ေတာင္ မေအာ္ႏုိင္ရွာဘဲ ပိတ္ကန္ ခံလုိက္ရတဲ့ သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိခဲ့ၾကၿပီလဲ။ အကန္ ခံထားရသလား မခံထားရလား ကိုယ့္ဟာကုိယ္ မေသခ်ာလုိ႔ ကိုယ့္ေက်ာ ကိုယ္ျပန္ စမ္းၾကည့္ေတာ့ နဲနဲ ေအာင့္ေနသလိုလုိ ခံစားရျပန္တယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ ေခတ္မွာ ကေလး ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ ဓါတ္တိုင္က မီးသီးကို ေလာက္ေလးနဲ႔ ပစ္ခြဲခ်င္စိတ္က တခါတေလ ေပၚလာ တတ္ေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေမာင္၀ဲစားက ဂိန္ ဂိန္ ဂိန္ ဂိန္နဲ႔ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ေအာ္ေနေတာ့ ႏွစ္ထပ္တုိက္ အေပၚခန္းက မီးပြင့္လာၿပီး ျပဴတင္းေပါက္ကို လူတစ္ေယာက္က တြန္းဖြင့္လိုက္တယ္။ အလင္းေနာက္ခံနဲ႔ အေမွာင္ရိပ္က အိပ္ခ်င္မူးတူး အသံနဲ႔ ေခြးမသားလုိ႔ ဆဲတယ္။ ေခြးကို ေခြးမသားလုိ႔ ေျပာတာဟာ ဆဲတာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး ထင္ပါတယ္။ လူကို လူမသားလုိ႔ အသိ အမွတ္ ျပဳမဲ့ လူေတြ မရွိတာကေတာ့ ရင္နာဖုိ႔ေကာင္းတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အိပ္ေကာင္းခ်င္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူကို လမ္းေပၚမွာ အိမ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ ျပန္ေနတဲ့ သူက ႏႈိးလိုက္မိတာ အျပစ္ရွိလား။ ပဲျပဳတ္... တဲ့။ ၀ယ္မစားႏုိင္ ခဲ့တာေတာင္ ၾကာၿပီ။ ပဲျပဳတ္သည္ကိုပဲ ေခ်ာင္းရိုက္ၿပီး ခိုးစားရမလား... ငါ့ အေမခမ်ာ ေတာ္ေတာ္စားခ်င္ေန ရွာတယ္။ လူက မျပည့္စံုေတာ့ ကိုယ္က်င့္တရားဆိုတာ ဘယ္နားေနမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ အူမ ေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏုိင္တယ္ ဆိုေတာ့ တစ္ခါက ငါးေျခာက္ခိုးစားေနတုန္း သူ႔ကို ဓားနဲ႔ ပစ္လိုက္လုိ႔ အမွီးျပတ္ေနတဲ့ ေရႊတိုးက ေညာင္... တဲ့။ သူကေတာ့ သူေတာ္ေၾကာင္ ျဖစ္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အိပ္ျပန္ေရာက္ရင္ ထမင္းအုိးထဲမွာ ထမင္းၾကမ္းခဲ တစ္ခဲရွိမယ္။ ေၾကာင္အိမ္ေလးထဲမွာ ၾကက္သြန္နီ တစ္ဥရွိမယ္။ တခါတရံမွာ ဟိုတယ္ႀကီးရဲ့ ေနာက္ေဖးမွာ အသားတုံုးေတြ မကုန္လုိ႔ ပစ္ထားတာေတြကို ျပန္ျပန္ ျမင္မိတယ္။ သစ္ကိုင္းေခ်ာက္က ခြ်တ္ခနဲ အသံ ျမည္တယ္။ ငါ့မ်က္စိကို ငါ ပြတ္လိုက္တယ္။ သူတုိ႔ မ်ားမ်ားစားရဖို႔ ငါတုိ႔ ေလွ်ာ့စားေန ရတာပါလား။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ကတၱရာလမ္းက မဆံုးသလို ငါ့ဘ၀လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးမယ္မသိ...။ လမ္းရွည္တုိင္း ဆက္ဆက္ေလွ်ာက္ေတာ့ ဖိနပ္ပါးတယ္။ ငါလည္း ဖိနပ္နဲ႔ အတူ ပါးလာခဲ့ၿပီ။ တခါက ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ကို မိတယ္။ သူ႔ခမ်ာ စက္ရံု ၀င္းေဒါင့္က သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ပီပါခြံေလးကို လာခိုးတာပါ။ အဲဒါမတိုင္ခင္ တစ္ပတ္က သန္႔ရွင္းေရး ဦး၀တုတ္ႀကီးက မန္ေနဂ်ာ ကို ေမးတယ္။ အဲဒီပီပါ မသံုးေတာ့ဘူးလားဆိုေတာ့၊ အင္း... မသံုးေတာ့ဘူး။ အေဟာင္း ၀ယ္တဲ့သူလာရင္ ေရာင္းလုိက္၊ ၿပီးရင္ ကုမၸဏီ ေငြစာရင္းထဲ ထည့္ဖို႔ သူ႔ဆီ လာေပးလုိက္ပါတဲ့...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဟားဟား၊ ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလ ဆိုတာ ငါမဟုတ္ဘူး။ ငါက ေရတစ္ခြက္ ေသာက္ရင္ ၀ပါတယ္။ အုန္းပင္ေပၚက ငါးဖယ္ တစ္ေကာင္ လိုပါပဲ။ အဲေလာက္ ခိုးစားတတ္မွ ေလာကမွာ ေတာ္ကာ က်မွာကိုး...။ အဲဒီ ပီပါကို လာခိုးတဲ့ ေကာင္ေလးကို ငါ လႊတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ နတ္လူ သာဓု မေခၚဘူး၊ သူခိုးအားေပး ေခၚတာေပါ့။ သူခိုးႀကီးကို အားမေပးဘဲ သူခိုးေလးကိုသာ အားေပးတဲ့ အတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါသာ သာဓု ႏွစ္ခါတိတိ ေခၚလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါကို သမိုင္းက ေခၚပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ပလက္ေဖာင္း လမ္းရဲ့ ေျမာင္းခင္း ေက်ာက္ျပားေတြဟာ အေပါက္ အပက္ေတြ ခ်ည္းပါပဲလား။ လမ္းအလယ္ ဆင္းေလွ်ာက္တာဟာ ေျခဗလာဆို အခုခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ ေႏြးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရာဘာ ဖိနပ္ကေလးနဲ႔ေပ့ါ။ ေတြးရင္း ေငးရင္းနဲ႔ လူဟာ မြဲသြားလုိက္ ေျခာက္သြားလုိက္နဲ႔၊ ဖိနပ္ဟာလည္း ကတၱရာ မျပည့္တျပည့္ လမ္းကို ကတုန္းကတိုက္ လုပ္ေနတယ္။ လမ္းခ်ိဳးေရာက္ေတာ့ ေကြ႔ တက္လာတဲ့။ ကားသံကို အနားကပ္မွ ၾကားမိတယ္။ ထရပ္ကားထင္ပါရဲ့။ ေရွ႕မီးေတြက စူးၿပီးေတာ့ လွလိုက္တာ...။ ဒီတစ္ခါမွ အိမ္ အစစ္အမွန္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္ ထင္မိတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-6066820420322148051?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-61069406771858650012008-02-29T00:45:00.003-05:002008-03-19T00:13:54.009-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8ect5BnftI/AAAAAAAAARQ/kUQ-iTfJ2xk/s1600-h/DSC03881.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8ect5BnftI/AAAAAAAAARQ/kUQ-iTfJ2xk/s400/DSC03881.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172275009273954002" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္မႈဟာ တကယ္ပဲ အေရးႀကီးသလား... ေအာင္ျမင္မႈရဲ့ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ ေသခ်ာ ရွင္းျပႏုိင္တယ္။ အခု အထက္တန္း ႀကီးက်ပ္ေရးမႈး ဆိုတဲ့ လခေကာင္းၿပီး ဘာမွန္းမသိတဲ့ ေနရာဟာ က်ေနာ္ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ ယူခဲ့ရတာေလ။ အေဖက က်ေနာ့္ကို ေျမေတာင္ ေျမွာက္ခဲ့သလား၊ အေမက အားေပးခဲ့သလား က်ေနာ္မသိဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ့ က်ေနာ္ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကို မရခဲ့ဘူး။ ကံ့ေကာ္ပင္တန္းမွာ သစ္ရြက္ေကြ်တာေတာင္ က်ေနာ့္ ခံုတန္းမွာ စာအုပ္နဲ႔ တြဲထိုင္ဖို႔ကလြဲလို႔ အျခားအေဖာ္ မရွိခဲ့ေလဘူး။ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ မေနခဲ့လို႔လား၊ ေက်ာင္း စာအုပ္ေတြ ကပဲ ထူလို႔လား၊ အဆင့္ ၁ ဆိုတာ သိပ္ျမင့္ လြန္းလို႔လား...။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အေဖ့ရဲ့ သားေရ ခါးပတ္ႀကီးကို က်ေနာ္ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဘ၀မွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ ရပ္တည္ရတာဟာ က်ေနာ့္အတြက္ သိပ္လြယ္လြန္းတယ္။ ေန၀င္သြားတဲ့ ညေနေတြဆို နံရံေပၚက အေဖ့ပံုႀကီးေတာင္ ျပံဳးေယာင္ သန္းလာသလိုလို၊ အိပ္ခန္းထဲမွာ တီဗီဖြင့္ၾကည့္ရတာ က်ေနာ္ ပ်င္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ တီဗီ တစ္လံုး ၀ယ္ထားတယ္။ ငယ္ငယ္က စာမက်က္ရတဲ့ အခ်ိန္ကေလး နဲနဲမွာေတာင္ ခိုးခိုးၿပီး ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ တီဗီေလးကို သတိရမိလုိ႔ အခု အႀကီးႀကီး တစ္လံုး ၀ယ္ထားတယ္။ ရီေ၀ေ၀ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြရဲ့ အိပ္ရာေဘးမွာေတာ့ စာၾကည့္စားပြဲနဲ႔ က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာေလး ရွိေလရဲ့။ ကြန္ပ်ဴတာ ေဘးမွာေတာ့ သူ႔ဓါတ္ပံု ရွိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">စာႀကိဳးစားတဲ့သူမို႔ ခ်စ္ခဲ့တာတဲ့။ က်ေနာ္ ျပန္ၾကားေယာင္တယ္။ ခန္းဆီးၾကားထဲကို လမ္းေဘး ဓါတ္တုိင္ရဲ့ အလင္းတန္း၀ါေလးက ၀င္လာတယ္။ ထပိတ္ဖုိ႔ မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။ ေႏြရာသီမွာ အ၀ါေရာင္သန္းတာ အျပစ္လို႔ က်ေနာ္ မယူဆမိဘူး။ စားပြဲေပၚက အဖံုးပြင့္ၿပီး လိမ့္ေနတဲ့ အိပ္ေဆး ပုလင္းထဲမွာ ေဆးတစ္ျပားမွ မက်န္ေတာ့ တာကေတာ့ အျပစ္ရွိတယ္။ သူ႔နဲ႔ လက္တြဲၿပီး သြားေတာ့ လူေတြက ေမးေငါ့ၾကတယ္။ စာၾကမ္းပိုးနဲ႔ ေဒၚအိုဇာေပါ့။ ဥစၥာေပါၿပီး ရုပ္ပိုင္းမွာ အားနည္းရွာတဲ့ ခ်စ္သူကို ျဖတ္ဖုိ႔ဟာ တမင္တကာေတာင္ မလုပ္လုိက္ ရပါဘူး။ သူဟာ က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ့ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပါပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာကို မသိခဲ့ေပမဲ့ သူ႔ကို သတိေတာ့ ရသား။ သူဖမ္းခ်င္ခဲ့တဲ့ လိမၼာ၊ ေျပာသမွ် နားေထာင္ရင္း သူလုိခ်င္တဲ့ ဂုဏ္ေတြရွိမဲ့၊ သူ႔အေဖရဲ့ လုပ္ငန္းကို ဆက္ခံႏိုင္မဲ့ လင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ က်ေနာ္ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ရည္းစားနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔ရင္း ကိန္းဂဏန္းေတြခ်ည္း ရြတ္ရြတ္ျပတတ္တဲ့သူကို ဘယ္သူက ရင္ခုန္မွာလဲ။ က်ေနာ္ အခု ခမ်ားနဲ႔ စကားေျပာေနတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ထိမ္းခ်ဳပ္ထားရတယ္။ ဂဏန္းေတြခ်ည္း ရြတ္ျပမိလို႔ ခမ်ားရဲ့ ညဟာ က်ေနာ့္ထက္ေတာင္ ပိုေမွာင္သြားရင္ ႏွစ္ေယာက္သား ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း မိုးလင္းဖို႔ပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။ က်ေနာ္ ေငြရည္ကို ႀကိဳက္တယ္။ အတြင္းေရးမႈးမေလးေပါ့။ ငယ္တယ္။ လွတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ တစ္သက္မွာ မိန္းမဆိုလို႔ ဆရာမေတြနဲ႔၊ က်ေနာ့္ အေမရယ္နဲ႔ ခ်စ္သူရယ္နဲ႔သာ ေကာင္းေကာင္း စကားေျပာခဲ့ဖူးတာ... ေက်ာင္းနဲ႔လည္း ေ၀း၊ အေမလည္း ဆံုး၊ သူန႔ဲလည္း လမ္းခြဲေတာ့ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ဘ၀မွာ စကားေျပာစရာ မိန္းကေလး ဆိုလို႔ ကုမၸဏီ ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေတာ္ၿပီေလ။ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ မေျပာရဲပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ၾကည့္တယ္။ ၁၈ႏွစ္ အထက္ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လို အသက္ ၃၅ႏွစ္ဟာ ေကာင္းေကာင္း ၾကည့္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ ကိေလသာဆိုတာ က်ေနာ္ နားမလည္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေဖာ္မဲ့ေနတဲ့၊ အထီးက်န္တဲ့ က်ေနာ့္ဘ၀ကို ဘယ္သူမွ အျပစ္တင္ၾကမယ္ မထင္ဘူး။ ေက်ာ္ေက်ာ္တုိ႔၊ ေအာင္လင္းတုိ႔ အဲဒါေတြ ခိုးၾကည့္တုန္းက ၀န္နင္ေပးခဲ့တဲ့ သူတုိ႔ရဲ့ ႀကီးက်ပ္ေရးမႈး၊ သူ႔အိမ္မွာ အဲဒါေတြ ၾကည့္ေနရတာကို သိရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ... က်ေနာ္ ဂရုမစိုက္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အိပ္မွ အိပ္လို႔ မေပ်ာ္ဘဲေလ။ Musterbation ဟာ အႏၲရာယ္ရွိသလား... က်ေနာ့္ရဲ့ အထီးက်န္ ဘ၀မွာ ဆာေလာင္ေနတဲ့ စိတ္ကို ဒါနဲ႔ ေျဖရွင္းတယ္။ အထီးက်န္မႈဟာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ လိင္စိတ္ ေျဖေျဖာက္မႈထက္ ပို အႏၲရာယ္ ႀကီးတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ ျမင္တယ္။ သူမကိုလည္း သတိမရပါဘ့ူး။ က်ေနာ္ ေပ်ာ္တယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္ ေပ်ာ္ပုိက္တဲ့ က်ေနာ့္ဘ၀ပဲ။ လူေရွ႔ သူေရွ႔မွာ လူႀကီးလူေကာင္းေယာင္ ေဆာင္မယ္။ ေနာက္ကြယ္မွာ က်ေနာ္ ေပ်ာ္သလိုေနမယ္။ ဒါ က်ေနာ့္ဘ၀ပဲ။ ပန္းေတြမပြင့္ေသးခင္မွာပဲ က်ေနာ္ အိပ္ေမာက်သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မိုးလင္းေတာ့လည္း ႏုိးတာေပါ့။ ေခတ္ရဲ့ တိုးတက္မႈေတြ ၾကားမွာ သဘာ၀ လင္းငွက္သံ မၾကားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ဟာလည္း မေန႔ကလိုပဲ လာမွာပါပဲ။ ပိုက္ဆံဟာ ပိုခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ညက ေတြးခဲ့တဲ့ အခ်စ္ အေၾကာင္း ဆိုတာဟာ က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ့ ေပ်ာ့ညံ့မႈ တစ္ခုသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-6106940677185865001?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-52983100283912507282008-02-29T00:17:00.002-05:002008-03-19T00:16:56.644-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eWcZBnfsI/AAAAAAAAARI/QPJfqShK-jQ/s1600-h/DSC03873.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eWcZBnfsI/AAAAAAAAARI/QPJfqShK-jQ/s400/DSC03873.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172268111556476610" border="0" /></a><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">က်ေနာ့္ေန႔ေတြ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့တာ ၾကာၿပီ ဆိုေတာ့ သူက ထရယ္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း မိုက္လို႔ ရယ္တာလားလုိ႔ ျပန္ေျပာေတာ့ ထသတ္ၾကတယ္။ လမ္းမမွာ လူရွင္းေနေတာ့ က်ေနာ္ေရာ သူေရာ အတြက္္ အေပါ့သြားဖို႔ အဆင္ေျပတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ တီရွပ္ အျဖဴေရာင္ေလး ၀တ္လာခဲ့တယ္။ အျဖဴေရာင္လို႔ ေျပာၿပီး အညိုေရာင္ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ လူနဲ႔တြဲၿပီး ရုန္းကန္ခဲ့ရရွာတဲ့ တီရွပ္ေလးကို အျပစ္မတင္ ၾကေစခ်င္ဘူး။</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">သီခ်င္းဖြင့္ေတာ့ စာသားက ဒုကၡနဲ႔ အသားက်ေနၿပီလား... တဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း စားပြဲထိုးေလးကို ထမင္းကို ၾကက္ဥေက်ာ္နဲ႔ စားမယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ တစ္ဖက္တည္း ရွိလို႔ တစ္ဖက္တည္း စြပ္ထားတဲ့ ညာေျခေထာက္က ေျခအိတ္က ေတာ္ေတာ္ကို က်ပ္ေနတယ္။ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ထိုင္ၿပီး ဆြဲခြ်တ္ေတာ့ ဓါတ္တုိင္ကို ေသးပန္းေနတဲ့ ေခြးေလးက အလန္႔တၾကား ေမာ့ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္လည္း သူ စိတ္ခ်မ္းသာလို ခ်မ္းသာ ရျငား ငါလဲ မင္းလိုပါပဲကြာ လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူလည္း ေက်နပ္ၿပီး သူ႔ဟာသူ ဆက္ပန္းေနေတာ့တယ္။ ေခြးနဲ႔ တူတူ ေသးပန္းဖို႔ကို က်ေနာ္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့ က်ေနာ္က သူ႔ထက္ေတာင္ ပို နိမ့္က်ေနေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တခါတေလေတာ့ လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္သြားေနရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခ်စ္သူ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြက အေပအေတလုိ႔ ေျပာၾကျပန္ေရာ။ အဲဒါေၾကာင့္ အုန္းပြဲ ငွက္ေျပာပြဲနဲ႔ သြားကန္ေတာ့ လုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္ေခါင္းကို ပုတ္ၿပီး သာဓု တစ္ခါ ေခၚတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ မွန္ၾကည့္ၿပီး အားရပါးရ ေအာ္ရယ္ လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ ကုတ္ခ္အတု တစ္ပုလင္း ၀ယ္ေသာက္ရင္း အေနာက္တိုင္း ယဥ္ေက်းမႈမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီးေျမာလုိက္တယ္။ မျပည့္စံုတဲ့ ဘ၀မို႔ ကန္႔လန္႔ပဲ ေျမာပါေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ႏိုးလာေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီ။ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ မိုးေကာင္းကင္ဟာ တိုက္ေနာက္ေဖးက ေလွကား ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလေတာ့ ေျမာင္းထဲမွာ အိပ္ရတာ ပိုေကာင္းတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ေရဘံုဘုိင္တစ္ခု ရွိရင္ က်ေနာ့္ဘ၀ ျပည့္စံုၿပီလုိ႔ က်ေနာ္ အျမဲ ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့တယ္။ မ်က္ႏွာ သစ္ဖုိ႔ ေရသန္႔ဘူး ၀ယ္ရတာ ပုိက္ဆံ ကုန္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေဂါက္ ေဂါက္ ေဂါက္ ေဂါက္ နဲ႔ ေခါက္ေနတဲ့ ေရခဲေရပဲ တစ္ခြက္ေလာက္ ၀ယ္လိုက္တယ္။ ၁၀၀တန္ တစ္ရြက္ ထြက္သြားေလရဲ့။ ၅ က်ပ္နဲ႔ ၀ယ္ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေခတ္ကို သတိရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တစ္၀က္ကို အာလုပ္က်င္းၿပီး တစ္၀က္ကိုေတာ့ ေသာက္ခ်လုိက္တယ္။ အညစ္အေက်းေတြလည္း ေရနဲ႔အတူ စီး၀င္သြားတယ္။ အညစ္အေက်းေတြဟာ ဗိုက္ထဲကို စီး၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္ဟာ လူ႔ဘ၀ထဲကို စီး၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ ပုိက္ဆံက ေရခဲေရသည္ေလးရဲ့ အိတ္ထဲကို စီး၀င္သြားတယ္။ စီး၀င္စရာ မရွိတဲ့ လူေတြကေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယ္ပဲ ျပန္စီး၀င္ေနၾကတယ္။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-5298310028391250728?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-74315218462765385422008-02-28T23:47:00.004-05:002008-03-19T00:21:41.346-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eUypBnfrI/AAAAAAAAARA/VGonXl4pTo8/s1600-h/DSC03654+%5B640x480%5D.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eUypBnfrI/AAAAAAAAARA/VGonXl4pTo8/s400/DSC03654+%5B640x480%5D.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172266294785310386" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">တခါတေလေတာ့ လူတစ္ေယာက္္ဟာ သူ႔ရဲ့ ဘ၀မွာ ဘာဟာ အလိုအပ္ဆံုးလဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ ႏွစ္္လ တစ္အုပ္ ပံုမွန္ထြက္တဲ့ စာေရးဆရာမေလးရဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ အခ်စ္၀တၳဳေတြ ဖတ္ေတာ့ ငါ့ဘ၀မွာ အလုိအပ္ဆံုးဟာ ကားအေကာင္းစား တစ္စီး၊ ျခံက်ယ္က်ယ္ထဲက တိုက္အိမ္တစ္လံုးနဲ႔၊ ေခ်ာေမာခန္႔ျငားတဲ့ ရုပ္ရည္ပဲထင္တယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္၀တၳဳဟာ အခ်စ္အေၾကာင္း ေရးထားတာပါလား ဆိုတာကို ငါ မျမင္ဘူး။ အျခား မဆိုင္တာေတြပဲ ျမင္တယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ အရာကို ငါေမ့ႏိုင္ေအာင္ က်ိဳးစားထားလို႔ပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ငါဟာ ေရွးတုန္းက အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေတြ စားျမံဳ႕ျပန္ရင္းနဲ႔ပဲ လက္ရွိ ဘ၀မွာ အသက္ဆက္ရွင္သူမ်ိဳး မဟုတ္လို႔ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ငါလြမ္းတယ္ မိဇင္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မင္းဘ၀ကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ သိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္းေနမွာေပါ့၊ ငါ့အထင္ေတာ့ အခုခ်ိန္ဆို မင္း အမ်ိဳးသား၊ ရံုးက ျပန္လာမွာမို႔ အိမ္ျပဴတင္း၀ကေန ေစာင့္ေနမွာပဲေပါ့။ ဒရုိက္ဗာက ေမာင္းေပးတဲ့ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ ကားေလးထဲမွာက အဲကြန္းနဲ႔မို႔ မင္းအမ်ိဳးသားကေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲကေန ဒီ ၿမိဳ႕စြန္အထိ လိုင္းကားတိုးစီးရတဲ့ ငါ့လို ေခြ်းေစာ္ေတြ နံေနမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ငါေျပာရဲတယ္။ သူ႔လုပ္ငန္းကေန သူရတဲ့ အျမတ္ေငြ ေထာင္တန္အုပ္ေတြဟာ ငါ့ရဲ့ လခလို ရာတန္ အႏြမ္းေလးေတြ ပါေနမွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာလည္း ငါေျပာရဲတယ္။ အဲဒီကေန ကပ္ပါလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုလည္း မင္း အျပည့္အ၀ ခံစားရလိမ့္မယ္လို႔ ငါ ဆုေတာင္းပါတယ္ မိဇင္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">စိတ္ကစားတာလား၊ အခ်စ္စစ္လား၊ ငါေသခ်ာ မသိခဲ့ေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ မင္းကို၊ ငါ့ရဲ့ အခ်စ္ကို ငါေတြ႔ခဲ့တယ္။ ငါ့တစ္သက္မွာ သူမ်ား ေျမွာက္ေပးမွ လုပ္တတ္ခဲ့တာ မွန္ေပမဲ့ မင္းကို စာေပးခဲ့တာ၊ အဲဒီတစ္ခုကေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျမွာက္ေပးလုိ႔ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး မိဇင္။ တူႏွစ္ကိုယ္ တဲအိုပ်က္မွာ ေနရ ေနရ ဆိုတာဟာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ကိုးကြယ္ရာ တရားေတာ္ တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ နင့္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ငါမေၾကာက္ခဲ့ဘူး။ ငါ့အေဖရဲ့ စာေရးႀကီး လုပ္သက္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဘယ္တုန္းကမွ မရိုးမသား မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ဆင္းရဲပါတယ္။ အဲဒီ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ရိုးသားမႈနဲ႔ ငါ့ရဲ့ နင့္အေပၚထားတဲ့ ေမတၱာဟာ မင္းနဲ႔ ငါရဲ့ ဘ၀ကို ေပါင္းစပ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါ ထင္ခဲ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">နင့္အိမ္ရွိတဲ့ လမ္းထဲ ငါ မ၀င္ရဲခဲ့ဘူး။ ငါ ဘုရားေစာင္းတန္း အႀကီးႀကီးေတြေတာင္ အလိုလို လန္႔ေနတတ္ေတာ့ မင္းတို႔ တိုက္အိမ္ အႀကီးႀကီးေတြကိုလည္း ငါ ေၾကာက္တယ္။ မင္းနဲ႔ ငါ ခိုးခ်ိန္းေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အေအးဆိုင္ေတြကို သတိရတယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီးကိုလည္း သတိရတယ္။ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ကို သတိရတယ္။ ကန္ေတာ္ႀကီးကေတာ့ အသစ္လို ျဖစ္သြားေတာ့ ငါတို႔ ေျခရာေတြကို ျပန္ေကာက္ဖို႔ ခက္သြားၿပီေလ။ ေယာကၤ်ားမာနဆိုတာ ငါ နားလည္ခဲ့ေပမဲ့ တို႔သြားတဲ့ ေစ်းႀကီးတဲ့ အေအးဆိုင္ေတြမွာ မင္းပုိက္ဆံ ထုတ္ရွင္းတာကို ငါ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရဖူးတယ္ မိဇင္။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မင္းအေဖမိတဲ့ ေန႔က စၿပီး မင္းနဲ႔ငါ တစ္လမွ ႏွစ္ခါ၊ သံုးခါေလာက္ပဲ ေတြ႔ရေတာ့တယ္။ ခ်စ္သူ သက္တမ္း သံုးႏွစ္မွာ ငါတို႔ အတူတူ ရွိေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြဟာ တစ္ႏွစ္စာေတာင္ ျပည့္ပါရဲ့လားလုိ႔ ငါ ေက်က်ကြဲကြဲ ရယ္ေမာမိတယ္။ မင္းအေဖ ငါ့ကို သံုးခါ လာေတြ႔တယ္။ ဒါကို မင္း ဘယ္ေတာ့မွ သိခဲ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ငါလည္း ငါ့တစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွ နင့္ကို ေျပာျပေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီ စုစုေပါင္း သံုးခါမွာ ႏွစ္ခါက ငါ့ကို ပုိက္ဆံလာေပးတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ကေန ႏွင္ထုတ္တယ္။ တစ္ခါက်ေတာ့ ငါ့ကို အေဖ့ေနရာေလးနဲ႔ ၿခိမ္းေခ်ာက္တယ္။ ငါက လက္မခံေတာ့ ေနာက္က် ငါ့အေဖခမ်ာ အလြဲသံုးစား လုပ္ပါတယ္လုိ႔ အၾကပ္ကိုင္ခံရၿပီး ပင္စင္ေပးလုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က ရွက္လြန္းလို႔ဆိုၿပီး ငါ့အေဖငိုတယ္။ ငါဟာ အခ်စ္အတြက္ အေဖကိုေတာင္ ဒုကၡေပးခဲ့တဲ့ သားဆိုး သားမုိက္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">စာေရးႀကီးသားက ရံုး၀န္ထမ္းပဲ ျပန္ျဖစ္တာကေတာ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ နင့္အေဖ မွန္းခဲ့တဲ့ အတုိင္းပဲ မဟုတ္လား။ ငါ့မွာ အခုထိ ဘာမွ မရွိေသးပါဘူး။ ငါ့အေဖတုန္းက ရွိခဲ့တဲ့ ရိုးသားမႈေလးေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ငါ မိုးခါးေရ ေသာက္ခဲ့ရၿပီေလ။ ငါတို႔ လူေတြရဲ့ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရတဲ့ ဘ၀ႀကီးမွာ တခါတေလေတာ့ မုိးခါးေရဟာလည္း ခ်ိဳရတာပဲကြ။ မင္းအမ်ိဳးသား လုပ္ေနတာေတြလည္း ငါသိပါတယ္။ သူကေတာ့ မိုးခါးေရကို တိုင္ကီလိုက္ ေသာက္တာဆိုတာ ငါ့ထက္ ပိုသာတာေပါ့။ သူဟာ ငါ့ထက္ အဖက္ဖက္က သာခဲ့မယ္ဆိုတာ ငါသိခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">နင္တာ၀န္ေက်ခဲ့တယ္ မိဇင္။ တကယ္ေတာ့ တာ၀န္ မေက်ခဲ့တာက ငါပါ။ နင့္ကို အတင္း လက္ထပ္ ေပးၾကေတာ့မယ္ ဆိုတာကို မင္း ငါ့ကို ရေအာင္ သတင္းေပးခဲ့သားပဲ။ မင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ငါ အခုထိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ဆို နင့္ကို သူနဲ႔ ေစ့စပ္ကတည္းက ငါလည္း ငါ့ဖက္က အစီအစဥ္ တစ္ခုခု ျပင္ထားသင့္တာ။ အေၾကာင္းျပခ်က္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဖ်ာင့္ခ်က္ဟာ သိပ္မခက္ခဲပါဘူး။ မင္းသာ ငါ့လို အေျခခံလူတန္းစား မိသားစုက လာခဲ့တာဆို ငါရွင္းျပရ သိပ္အဆင္ေျပတယ္။ ငါ့ အေဖ ပင္စင္ယူတာနဲ႔ေရာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ တက္တာေၾကာင့္ေရာပဲလို႔ ေျပာမွာေပါ့။ ငါရွင္းျပလည္း နင္က နားလည္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ဆိုတာဟာ မင္းနဲ႔ အလွမ္းကြာတဲ့ ဘာသာရပ္ တစ္ခုပဲဟာ…။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငါ့တစ္သက္မွာ မင္းဆီက ေနာက္ဆံုး ရခဲ့တဲ့ စာေပါ့။ ငါ့ကို လာခိုးပါ ဆိုတာ တစ္ေၾကာင္းတည္း မင္း ေရးထားခဲ့တယ္။ ငါ့ဘ၀ တစ္သက္တာမွာ အခက္ခဲဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ ဘယ္ႏွစ္ခုမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကေတာ့ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္သေလာက္ တကယ္ အနာက်င္ရဆံုးပါ မိဇင္။ မင္းအတြက္ ငါ ေဆာက္ခဲ့တဲ့ တဲအိုပ်က္ေလးဟာ တကယ္တမ္းေတာ့ တစ္မိုးေတာင္ ျဖတ္သန္းဖို႔ မခံႏုိင္ဘူး ဆိုတာကို ငါ အိပ္မက္က လန္႔ႏုိးသလို သိခဲ့ရတယ္။ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုထဲကို္ ႏုနယ္လွပတဲ့ မင္းကို ငါ ဆြဲမေခၚရက္ခဲ့ပါဘူး။ ငါ့အခ်စ္ကို မင္းဘ၀ကို ေအးခ်မ္းသာယာေစမႈနဲ႔ သက္ေသျပလုိက္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မင္းရဲ့စာေလး အခုထိ ငါ့ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ရွိေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေဟာင္းေနၿပီမို႔ ငါ ဆယ္လူတိပ္နဲ႔ ျပန္ျပန္ ကပ္ထားရတယ္။ မင္းေရးထားခဲ့တဲ့ စာတန္းေလးကေတာ့ ထင္းေနတံုးပဲ။ ငါ အလုပ္ေတြ လုပ္တာ အေႂကြးေတြ ပိတာ သိပ္မ်ားေနရင္ တစ္ခ်ိန္က ငါ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ တစ္ခု ေၾကာင့္ ဆံုးရံႈးခဲ့ရတာကို ျပန္ျပန္ သတိရၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ ျပန္ေပၚလာေအာင္ ငါ ထုတ္ထုတ္ၾကည့္တယ္။ မင္းကို သတိရတဲ့အခ်ိန္လည္း ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြ အားလံုးကိုေတာ့ မင္းအတြက္ ငါ မီးရႈိ႕ပစ္လုိက္ပါတယ္ မိဇင္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အခုေတာ့ ငါ့အေဖလည္း ဆံုးသြားၿပီ။ အေမလဲ တရားစခန္းမွာ။ ငါတစ္ေယာက္တည္းေပါ့ကြာ…။ နင္ခ်စ္ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ မ်က္လံုးေတြမွာလည္း မ်က္တြင္းေတြလည္း က်လို႔၊ ငါလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ပိန္ေနၿပီ။ မင္းသိပ္ခ်စ္တဲ့ ငါ့ ဆံပင္ရွည္ေတြလည္း အလုပ္အင္တာဗ်ဴးတုန္းက ညွပ္လုိက္ၿပီ။ ငါ့ ဆံပင္ေတြဟာလည္း ငါ့အခ်စ္ေတြနဲ႔အတူ ဆံပင္ညွပ္ ထိုင္ခံုေပၚကေန ျပဳတ္က်သြားၾကတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဒီလိုင္းကားဟာ အခုထိ မထြက္ႏုိင္ေသးပါလား။ တစ္ကားလံုး ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ တင္ၿပီးမွ ထြက္ေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ မိုးကုပ္စက္၀ုိင္းထဲ တိုး၀င္ေနတဲ့ ေနရဲ့ ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ အေရာင္တန္းေလးဟာ ငါ့ဘ၀ရဲ့ အေျခအေနကို ျပတယ္။ ငါလည္း အိမ္ေထာင္ျပဳဦးမွပါေလ။ ဒါေပမဲ့ မင္းအိမ္နားကို တစ္ခါတေလ ငါ မေယာင္မလည္နဲ႔ လာလာၾကည့္မိရင္ေတာ့ ငါ့ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ မိဇင္ေရ...။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-7431521846276538542?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-40342992705920569702008-02-28T23:30:00.003-05:002008-03-19T00:21:46.442-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eN_ZBnfqI/AAAAAAAAAQ4/zltPo3qp8gs/s1600-h/DSC03878.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eN_ZBnfqI/AAAAAAAAAQ4/zltPo3qp8gs/s400/DSC03878.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172258817247248034" border="0" /></a><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span><p></p><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဒူးကလည္း နာေနတယ္။ ေဘာင္းဘီကလည္း နဲနဲ ရွည္ေနေတာ့ အနာနဲ႔ လာလာ ပြန္းေနတယ္။ ဒီေန႔ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ရတာက အရင္ေန႔ကထက္ ပိုေ၀းသလိုပဲ။ ေခ်ာ္လဲစကေတာ့့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေလ။ ေခြ်းေတြ ျပန္ေနလို႔ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဟိန္းေက်ာ္က သဲနဲ႔ပြတ္ဖို႔ ေျပာတယ္။ ေအာင္လင္းကက်ေတာ့ တံေတြးနဲ႔ ဆြတ္လိုက္တဲ့…။ ေအာင္လင္း အေဖက ေဒါက္တာႀကီး ဆိုေတာ့ သူေျပာသလို တံေတြးပဲ ဆြတ္လိုက္တယ္။ အေမက ေျပာတာေတာ့ သံနဲ႔ စူးရင္ ေမးခိုင္ပိုး ၀င္မယ္တဲ့…။ အခု ေျမႀကီးနဲ႔ ထိတာဆိုေတာ့ အဲဒီပိုးႀကီး မ၀င္ေလာက္ပါဘူးေလ။ တိုးလိႈင္ ေျပာတာကေတာ့ ေမးခိုင္ပိုးကို သူျမင္ဖူးတယ္၊ ပိုးဟပ္ေလာက္ ရွိတယ္ဆိုပဲ။ အဲလိုဆိုေတာ့ ၀င္လည္း အသိသာႀကီးပါေလ။ မ၀င္ခင္ ဖမ္းလိုက္မွာေပါ့။ ဟင္… ဒီဦးေလးႀကီး လမ္းေဘး ကံ့ေကာ္ပင္ေပၚ ဘာတက္လုပ္ေနတာလဲ။ ပန္းတက္ခူးတာ ထင္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေတာ္ေသးတာေပါ့ ဟြန္းတီးလိုက္ေပလို႔၊ ေနာက္က ဦးကာလုတို႔ ေက်ာင္းကားႀကီး၊ ဒီမွာက စဥ္းစားေနတာနဲ႔ ကံေကာင္းလုိ႔ မတိုက္မိတယ္။ အား… ေျခေထာက္ကလည္း နာလာျပန္ၿပီ။ ဒီလို ဒူးပြန္းသြားလည္း ေဘာလံုး ဆက္ကန္ခ်င္ ေနတုန္းပဲ။ ေျခေထာက္ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာလည္း ဒါဏ္ရာခ်ည္းပဲ။ ဟိုတစ္ခါ ေျခသည္း ျပဳတ္ထြက္သြားတဲ့ က်ေနာ့္ ညာဖက္ ေျခသန္းဆို ေျခသည္းခြံ အသစ္ေတာင္ ျပန္ထြက္လာၿပီ။<br /><br />ေက်ာင္းမွာက ကာယ အခ်ိန္ဆို ဆရာက ေဘာလီေဘာ ေဘာလံုးလည္း ထုတ္ေပးတယ္။ ေဘာလံုးလည္း ထုတ္ေပးတယ္။ ျခင္းထဲပစ္တဲ့ ေဘာလီေဘာလဲ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အားကစားရံုထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မအားေတာ့ က်ေနာ္တို႔လဲ မေဆာ့ျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီ ေဘာလံုး နီနီႀကီးကို က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ျခင္းေဘာလံုး လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ေဘာလံုးကန္ရတာ အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အရုပ္ဆိုင္ ၀င္ရင္ ေသနတ္ရုပ္ေတြ၊ ကားရုပ္ေတြ၊ စစ္သားရုပ္ေတြ ေတြ႔ေပမဲ့ က်ေနာ္ အျမဲတမ္း ေဘာလံုးပဲ ပူဆာတာပဲ။ အေမက ၀ယ္မေပးေတာ့ ဆိုင္ေရွ႔မွာပဲ ထုိင္ငိုပစ္လုိက္တာ၊ ဒါလည္း မရပါဘူး၊ က်ေနာ့္ ဖင္ကို သံုးခ်က္ေလာက္ ရုိက္ၿပီး အတင္း ဆြဲေခၚသြားတာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ကစားကြင္းထဲမွာ ေဘာလံုး ထုတ္ေပးလုိက္ရင္ ရွစ္တန္းက အကိုႀကီးေတြက အတင္း လုသြားၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အစကက်ေတာ့ ေဘာလီေဘာ ေဘာလံုးနဲ႔ ကန္ၾကတယ္။ ျခင္းေဘာက်ေတာ့ သိပ္ေလးေတာ့ မကန္ႏုိင္ဘူးေလ။ ေနာက္လည္းက်ေရာ ေဘာလီေဘာ ေဘာလံုးေလးပါ လုသြားၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က ဆရာ့ကို သြားတိုင္တယ္။ သြားတုိင္မွ ျပန္ရတယ္။ ေနာက္ပုိင္းလည္း ခဏ ခဏ လာလုေနေတာ့ အခုလို ေက်ာင္းဆင္းမွ ေဘာလံုးကန္ၿပီး အိမ္ကို ေနာက္က်မွျပန္ရတယ္။ ေအာင္လင္းရဲ့ ေဘာလံုးနဲ႔ေပါ့။ ေဘာလံုးက အျဖဴနဲ႔ အနီ အကြက္ေတြ၊ အနီေရာင္ အကြက္ေတြက ၾကယ္ေလးေတြလိုပဲ။ ေနာက္ၿပီး အကြက္ေလး တစ္ကြက္မွာ အဂၤလိပ္ စာတန္းေလးနဲ႔ ေအာက္မွာ အို၀င္တို႔ ပါတဲ့ အသင္းရဲ့ အလံေလး ကပ္ထားတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဟားဟား… ေဘးက ျဖတ္သြားတာ ေက်ာ္ထက္ေအာင္္ရဲ့ ကားဗ်၊ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ တာ့တာ ျပသြားေသး။ က်ေနာ္က သူတို႔ကိုေတာ့ ခင္တယ္။ ႏွင္းပြင့္ျဖဴတို႔ ေအးျမတ္သူ တို႔ကိုေတာ့ မုန္းတယ္။ သူတို႔ကားနဲ႔ ျဖတ္သြားရင္ အျမဲတမ္း ေျပာင္ေျပာင္ ျပသြားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ရန္ျဖစ္ရင္ နင္က ငါတို႔လို ကားစီးႏုိင္လုိ႔လား အျမဲတမ္းေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ အေဖမွာလည္း ကားတစ္စီး ရွိတာပဲဟာ။ တကယ္ကေတာ့ အန္ကယ္လွ ကားပါ။<br /><br />အန္ကယ္လွက အေဖ့ရဲ့ ေဘာစိေလ။ ေဘာစိ ဆိုတာ သူေဌးကို ေျပာတာ။ တခါတေလ အေဖနဲ႔ ရံုးလိုက္သြားရင္ က်ေနာ္က အန္ကယ္ ေဘာစိလို႔ ေခၚလုိက္ရင္ ရယ္ၿပီးေတာ့ မုန္႔ဖိုးေပးေရာ။ အေမလည္း အရင္က အဲဒီရံုးမွာပဲ လုပ္တာပဲ။ အခုမွ တျခားရံုး ေရာက္သြားတာ။ အေမက အေဖ ေနာက္က်မွ ျပန္လာတဲ့ ညေတြဆို အိပ္ရင္းနဲ႔ ေစာင့္ေနရင္း သူတုိ႔ စေတြ႔တံုးက အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။ အေမက အရင္က အန္ကယ္ေဘာစိ… အဲေလ… အန္ကယ္လွရဲ့ စာေရးမေပါ့။ အေမ ရံုးျပန္ရင္ အေဖက ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ေပးရတာ၊ အဲဒီမွာ စေတြ႔တာတဲ့။ တခါတေလေတာ့ က်ေနာ္လည္း အေဖ့လို ကားေမာင္းခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေဘာလံုး ပူဆာရင္ေတာ့ အေဖက မင္းအေမကိုေျပာကြာ လို႔ပဲေျပာတာပဲ။ အေမကလည္း ပိုက္ဆံက ဘယ္ေတာ့မွ မပိုဘူး၊ ေဘာလံုးလိုခ်င္ရင္ နင္ မုန္႔ဖိုးမယူနဲ႔ေပါ့ဟဲ့ တဲ့…။ ဟာ… ဒီဖားေလးက လမ္းေပၚမွာ ေသေနတာလား… ကားႀကိတ္တာထင္တယ္၊ ျပားခ်ပ္ေနၿပီ။ ေရွ႕မွာ လမ္းကူးရဦးမယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အစကေတာ့ အေမနဲ႔ လက္ဆြဲၿပီး လမ္းျဖတ္ရတယ္။ က်ေနာ္ သံုးတန္းေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အိမ္ျပန္တာပဲ။ အခု ငါးတန္းဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ လူႀကီးျဖစ္ၿပီေလ။ ၾကည့္ပါလား က်ေနာ္ ကားေတြ အမ်ားႀကီးၾကားက ျဖတ္ကူးလာတာ ေၾကာက္မွ မေၾကာက္ေတာ့တာ။ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့ကို လမ္းကူးရင္ ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး ကူးဖို႔ အျမဲေျပာတယ္။ ေနာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ကားလာတဲ့ဖက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္ရတဲ့ ပလက္ေဖာင္းက ေလွ်ာက္တဲ့။ အေဖက အေမ့ထက္ေတာင္ ပို ေၾကာက္တတ္ေသးတယ္ ထင္တယ္။<br /><br />အရင္ကဆို ညဖက္တိုင္း အေဖနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲဖက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကေလ။ စတိုးဆိုင္ေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ အေဖကေတာ့ ဘာမွ မ၀ယ္ပါဘူး။ ဒီအတိုင္း အေပ်ာ္ေလွ်ာက္ၾကတာ။ တခါတေလ ကုလားႀကီးေၾကာ္တဲ့ ဘယာေက်ာ္ ေသးေသးေလးေတြကို ကန္ေတာ့ေသးေသးတစ္ခု ၀ယ္ေကြ်းတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ေဘာလံုးဆိုင္ေရွ႕ ေရာက္ရင္ က်ေနာ္ အျမဲတမ္း အေဖ့ကို ပူဆာတယ္။ က်ေနာ္ ပူဆာတဲ့ ေဘာလံုးက်ေတာ့ အျဖဴနဲ႔ အမဲ အကြက္ေလးပါပဲ။ အေဖကေတာ့ ေစ်းႀကီးတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္က်မွ ၀ယ္ေပးမယ္တဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">က်ေနာ္ ႏွစ္တန္းတံုးက အေဖ တစ္ေယာက္တည္း ၿမိဳ႕ထဲ သြားတဲ့ ေန႔မွာ တယ္လီဖုန္း ရွိတဲ့ လမ္းထိပ္ စတုိးဆိုင္က ကိုထိုက္က အိမ္ကိုလာၿပီး အေဖ ကားတုိက္လုိ႔ လို႔ လာေျပာတယ္။ ေနာက္က် အေမက က်ေနာ့္ကို ေဘးအိမ္က အန္တီျမနဲ႔ ထားခဲ့ၿပီး အထုပ္ေတြ ထုတ္ၿပီး အျပင္ တန္းထြက္သြားတာပဲ။ ေနာက္ ေလးရက္ေလာက္ ၾကာလို႔ အေဖ ျပန္လာေတာ့ မ်က္ႏွာမွာလည္း ပတ္တီးေတြနဲ႔၊ လက္မွာလည္း မာမာႀကီး တစ္ခု ပတ္ထားတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အေဖ ၿမိဳ႕ထဲဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ က်ေနာ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚေတာ့ဘူး။ အေဖ့ကိုလည္း ေဘာလံုးေလး ၀ယ္ေပးဖို႔ မေျပာျပရေတာ့ဘူးေပါ့။ အေမ အလုပ္ အသစ္ရတဲ့ ရံုးကိုေတာ့ က်ေနာ္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးဘူး။ လစာ ပိုေကာင္းလို႔ အန္ကယ္လွက ေျပာင္းေပးလုိက္တာတဲ့။ ဒါေပမဲ့ အခုထိလည္း ေဘာလံုး မ၀ယ္ေပးေသးပါဘူး။ ပိုက္ဆံကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ရွိမလဲ မသိဘူး။ အေမကေတာ့ က်ေနာ္ ျပန္မေရာက္ခင္ ရံုးက ျပန္ေရာက္တယ္။ အေဖကေတာ့ အျမဲ မုိးခ်ဳပ္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တစ္ခါကဆို အေဖ့ကို က်ေနာ္ ေအာင္လင္းတို႔ အေဖလို ေဒါက္တာႀကီး လုပ္ပါလားလို႔ ေျပာဖူးတယ္။ အဲဒါမွ ပုိက္ဆံ မ်ားမ်ားရၿပီး ေဘာလံုးေလး ၀ယ္ေပးႏိုင္မွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အေဖက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ အေမကေတာ့၊ သား ေနာက္တစ္ခါ အဲလို မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ အေဖ စိတ္မေကာင္းဘူးတဲ့။ ေနာက္ေန႔က် အေဖက အိမ္ေရွ႔မွာ က်ေနာ္ စာက်က္ေနတုန္း ေျပာတယ္၊ ထြန္းထြန္းရာ အေဖက လူေတြကို ေဆးမကုေပမဲ့ အေဖ့ ကားႀကီးကိုေတာ့ ခဏခဏ ေဆးကုပါတယ္ကြာ…တဲ့။ ဒါဆို အေဖ ေဘာလံုး၀ယ္ေပးလုိ႔ မရဘူးလား ဆိုေတာ့ အေဖက ပုိက္ဆံမွ မရွိတာလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။</span><br /><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဒီ ေျမာင္းေပၚက တံတားေလး ျဖတ္လုိက္ရင္ ေရွ႔ဆို အိမ္ေရာက္ၿပီ။ က်ေနာ္ ဒီလ အဆင့္တစ္ရရင္ေတာ့ အေမက ေဘာလံုးတစ္လံုး ၀ယ္ေပးမယ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္လိုခ်င္တဲ့ ေဘာလံုးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အဆင့္တစ္ မရဘူး။ စာလည္း မက်က္ခ်င္ဘူးေလ။ ေဘာလံုးကန္တဲ့ အေၾကာင္းပဲ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဘာလံုးေလး တစ္လံုးေတာ့ လိုခ်င္တာပဲဗ်ာ။</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-4034299270592056970?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-62011119230042355882008-02-28T23:17:00.003-05:002008-03-19T00:21:54.446-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eKKpBnfpI/AAAAAAAAAQw/9ce_Pq7wGvA/s1600-h/DSC03440.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eKKpBnfpI/AAAAAAAAAQw/9ce_Pq7wGvA/s400/DSC03440.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172254612474265234" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငယ္ငယ္ကတည္းက ငါ အျမဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေမးမိတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိခဲ့တယ္။ ျပည့္စံုတယ္ ဆိုတာ ဘာလဲ လို႔ေပါ့။ ငါ့ဘ၀မွာ ဘယ္တုန္းကမွ အဲဒီအေျဖ မရခဲ့ပါဘူး။ ငါ့ အဘ အဲ... ငါ့ခမည္းေတာ္ ဦးလွေဒြး လည္း မေျဖႏုိင္ခဲ့ဘူး၊ မယ္ေတာ္ ေဒၚဘုမလည္း မေျဖႏုိင္ခဲ့ဘူး။ နင္လည္း မေျဖႏုိင္ခဲ့ပါဘူး မိေအး။ ငါ့ကို ပတ္၀န္းက်င္က ေပးခဲ့တဲ့ အေျဖကေတာ့ ဘ၀ဟာ ဘာလဲ ဆိုတာပါပဲ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အခုလို သစ္သားၾကမ္းခင္းေပၚ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္နဲ႔ အိပ္ရတာထက္ ငါ့ အရင္ တဲစုတ္ေလးက ၀ါးကပ္ၾကမ္းခင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါ့ထက္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ငါတမ္းတမိတယ္။ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဒီလို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မေနဖူးေသးေတာ့ ငါနဲ႔ မကိုက္ဘူးေလ။ ငါ့ႏွယ္ ဆင္းရဲဇာတာ ပါလို႔လားမသိ၊ ဒီလို ေနရတာ ေနလို႔ကို မထိဘူးေလ...။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ငါ့ကို သူမရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပုိင္း ဒီရြာေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထိုင္ ျဖစ္ေစခ်င္တာကို ငါသိတယ္။ သူ႔ကို အားနာလို႔ပဲ ငါ ဆက္ေနျဖစ္တာ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">စစခ်င္း တစ္လေလာက္က ညေန ေစာင္းၿပီဆို ငါ ေလခ်ဥ္ေတြ ပ်ိဳ႕တက္လာၿပီး အရမ္း ေသာက္ခ်င္လာတာပဲ။ ဘယ္လိုမွကို ထိန္းလို႔ မရဘူး။ ဆရာေတာ္ တရားေဟာလည္း အလကားပဲ။ အခုေတာ့ ငါ အဆင္ေျပသြားပါၿပီ။ အရင္ကဆို ငါ့ ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး အရက္နဲ႔ ကင္းမွ မကင္းခဲ့တာပဲ။ အဲ... ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဆိုတာ ငါ့ မိဘေတြ ဆံုးသြားၿပီးမွပါ။ ငါ ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ ေက်ာင္းရတဲ့ အခါမွပါ။ အဲဒီေန႔ ညတုန္းက ငါတို႔က အရက္ဆိုင္ကို အသြားမွာေပါ့။ နင့့္ကို ေတြ႔ခဲ့မိတာဟာ ငါ့ ဘ၀ရဲ့ ပထမဦးဆံုး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ေလးပဲ မိေအး။ မေန႔ တစ္ေန႔က လိုပါပဲကြာ...။ တကယ္ဆို အခုခ်ိန္ မင္းတို႔လို မာတုဂါမေတြ အေၾကာင္းကို မေတြးသင့္ဘူးပဲ။ ငါ့စိတ္ကိုထိန္းမွ။ ေက်ာကလည္း ပူလိုက္တာဟဲ့...။ ငါ လူ႔ေဘာင္မွာ တုန္းက ဒီလို ရာသီမ်ိဳးဆို ငါ အကၤ်ီခြ်တ္နဲ႔တင္မက လံုခ်ည္လွန္ၿပီးေတာင္ အိပ္လုိက္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ငါ့ႏွယ္ သင္းပုိင္ႀကီးနဲ႔၊ အေတာ္ကို္ ပူတာပဲ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ေဘးမွာ ယပ္ေတာင္ေလး ရွိတာ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငယ္ငယ္ကတည္းက ရုန္းကန္လာရေတာ့ အခုလို ရြာလွည့္ ဆြမ္းခံစားရတာ ငါ့အတြက္ ဘ၀ဟာ အခု အရမ္းကို လြယ္လြန္း ေနေတာ့ ေနမထိ မထိုင္သာေတာင္ ျဖစ္မိတယ္။ ငါဆို ဟိုး ငယ္ငယ္ အသက္ ခုႏွႏွစ္ သားေလာက္ ကတည္းက အဘနဲ႔ အတူ လယ္ထဲလိုက္ၿပီး ႏြားလိုက္ေက်ာင္းခဲ့ရတယ္။ မေန႔ညေနကေတာင္ ေက်ာင္းကို ဒကာမႀကီး တစ္ေယာက္လာတုန္း သူ႔သားေတြ ပ်င္းတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဆိုးတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာသြားလုိ႔ စိတ္ထဲ ျပန္သတိရမိေသး။ ငါတို႔တုန္းကလိုမ်ား ေနရရင္ ဒီကေလးေတြ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲ လို႔ေပါ့။ ငါ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါးႏွစ္၊ ေျခာက္ႏွစ္၊ ခုႏွႏွစ္၊ ရွစ္ႏွစ္၊ ကိုးႏွစ္ အဲဒီ ငါးႏွစ္လံုးလံုး ဒီေက်ာင္းမွာ စာသင္ခဲ့ရတာေလ။ ငါျပန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကိုေတာင္ မနဲ မွတ္မိေအာင္ ၾကည့္ယူရတယ္။ သူကေတာ့ လူႀကီးမို႔လားမသိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒကာႀကီးလွေဒြးသား မဟုတ္လားတဲ့...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ရြာမွာ မိုးအႀကီးအက်ယ္ ေခါင္တဲ့ႏွစ္က ငါ့ကိုေမြးတယ္။ ငါကေတာ့ ေအာင္ဘုတို႔ ေဒြးေလး ဆံုးတဲ့ႏွစ္လို႔ပဲ မွတ္ထားတယ္။ ႀကီးေတာ္ သာလွရဲ့ သားႀကီး ေခြးပု ရွင္ျပဳတဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ ငါ ဆယ္ႏွစ္သားတုန္းကမွ ငါတို႔ မိသားစု ရြာကို စြန္႔ခဲ့ရတာပါ။ တုိင္းျပည္က ဘာျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႔ ေတာသားေတြပဲ ခံရတာ ဆိုသလို၊ အဲဒီတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ အစိုးရ ဆိုလားပဲ။ ငါ့အဘတို႔ စိုက္သမွ် စပါးေတြကို သူတို႔ကိုပဲ ေရာင္းရတယ္။ ေစ်းကလည္းနည္း၊ ငါတို႔ လယ္သမား လုပ္ေနၿပီး စားဖုိ႔ေတာင္ မရွိေတာ့လို႔ လယ္ေလးကို ေရာင္းၿပီး ၿမိဳ႕ႀကီး တက္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ငါမေမြးခင္ ျပည္ေတာ္သာ အစိုးရေခတ္က ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခဲ့ရတာေတြဟာ ငါ့အဘ ေျပာခဲ့တဲ့ ယံုတမ္းပံုျပင္ထဲက တစ္ခုလိုပဲ က်န္ခဲ့တာေပါ့။ အဲ... လယ္ဆိုတာ၊ လယ္ကြက္ေရာ၊ အိမ္ေရာ... ငါတို႔ ႏြားေလး တစ္ယွဥ္းေရာ ပါတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက တုိ႔ႏြား ငနက္ႀကီး ငါ အခုထိ မွတ္မိေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းခဲ့ရတာဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္ ရွိတာကိုး၊ ေရာင္းရတဲ့ ေန႔က ငါ့မွာ အရမ္း ငိုရလြန္းလို႔ တက္ေတာင္ တက္သြားတယ္လို႔ အမက ျပန္ေျပာျပတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အမ အဲ... မယ္ေတာ္... ေတာ္ပါၿပီကြာ... ေခါင္းမူးတယ္။ ငါ လူလိုပဲ ေျပာေတာ့မယ္။ ဘုန္းႀကီးစကားနဲ႔ သိပ္ မရင္းႏွီးေသးေတာ့ ေျပာရခက္တယ္။ အင္း... ငါ့အမ အေၾကာင္း ေျပာရင္ ငါ စိတ္မေကာင္းဘူး။ သူ႔ခမ်ာ ရြာမွာ ျပန္ၿပီး ေခါင္းခ်သြား ခ်င္ခဲ့တာ...။ ငါတို႔လည္း ၿမိဳ႕သာ တက္သြားတယ္။ ဟိုမွာလည္း ဘာမွ မထူးပါဘူး။ ငတ္တာက ဆက္ၿပီး ငတ္ေနတံုးပါပဲ။ ငါတို႔ေတြ ကြက္သစ္ေတြမွာ ေနရာ လုိက္ရွာၿပီး တဲစုတ္ေလးထိုး၊ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ ေနၾကေပါ့။ အဘခမ်ာမယ္ ပင္ပင္ပမ္းပမ္းနဲ႔ ပြဲရံုမွာ ပဲအိတ္ ၀င္ထမ္းခဲ့ရတယ္။ သူ အျမဲေျပာတာကေတာ့ ငါက လယ္သမားကြ၊ ငါ ခံႏုိင္ရည္ ရွိပါတယ္ ဆိုလားပဲဲ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့လဲ စိတ္ပ်က္လာၿပီး ခံႏုိင္ရည္ ပိုရွိေအာင္ ႀကိဳးစားရာကေန အရက္ ေသာက္တတ္လာေရာေပါ့။ အစကေတာ့ နဲနဲ နဲနဲခ်င္းပဲ။ ေနာက္က်ေတာ့ သူလည္း အရက္သမားႀကီး လံုးလံုး ျဖစ္သြားတယ္။ ငါ့အမလည္း စိတ္ေတြ ညစ္တာေပါ့။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ ငါလည္း သူ႔ကို တြဲေခၚၿပီး အိမ္ျပန္လာဖို႔ကို ညဖက္ အရက္ဆိုင္မွာ သြားသြား ေစာင့္ရရင္းကေန၊ အျမည္းေလး ႏိႈက္စားတတ္လာတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဘက ငါ့ကို ဘယ္တုန္းကမွ အရက္ မတိုက္ခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တစ္ေန႔ ငါ့အဘ အရက္ေသာက္ၿပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ ဆန္မရွိတဲ့ ကိစၥက စၿပီး ငါ့အမနဲ႔ ရန္ျဖစ္တယ္။ အမက အဘကို အျပင္မွာပဲ အိပ္ ဆိုၿပီး အျပင္က ကြပ္ပစ္ေလးမွာ ထားခဲ့တယ္။ မနက္က်ေတာ့ အဘကို ႏႈိးလို႔ မရေတာ့ဘူးေလ။ အဘရက္လည္ ညမွာ ငါ့ကို အမက ေျပာတယ္။ သူ႔ကလွည့္က် ရြာမွာပဲ ေခါင္းခ်ခ်င္တယ္တဲ့။ အဘေသၿပီး ငါးႏွစ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ အေမလည္း ဆံုးတာပါပဲ။ အမဆံုးေတာ့ သူ႔ ေခါင္းအံုးထဲ ထည့္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေငြေလး သံုးဆယ္ပဲ ငါ့ကို ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။ “သား... ရြာျပန္ပါတဲ့...” ေငြသံုးဆယ္နဲ႔ ရြာျပန္လို႔ မရေတာ့တာကိုေတာ့ မေသခင္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ အိမ္ထဲပဲ ေနေနရလို႔ မသိတဲ့ အမကို ငါ စိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႔္ ငါမေျပာခဲ့ဘူး။ ငါ အမကို ရြာျပန္ မသယ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အင္း... အခုဆို ငါ့ မယ္ေတာ္ခမ်ာမယ္္ အရုိးေတာင္ ေဆြးေနေလာက္ပါၿပီေလ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ အဲလို ေျဖၿပီး ေတြးရတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">နင္နဲ႔ ေတြ႔ရတုန္းက ငါ သေဘၤာဆိပ္မွာ ကုန္ထမ္းေနတုန္းကေပါ့ မိေအး။ ငါ့မွာလည္း ဒီဒုကၡေတြကို ငါ့ တစ္ေယာက္တည္းပဲ သိမ္းၾကံဳး ခံစားခ်င္ခဲ့တာပါ။ မင္းကိုပါ ဆြဲထည့္ဖို႔ကို ငါ ဘယ္ေတာ့မွ မၾကံစည္ခဲ့မိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ မင္းကို ငါ ဖြင့္ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိေလသာ ဆိုတာကလည္း အခက္သားကလား... အဲဒီေန႔က ငါလည္း ကုန္သြားမထမ္း၊ မင္းလည္း ကြမ္းယာ သြားမေရာင္းေတာ့ပဲ ႏွစ္ေယာက္ စလံုး ေလွ်ာက္လည္ၾကတာေလ...။ ငါ အခုထိ သတိရေသးတယ္။ ငါတို႔ တတ္ႏုိင္တာကေတာ့ ဗီဒီယို ရံုထဲသြားၿပီး ျမန္မာကား ၾကည့္ၾကရံုပဲေပါ့။ အဲဒီတံုးက ငါ အလုပ္ပင္ပမ္းလုိ႔ နဲနဲေလး ေသာက္တတ္လာၿပီေလ ငါတို႔ ဆင္းရဲသား ဘ၀မွာ ေဖ်ာ္ေျဖစရာ ဆိုလို႔ ဒါပဲရွိတာကိုး။ ဒါေပမဲ့ ငါ နင့္ကို ေဒၚဖြားပု အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္က အပ္ထည္အက်ေလး တစ္ထည္ေလာက္ ၀ယ္ေပးခ်င္လုိ႔ ငါ သံုးရက္ေလာက္ မေသာက္ပဲ စုလိုက္ေသး... ေဟးေဟး...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ လက္ထပ္တံုးကဆို ငါ့ ေဘာတံတားက ေကာင္ေတြေကာ နင့္သူငယ္ခ်င္း ေစ်းသည္ေတြေကာ ေခၚၿပီး လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ မုန္႔ေကြ်းတယ္ေလ။ ငါတို႔က တစ္ေယာက္ကို လဘက္ရည္ တစ္ခြက္နဲ႔ အီၾကာေကြး တစ္ေခ်ာင္းပဲ ေကြ်းႏုိင္လို႔ သူတို႔က ပူညံပူညံ လုပ္ေနၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါတို႔ သား ေမာင္လွေဌးေလး ကင္ပြန္းတပ္တုန္းက သူတို႔ကို ဆီထမင္း ထိုးေကြ်းတာက်ေတာ့ ႀကိဳက္တတ္လိုက္ၾကတာ... ဟားဟားဟား... စားတာမွ စကားေတာင္ ျပန္မေျပာႏုိင္ၾကဘူး ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">မင္းဟာ တကယ့္ မယားေကာင္း တစ္ေယာက္ပါကြာ... ငါသာ လင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ မျဖစ္ခဲ့တာပါ။ မင္းကိုငါ ေပးသမွ် ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ေလာက္ေအာင္ ေနတယ္။ ငါ့ကို ဘယ္ေတာ့မွလဲ နားပူနားဆာ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ သား တစ္ေယာက္သာ ရတယ္၊ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘာမွ ျပႆနာ မတက္ခဲ့ဘူးေနာ္... အဲ... တစ္ခုက လြဲလုိ႔ေပါ့။ ငါ အရက္ ေသာက္တယ္ဆိုတာ ပင္ပမ္းလို႔ပါ မိေအးရယ္။ ငါ အစက နဲနဲ ေသာက္တာနဲ႔ မူးတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ငါ ထံုလာၿပီး မ်ားမ်ား ေသာက္မွ မူးႏုိင္လို႔ပါ။ အိမ္မွာလဲ နင့္ပိုက္ဆံနဲ႔ ေလာက္တာပဲဟာ... ငါတို႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ အရက္ေၾကာင့္ပဲ ရွိတယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ နင္က ဘယ္တုန္းကမွ ခုႏွစ္အိမ္ၾကား၊ ရွစ္အိမ္ၾကား မေအာ္ခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">နင့္ကို ပါးရိုက္မိတဲ့ ညက ငါ သိပ္မူးေနခဲ့လို႔ပါ မိေအး။ ေနာက္ေန႔က် သားေလးကို လက္ဆြဲ ထန္းေခါက္ဖာေလး ရြက္ၿပီး အိမ္၀င္းထဲက ထြက္သြားတဲ့ နင့္ပံုကို ငါ့တစ္သက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါ နင္နဲ႔ သားေလးကို ေနာက္ဆံုးေတြ႔ရတာမွန္း သိရင္ ငါ နင့္ကို လွမ္း ေအာ္ေခၚပါတယ္ မိေအးရယ္... တကယ္ပါ။ နင္နဲ႔ သားေလး နင္တို႔ ရြာကိုလဲ မေရာက္ေတာ့ဘူး။ ငါ့ဆီကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူး ဆိုတာကို တစ္ပတ္ ၾကာမွ ငါသိခဲ့တာပါ။ ဇီဇ၀ါ သေဘာၤကို ငါ ကုန္ထမ္းရင္းနဲ႔ တက္တက္ သြားေနၾကပဲ။ နင္တို႔ ပါတဲ့ အေခါက္မွ နစ္မယ္လို႔ ငါ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိခဲ့ဘူး မိေအး...</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ရြာျပန္ေရာက္ၿပီးေတာ့ ငါ ရြာဦး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို တန္းသြားတယ္။ ေရွ႕မီ ေနာက္မီ လူႀကီးတခ်ိဳ႕က လြဲလို႔ ငါ့ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကေတာ့ဘူးေလ။ ငါ တည္းစရာ အိမ္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ သူႀကီးကလည္း ငါတို႔ ငယ္ငယ္က ၿမိဳ႕တက္ၿပီး ေက်ာင္းသြား တက္ေနခဲ့တာဆိုေတာ့ ငါ့ကိုမသိဘူး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေပစိ တို႔ ေရႊမိတို႔ ဂြတိုတို႔လည္း တစ္ရြာ မေျပာင္း သူေကာင္းမျဖစ္ ဆိုသလိုပဲ ငါတို႔နဲ႔ ေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ပဲ မိသားစုလိုက္ကို ေျပာင္းသြားၾကတယ္တဲ့... ငါတို႔ မိသားစုကေတာ့ ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေျပာင္းခဲ့တာပါကြာ...</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေနာက္... ငါ့ဘ၀ အေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ျပန္ေျပာျပေတာ့၊ “ဟဲ့... ဘုိးေခါင္... နင္ လူ႔ဘံုမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေန သေရြ႔ေတာ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ၾကံဳေတြ႔ ေနရဦးမွာပဲ... အင္း... နင္တို႔လို ပုထုဇာဥ္ေတြဟာလည္း ကိေလသာမွာမွ ေပ်ာ္ေမြ႔ခ်င္ၾကတာကလား...” လို႔ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ ေနာက္ အၾကာႀကီး တိတ္ေနၿပီး “ငဘိုးေခါင္... သံသရာက မလြတ္သေရြ႕ ေနာက္ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြမွာလဲ နင္ ဒီလိုပဲ ၾကံဳေတြ႔ေနရဦးမွာပဲ။ ဟဲ့အေကာင္ ငါကူညီႏုိင္တာ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ခ်င္သလား...” လို႔ ငါ့ကိုေမးတယ္။ ငါ့မွာ ဘယ္လို ျပန္ေျဖရေတာ့မွာလဲ မိေအး... ငါ့ဘ၀မွာ ဘယ္သူမွမွ မရွိေတာ့ပဲဟာ...</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဟာ... ကလားတက္ ေခါက္ခ်ိန္ေတာင္ ေရာက္ပေဟ့ လူးလဲ ထရဦးမယ္ေလ။ ေတာ္ပါၿပီေလ၊ ကပၸိယႀကီးက တစ္ေက်ာင္းလံုး ၾကားေလာက္တဲ့ သူ႔အသံျပဲႀကီးနဲ႔ ရွင္ ကုမာရ... ရွင္ ကုမာရ... လို႔ လာေအာ္ႏႈိးမွပဲ ထပါေတာ့မယ္ေလ။ လင္းၾကက္ေတြ တြန္တဲ့အသံ ဒီေန႔မွ ပိုသာယာေနသလိုပဲရယ္၊ အင္း... ငါ့ အခုဘ၀ဟာ ေအးခ်မ္းလွပါကလား...</span><br /></div><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-6201111923004235588?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-65282864090961076332008-02-28T23:11:00.005-05:002009-02-27T23:36:21.763-05:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eG5JBnfoI/AAAAAAAAAQo/pUkob1M_8is/s1600-h/DSC03615+%5B640x480%5D.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eG5JBnfoI/AAAAAAAAAQo/pUkob1M_8is/s400/DSC03615+%5B640x480%5D.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172251013291671170" border="0" /></a><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငါ့ညေနေတြလည္း အခု ေနာက္ပိုင္းမွ ေစာေစာစီးစီး ေမွာင္လာသလိုပဲ။ အရင္ကဆို မင္းနဲ႔ငါနဲ႔ ေက်ာင္းအျပန္ ကားမွတ္တုိင္မွာ ဆံုေနၾကအခ်ိန္ေလးေပါ့။ ငါဆင္းရမဲ့ မွတ္တိုင္နားက အိမ္ႀကီးကိုလည္း သတိရမိတယ္။ မနက္ မနက္ ဘတ္စကား မွတ္တိုင္ကို ငါအရင္လာၿပီး သူ႔တံတုိင္းအျပင္ ထြက္ေနတဲ့ တရုတ္စံကားပင္ကိုင္းက ပန္းေလး တစ္ပြင့္ကို မင္းအတြက္ ခိုးခိုး ခူးလာေပးရတာေပါ့။ သိလည္း ဘာမွေတာ့ မေျပာေလာက္ပါဘူးေလ၊ အျပင္ထြက္ေနတဲ့ အကိုင္းပဲဟာ။ ေမာင္ေမာင္ဦးတို႔လို သူ႔ရည္းစားကို ပန္းစည္းေလး ေပးခ်င္ခဲ့တာေပါ့ကြာ...။ ဒါေပမဲ့ ငါ့အေမလည္း မုန္႔ဖိုးမ်ားမ်ားမွ မေပးႏုိင္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ မုန္႔ထြက္စားၾကရင္ နားလည္စြာနဲ႔ အေအးတစ္ပုလင္းပဲ ပံုမွန္ ေသာက္တတ္တဲ့ မင္းကို ငါ အခု ၀မ္းလည္းနည္းတယ္၊ ေက်းဇူးလည္း တင္မိတယ္ ေရႊလဲ့...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အခုလည္း မင္းအတြက္ ငါ့မွာ ႏွင္းဆီပန္းေလး တစ္စည္းေတာ့ ပါလာတယ္။ ငါ ငါးပြင့္ပဲ ၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ငါ အပြင့္ ငါးဆယ္ေလာက္နဲ႔ ဧရာမ ပန္းစည္းႀကီး ၀ယ္ခဲ့ခ်င္တာပါပဲ။ ငါလို အင္တာနက္ ကေဖးတစ္ခုက စာေရး၊ အင္း... အလုပ္သမား လို႔ပဲ ေျပာပါေတာ့ကြာ... ငါက ဘယ္လိုလုပ္ ၀ယ္ေပးႏုိင္မွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ငါတို႔ စိတ္ကူးယဥ္ ခဲ့ၾကတဲ့ အိပ္မက္ ေတြဟာလည္း ျဖစ္မလာခဲ့ဘူးေလ...။ ဒါေတြဟာ ေနာင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြာ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဒီတကၠသိုလ္ကို ငါက ၀ါသနာပါလို႔ကို တက္ခဲ့တာ။ ငါ ကြန္ပ်ဴတာ ပရိုဂရမ္ေတြ ဆြဲႏုိင္တဲ့ တစ္ေန႔က် နင့္ကို အိမ္တစ္လံုးေလာက္ ရွိတဲ့ ပန္းစည္းႀကီး ေပးမွာပါလို႔ တရုတ္စံကားပန္းေလး မင္းကို ကမ္းေပးရင္း ေျပာခဲ့တယ္ေနာ္...။ မင္းကလည္း ငါ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႔ အထိုင္ရတာမ်ားလို႔ ေယာက်ၤား ေရာဂါေတြ ျဖစ္ရင္ ကုေပးမွာေပါ့လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္ေလ... ဟားဟား...။ အခုေနာက္ပိုင္း ျပန္ေျပာေတာ့တာ ရယ္ႏိုင္တာ နင္ မရွိေတာ့ခါစကဆို ဒီလို ဘယ္ရယ္ႏုိင္မလဲ။ အဲဒီတုန္းကဆို မင္းတို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ထဲ ၀င္၀င္လာရတိုင္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိမ္ငယ္မိတယ္။ အခုလည္း သိမ္ငယ္ဦးမွာပါပဲ။ နင္တို႔ဆီမွာ ကိုယ္ပိုင္ ကားေပၚက ဆင္းလာတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ မင္းလည္း မင္းအေဖ မအားလို႔သာ လုိက္မပို႔ႏိုင္ ျဖစ္ရတာ မင္းအိမ္မွာလည္း ကားတစ္စင္း ရွိတာပါပဲေလ။ ဒီလို ခ်မ္းသာတဲ့၊ အခ်စ္ကို တန္ဖိုးမထားတဲ့ ရုပ္၀တၳဳ သမားေတြၾကားမွာ မင္းကိုလည္း ငါ့မွာ စိတ္ပူမိတယ္။ မင္းကေတာ့ အခုလို ရုပ္ဆိုးတဲ့ ငါ့ကိုပဲ ခ်စ္ခဲ့တယ္ေနာ္။ မင္းက သိပ္ခ်စ္စရာ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္ ေရႊလဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငါ့ကို အျမင္မၾကည္တဲ့ မင္းအေမႀကီးနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္၊ မင္းကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ ငါ့အေမလည္း ဆံုးသြားရွာၿပီ။ အေမ့ ပုိက္ဆံထည့္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ အန္တီ ေဒၚေအးျမင့္ကေတာ့ အေမဆံုးသြားတာနဲ႔ သူ႔လုပ္ငန္းက ရတဲ့ အျမတ္လည္း ငါ့ကို လာခြဲမေပးေတာ့ဘူး။ ေငြလည္း ျပန္မအမ္းေတာ့ဘူး။ တရားစြဲလည္း စရိတ္က မတတ္ႏုိင္ေတာ့ ငါလည္း ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မတရားတာ မႀကိဳက္တဲ့ နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ညံ့လုိက္တာလုိ႔ ေျပာဦးမွာ...။ အခုမွ ငါလည္း အေသအလဲ ရုန္းကန္ ေနရေတာ့တာေပါ့။ တကၠသိုလ္ တက္ေနခဲ့တုန္းက ငါ စတာဒီဂိုက္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ကေလးလည္း အခု ဆယ္တန္းေအာင္သြားၿပီ။ ငါလည္း အလုပ္အသစ္ လိုက္ရွာရေတာ့တာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း ကြန္ပ်ဴတာေလး ဖြင့္တတ္ ပိတ္တတ္ ရွိေတာ့ အခု အင္တာနက္ ကေဖးမွာ ၀င္လုပ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဒီေန႔ေတာင္ ကြန္ပ်ဴတာေတြ အားလံုး ပိတ္၊ ဆိုင္တံခါးပိတ္၊ လုိင္းကားစီးၿပီး နင့္ဆီလာခဲ့တာေပါ့။ ဆိုင္ေစာေစာပိတ္လို႔ေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငါလည္းဒါနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနတာပါပဲ ေရႊလဲ့ရာ။ ဒါေပမဲ့ ငါ နင့္ကို အျမဲလြမ္းပါတယ္။ အခုေတာ့ ပရိုဂရမ္ ေရးႏုိင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ကိုယ္ပုိင္ ကြန္ပ်ဴတာေလး တစ္လံုးေတာင္ မရွိ၊ ငါ့ ဆရာ၀န္မေလး ေရႊလဲ့လည္း... အင္း... ေရာက္တုန္း ေရာက္ခုိက္ ငါ ၀မ္းနည္းစရာေလးေတြ မေတြးခ်င္ဘူး။ ၀မ္းသာစရာ ရွာၾကံ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ အရင္က နင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးဖူးတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ႀကီး ကေတာ့ အခု စင္ကာပူ ထြက္သြားတယ္။ နင့္သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္ႏြယ္ေအးလဲ အခုေတာ့ သူ႔အေမဆိုင္အျပင္ ေနာက္ထပ္ ဆိုင္ခြဲႏွစ္ခု ထပ္ေထာင္ၿပီး ႀကီးပြားေနေလရဲ့။ ေဆးကုတာ ထက္ေတာင္ ပိုျမတ္ေသး ဆိုလားပဲ။ ဆရာ၀န္ အလုပ္ကို မေလးစားတဲ့ သူေတြ႔ရင္ နင့္ရဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ စိတ္ကေလးကို တအားသတိရမိိတယ္။ နင္ကေတာ့ ေတာရြာေတြ သြားၿပီး ေဆးသြားကု ခ်င္တာေနာ္...။ ပိုက္ဆံထက္ လူေတြ ေလးစားတာ၊ ခ်စ္တာကို နင္က ပိုလိုခ်င္ခဲ့တာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">နင္က ငါသာ အဲလို ဆရာ၀န္ ျဖစ္ခဲ့ရင္... ငါသြားတဲ့ ေနရာတိုင္း နင္ လိုက္ႏုိင္မလားလို႔ အဲဒီတုန္းက ေမးေတာ့၊ နင္နဲ႔အတူ ငါ ေနရာေပါင္းစံု ေလွ်ာက္မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ ငါတို႔ႏုိင္ငံကလည္း မတုိးတက္ေသးေတာ ငါအလုပ္လုပ္ဖို႔့ ကြန္ပ်ဴတာက ေနရာတုိင္းမွာမွ မရွိႏုိင္တာလို႔ ငါေျဖခဲ့တယ္။ အခုလို ႀကိဳသိခဲ့ရင္ ငါ လုိက္ခဲ့မယ္လုိ႔ ေျဖခဲ့သင့္တာပါပဲ။ အခုေနသာ လုိက္လုိ႔ရဦးမယ္ ဆိုရင္ ငါ ခ်က္ခ်င္း ထလုိက္ခဲ့မွာကို ယံုပါေတာ့ ေရႊလဲ့ေရ...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အဲဒါေၾကာင့္ေပါ့။ ငါ တိတ္တိတ္ေလး ၾကံစည္ၿပီး ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ ငါ ပုိက္ဆံစုခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔ နင့္အတြက္ အသံုး၀င္ေအာင္ လုိ႔ေပါ့။ အစိုးရကလည္း ဘာမွ မကူညီႏုိင္၊ နင္ကလည္း ေခါင္တဲ့ ေဒသေတြ သြားခ်င္ရင္ ဒုကၡ ေရာက္ရွာမွာ ဆိုၿပီးေပါ့။ အခုေတာ့လည္း ငါနင့္ကို မေပးႏုိင္ေတာ့ဘူး ေရႊလဲ့ရယ္။ နင္မရွိတဲ့ ေနာက္ပုိင္း ႏွစ္လေလာက္ ငါ အရက္ခြက္ထဲ ေခါင္းစိမ္ခဲ့ေသးတယ္။ အဲဒီပိုက္ဆံနဲ႔ေပါ့ကြာ... ငါ... ငါေလ... ငါ ခံစားခဲ့ရ လြန္းလုိ႔ပါကြာ။ သူမ်ားေတြလို သူငယ္ခ်င္း မေကာင္းလို႔လို႔ လႊဲမခ်ခ်င္ပါဘူး။ ငါ့အျပစ္ေတြပါပဲ။ ငါလည္း ငယ္ေသး၊ မရင့္က်က္ခဲ့ေသး လို႔ေပါ့ကြာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">အခုေတာ့ လမ္းထိပ္နား ပန္းျခံေလးက ငါတို႔ ထုိင္ေနၾက ခံုတန္းေလးမွာလည္း အတြဲ အသစ္ေတြ ေရာက္ေနၾကၿပီေပါ့။ ငါလည္း မၾကည့္မိေအာင္ ႀကိဳးစားပါတယ္ကြာ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘယ္ေတာမွ မျဖစ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အဲလို မင္းကို သတိရတာနဲ႔ ရယ္စရာေလး ျဖစ္တာ ေျပာရဦးမယ္။ ငါ ႏွစ္လေလာက္ ေပေတခဲ့ၿပီး ေဆးရံုတက္ အရက္ျဖတ္ ၿပီးခါစေပါ့၊ ဒါေတာင္မွ ငါ့အေမ အေတာ္ တရားေဟာေကာင္းလို႔ တက္ျဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲ... ငါ အဲဒီေန႔က မင္းနဲ႔ သြားထုိင္ေနၾက ဆိုင္ေလးမွာ ၀င္ထုိင္ၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ လဘက္ရည္ ေပါ့က် တစ္ခြက္နဲ႔ အေအး တစ္ပုလင္း ဆိုၿပီး မွာလုိက္မိေသးတယ္။ ငါပဲ ႏွစ္ခုလံုး ကုန္ေအာင္ ေသာက္လုိက္ရတာေပါ့။ အေအးက ဘယ္ေလာက္ပဲ ေအးစိမ့္ေနေန ငါ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းကို ၿမိဳလို႔ မက်ပါဘူး ေရႊလဲ့ရာ...။ ငါ ဆယ္တန္းႏွစ္ကတည္း ဒီဆိုင္မွာ ငါ လဘက္ရည္ ေသာက္လာတာ... နင္နဲ႔ ေတြ႔တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ငါ အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္သြားၿပီး အခုက် ေသာက္လို႔ အရသာကို မရွိေတာ့ဘူးကြာ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေပ်ာ့ညံ့တယ္ပဲဆိုဆို၊ ဒီလိုအမွတ္တရ ေလးေတြဟာ ငါ့ဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ေစတယ္။ နင္နဲ႔ငါ အရင္က ၿမိဳ႔ထဲသြားရင္ ေရာက္ေနၾက ဆိုင္က ေဒၚလွေအးႀကီးဆို ငါ လာတုိင္း မင္း မပါဘူးလားလို႔ တစ္ခ်ိန္လံုးပဲ ေမးေမးေနေတာ့ သူ႔ဆိုင္မွာေတာင္ ငါ မုန္႔ဟင္းခါး သြားမစားျဖစ္တာ ၾကာၿပီ။ ငါလည္း တခါတေလ အဓိပၸါယ္ မရွိတာေတြပဲ စြတ္စက္ လုပ္မိေနတတ္ၿပီ။ မနက္ကေတာင္ ညေနက် မင္းဆီလာဖို႔ စဥ္းစားရင္း ေျခေထာက္နာေနတာကို ေဆးလိမ္းတာ သြားတုိက္ေဆးေတြ မွားလိမ္းမိလို႔ ဟားဟား...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တစ္ေယာက္တည္းသမား ဘ၀ကေတာ့ အထီးက်န္ပါတယ္ကြာ။ ငါနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ေတာ္တဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္ ကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး မိန္းမယူေတာ့လို႔ပဲ ေျပာေနတာပဲ။ ဟိုမိန္းမနဲ႔ လိုက္စပ္၊ ဒီမိန္းမနဲ႔ လိုက္စပ္နဲ႔။ ငါ့အခ်စ္ဟာ မင္းနဲ႔ အတူေသသြားပါၿပီ လို႔ ဆိုရတဲ့အထိ ငါ အစြန္းမေရာက္ခ်င္တာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္ျဖစ္ရပ္ဟာ ဒီအတုိင္းပဲ။ ငါ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ခ်စ္မရေတာ့ပါဘူး ေရႊလဲ့ရယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဘာလိုလိုနဲ႔ ေနေတာင္ လံုး၀၀င္သြားၿပီ။ ငါလည္း ဗိုက္ထဲ ဆာလာၿပီကြာ။ ဒီမွာ ထိုင္ရတာကလည္း နဲနဲေတာင္ ေအးလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေႏြဆို နင္ ေတာ္ေတာ္ပူမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ အရိပ္ရတဲ့ အပင္တစ္ပင္ မိုးထားေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ နင့္လက္ထဲ မထည့္ႏုိင္ေပမဲ့ ဒီပန္းစည္းကို ငါ နင့္အုတ္ဂူေပၚမွာပဲ တင္ခဲ့ပါတယ္ ေရႊလဲ့။ အား... ငါကလည္း ေမ့လုိက္တာ။ နင့္အုတ္ဂူနားေလး ငါ လွဲက်င္းေပးခဲ့မယ္ ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေတြးေနတာနဲ႔ သတိမရလိုက္ဘူး။ ေတြ႔လား... အဲဒါပဲ။ ငါ ရူးေၾကာင္မူးေၾကာင္ေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္လုပ္ ေနတတ္တယ္ဆိုတာ။ ေနာက္တစ္ခါ လာမွပဲ လွဲေပးေတာ့မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငါျပန္လိုက္ဦးမယ္ ေရႊလဲ့ေရ...<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-6528286409096107633?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-89439609192926560722008-02-28T22:44:00.003-05:002008-03-19T00:24:58.706-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eEOpBnfnI/AAAAAAAAAQg/SFCvHCituGU/s1600-h/DSC03877.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8eEOpBnfnI/AAAAAAAAAQg/SFCvHCituGU/s400/DSC03877.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172248084123975282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘ၀ဟာ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့သခင္ အိမ္ေအာက္ပဲလို႔ က်ေနာ္ထင္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ့အေမက တစ္ခါတေလ ႏုိ႔လာလာတုိက္တယ္။ ေနာက္ ကစားေတာ့ က်ေနာ့္ ေမြးခ်င္းဆိုတဲ့ အဲဒီ အထီးႏွစ္ေကာင္ အမ သံုးေကာင္နဲ႔ ေဆာ့ရတာေပါ့။ ၾကာေတာ့လည္း ျပင္းလာတာေပါ့။ အစကဆို အိမ္တိုင္နဲ႔ ၀င္၀င္ေဆာင့္တာ သိပ္နာတာပဲ။ ျမင္မွ ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေသးတာ... အခုေတာ့လဲ မ်က္စိမွိတ္ သြားေတာင္ ဘာမွ မတိုက္မိေတာ့ပါဘူး။ အေမကေတာ့ မထြက္နဲ႔ေျပာတာပဲ။ ဟိုတစ္ေန႔က က်ေနာ္နဲ႔ ညီတစ္ေကာင္ ထြက္ၾကည့္တာ သံုးလွမ္းေလာက္မွ မသြားရေသးဘူး အျပင္က အေကာင္ႀကီးေတြ ၀ိုင္းေဟာင္ၾကတာ လန္႔လြန္းလို႔ ျပန္၀င္လာခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အေမက တစ္ခါတေလ စိတ္ကူးေပါက္ရင္ သူတို႔ ငယ္ငယ္က အေတြ႔အၾကံဳေတြ သင္ေပးတတ္တယ္။ အမဲလုိက္နည္းကေတာ့ တတ္တာ သိပ္မၾကာေသးဘူးေလ... ေလာေလာဆယ္ေတာ့ မိုးတြင္းျဖစ္ေနေတာ့ အိမ္ေဘးနား ကပ္လာတဲ့ ဖားေလးေတြနဲ႔ က်င့္ေနရတာေပါ့။ က်ေနာ့္အတြက္ ဒါက အခုမွ ဒုတိယ မိုးရာသီေလ။ အဲဒီေတာ့ ဖားျပဳပ္ႀကီးေတြ ဆိုရင္ေတာ့ သြားမကပ္ရဲဘူး။ ေၾကာက္ရသကိုးဗ်။ သူတို႔က ဘာျပန္လုပ္တတ္သလဲေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေကာင္ႀကီး ၾကည့္ၿပီး မကပ္ရဲလို႔။ ဟိုးတစ္ေန႔က အေမက အဖြားကိုျမဳပ္ထားတဲ့ အမႈိက္ပံုေဒါင့္ေလးကို လုိက္ျပတယ္။ အေဖဘယ္မွာလဲ လို႔ေတာ့ မေမးေတာ့ဘူးေလ... ငါေတာင္မွ ငါ့အေဖ ဘယ္သူမွန္း မသိတာ နင္တို႔ေရာ သိစရာလားလို႔ ျပန္ေျပာဦးမယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔ က်ေနာ္ ဖိနပ္ခြ်တ္ေလးမွာ ဇိမ္ယူေနတုန္း သခင္ ေသးေသးေလးက ထမင္းစားၿပီး လို႔လားမသိ ၾကက္ရိုးေတြ လာေႄကြးတယ္။ အေမေရာ၊ ဒီလမ္းက အသက္အႀကီးဆံုး ဖိုးနီေရာ က်ေနာ့ကို သင္ထားတာ ရွိတယ္ေလ။ သခင္ကို သစၥာရွိရမယ္ ဆိုတာကိုေပါ့။ က်ေနာ့္မွာ တန္ဖိုးမ်ားမ်ား မရွိေပမဲ့ သခင္ကို ခ်စ္သေရြ႔ေတာ့ က်ေနာ္ အဖိုးတန္မွာပါ။ ဟိုဖက္ တစ္လမ္းေက်ာ္က တစ္ဂိုဏ္းနဲ႔ ခ်ိန္းကိုက္ၾကတုန္းက အဲဒီလမ္း၀က ျခံထဲမွာ ေခြးေသးေသးေလး တစ္ေကာင္ေတြ႔တယ္။ အစက ေခြးလို႔ေတာင္မထင္ဘူးဗ်။ အေမႊးေတြ မ်ားေနလုိ႔ေလ။ ေဘးကေကာင္ ငနီေျပာမွ အဲဒါ ေခြးမွန္းသိတာ။ သူတုိ႔က အဖိုးတန္တယ္တဲ့ဗ်။ ဒါေပမဲ့ ႀကိဳးတန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ေနရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း စားရ စားရ ႀကိဳးတန္းလန္းေတာ့ မေနခ်င္ေပါင္ဗ်ာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ငနီလား... အဲဒါ က်ေနာ့္ညီေပါ့ဗ်။ က်န္တဲ့ ေလးေကာင္မွ အမႏွစ္္ေကာင္က ကားႀကိတ္ေသသြားတယ္။ ဟို ေသာက္စားပုပ္တဲ့ အငယ္ဆံုး အေကာင္ကေတာ့ အမဲလံုးမိသြားေလရဲ့။ အဲဒီတုန္းက အေမက အဲဒီေကာင္ကို အခ်စ္ဆံုးမုိ႔ ငနီက ဒီေကာင္ေသမွန္းလဲ သိေရာ နည္းေသးတယ္လို႔ ေျပာေတာ့ ထကိုက္တယ္။ ဒါ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ပဲ။ အေမက ကိုက္ခဲပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာလည္း ေခၚစရာ နာမည္တစ္ခု ရွိေနပါၿပီဗ်။ မိုက္တီး တဲ့ေလ...။ အဲဒါ ဟို သခင္ပိစိေလးရဲ့ အကို၊ က်ေနာ့္ကို ခဏခဏ ပိတ္ပိတ္ ကန္တတ္တဲ့ လူက ေခၚတာ။ ေခြးပဲဗ်။ ထမင္းတစ္ခါ ေလးေကြ်းထားရင္ေတာင္ ကုိယ့္သခင္ပဲဆိုတာ နားလည္ရတယ္။ ကိုယ္က သူ႔ထက္ပို အသိတရားရွိေတာ့ ျပန္မကိုက္ပါဘူးဗ်ာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေခြးဘ၀မွာ ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အနာရြတ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနၿပီ။ က်ေနာ့္ပုိင္ နယ္ကလည္း ဟိုဖက္လမ္းရယ္၊ ဒီဖက္လမ္းရယ္၊ ႏွစ္လမ္းလံုး က်ေနာ့္ ဖက္ကေခြးေတြခ်ည္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္တံုးက ဒီဖက္လမ္းသြယ္ ေလးခုေရာ လမ္းမႀကီးမွာပါ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ေခြးႀကီး ဂုတ္က်ားကို က်ေနာ္က သိပ္အားက်တာ။ သူ႔လို ျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားေနရတုန္းပဲ။ ဒါက ကိုးခုေျမာက္ ေဆာင္းတြင္းေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေတာ္သလင္းတုန္းက ေခြးမကိုလည္း သတိရသလိုလိုေတာ့ ရွိသား...။ သားသမီးေတြ ေမြးေနၿပီေျပာတာပဲ။ ဟိုဖက္ တစ္လမ္းေက်ာ္ကေပါ့။ ဟိုးတစ္ေခါက္ မိတ္လုိက္ခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္တို႔ဖက္က ေခြးအုပ္ႏုိင္ေတာ့ အဲဒီဖက္လမ္းသြားရင္ တစ္ေကာင္မွ ေမာ္မၾကည့္ရဲဘူး။ အဲဒီတုန္းက ငနီ႔ကို လႊဲေပးလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဖက္က ဆုတ္ေပးလုိက္ရေရာ။ ေသာက္သံုးမွမက်တာ။ အခုေတာ့လည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူးေလ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခုေတာင္ ခ်ိဳးခ်ိဳးခြ်တ္ခြ်တ္ အသံၾကားလို႔။ ေသခ်ာၾကည့္မွ ဟိုေကာင္ ေခြးမိုက္ ငနီျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္ဗ်ာ... တမိေပါက္ တစ္ေကာင္ထြန္းဆိုသလိုပဲ။ လံုး၀ အသံုးမက်တဲ့ အျပင္ အေမ့ကိုပါ ဒုကၡေပးတဲ့ေကာင္၊ ၿပီးရင္ေတာ့ လမ္းတကာ ေလွ်ာက္သြားေနတာပဲ။ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရးကေတာ့ တယ္ေကာင္းတာကိုး၊ ဘယ္လမ္းသြားသြား သူ႔ေဘာ္ဒါေတြခ်ည္းပဲ။ အခုလည္း ဒီေကာင္ ဘယ္ေခြးမဆီက ျပန္လာျပန္ပလဲ မသိဘူး။ ဟိုတေလာက သူေနမေကာင္းတုန္းကဆို အေမေရာ၊ သူ႔အမေရာ၊ က်ေနာ္ေရာ တစ္ေကာင္မွ မေနရဘူး။ သူ႔အတြက္ အစာရွာလုိက္ရတာမွ ဖတ္ဖတ္ေမာ။ သူ႔အမေရာ က်ေနာ္ပါ အမႈိက္ပံုဖြၿပီး ရသမွ် လာလာေကြ်းရတယ္။ အေမေတာင္ မအားရဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ေဆးအေနနဲ႔ ၀ါး၀ါးစားတဲ့ အရြက္ေလးေတြ ကိုက္ေခြ်ၿပီး လာေကြ်းခဲ့ရတယ္။ အခု အေမေရာ၊ သူ႔အမေရာ ေနမေကာင္းဘူး ျဖစ္ေနတာက်ေတာ့ ဒီေကာင္က အိမ္ကို မကပ္ဘူး။ အိပ္ခ်ိန္မွာ အိမ္ေအာက္ထဲ ၀င္၀င္လာတာကိုပဲ က်ေနာ္တုိ႔က ေက်းဇူးတင္ရေတာ့မလိုလို...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် မိသားစုကို ပိုပိုခ်စ္လာတာ အမွန္ပဲဗ်။ က်ေနာ့္ ေခြးမလည္း ေျမာင္းထဲက်ၿပီး ေသသြားတယ္လို႔ ေျပာသံေတာ့ ၾကားေလရဲ့။ ဟိုေကာင္ ငနီအေၾကာင္းေတာ့ မၾကားေတာ့ဘူး။ ဒီေကာင့္တုန္းကလည္း ေဒါသအေလ်ာက္မို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ရည္ရြယ္မတံုးဗ်။ တကယ္ဆို ညီအစ္ကိုက ညီအစ္ကိုပါပဲ။ အေမနဲ႔ သူ႔အမ ေနမေကာင္းတုန္းကေပါ့။ က်ေနာ္က ပင္ပင္ပမ္းပမ္း ေစ်းေရွ႔ စားေသာက္ဆိုင္ အမႈိက္ပံုကေန ၾကက္သားတံုးႀကီး တစ္တံုးရလာတာ။ လူေတြက ေအာက္ျပဳတ္က်လုိ႔ မစားေတာ့ပဲ ပစ္ထားတာထင္တယ္၊ ငါေတာ့ ပြၿပီေဟ့ ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ ေနာက္မွ အေမတုိ႔ကို သတိရၿပီး သူတို႔ မ်ားမ်ားစားဖို႔ လိုပါတယ္ေလဆိုၿပီးေတြးမိလုိ႔ အိမ္ျပန္သယ္လာတာ...။ ေနာက္ အျပင္တစ္ခ်က္ေလး ထြက္သြားၿပီး က်ေနာ္လည္း ျပန္လာေရာ ဟိုအေကာင္ေပါ့။ ထံုးစံအတုိင္း ရွိတာေလးေတြ လာစားသြားၿပီး သူ႔ေကာင္မကို မ်က္ႏွာလုပ္ဖို႔ က်ေနာ္ေပးထားတဲ့ ၾကက္သားတံုးႀကီးကို ဆြဲၿပီး ထြက္လာတာေတြ႔တယ္။ အေမကလည္း အဆိုးဆံုးသားသမီးကို အခ်စ္ဆံုး ဆိုသလိုမုိ႔ ေပးလုိက္တယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္ အရမ္းေဒါသထြက္ၿပီး ကိုက္ပစ္လုိက္တာေပါ့။ ဒီေကာင္ကလည္း ၾကက္သားတံုးႀကီး ကိုက္ထားရင္းဆိုေတာ့ ျပန္မကိုက္ႏုိင္လုိက္ဘူးေလ။ အဲဒီညကတည္းက ထြက္ေျပးသြားတာ အခုထိကို ျပန္မလာေတာ့ဘူး။ အေမလည္း အိုလွပါၿပီေလ။ သူမေသခင္ေလး သူ႔သားငယ္နဲ႔ ေတြ႔သားရေအာင္ က်ေနာ္ လုိက္ရွာေနရတာေပါ့ဗ်ာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေျပာရင္းဆိုရင္း သတင္းေပးသံေတြ ၾကားတယ္။ ဟိုေကာင္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္ ဆိုပါလား။ က်ေနာ္လည္း ဒီမွာ ငါးေျခာက္တစ္ျပား ေတြ႔ထားတာနဲ႔ အေတာ္ပဲ။ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္း ျပန္စားရမယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မိသားစု ေသတဲ့အထိ မခြဲရေတာ့ဘူးထင္တာပဲ။ က်ေနာ့္တစ္သက္ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေျပးရင္း အိမ္ျပန္ဖူးတယ္။ အျမန္ဆံုးကေတာ့ ဒီတစ္ခါပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ က်ေနာ္ ေျပးေနတာမွ ေဘးက လမ္းမီးတိုင္ေတြ သစ္ပင္ေတြေတာင္ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့ၾကတယ္။ ေလရဲ့ အလွ်င္ေတာင္ က်ေနာ့္ေလာက္ ျမန္မယ္မထင္ဘူး။ ငနီလည္း က်ေနာ့္ကို နားလည္မွာပါ။ က်ေနာ္ ေျပးရင္းေျပးရင္းနဲ႔ တုန္႔ခနဲ ရပ္လုိက္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြနဲ႔ကေတာ့ ဒုကၡပါပဲ။ ဟိုဖက္ တစ္လမ္းေက်ာ္က ေခြးေတြေပါ့ဗ်။ ေျခာက္ေကာင္ေလာက္ ရွိမယ္ထင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ အရြယ္တူနီးနီးရွိတာကေတာ့ ႏွစ္ေကာင္ပဲပါတယ္။ တစ္ေကာင္က က်ေနာ့္ ေခြးမရဲ့ ေမာင္ေလ...။ ျပန္္ကိုက္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဒါသူတို႔နယ္ပဲ။ ႏုိင္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ္ ေျပးေနတာကလည္း မေရာက္ႏုိင္ေတာ့သလိုပဲ။ မထူးဇာတ္ခင္းတဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ခဏရပ္ၿပီး ငါးေျခာက္ျပားကို ပစ္ခ်လုိက္တယ္။ တစ္ခ်ိန္က ဒီေကာင္ေတြ က်ေနာ့္ကို တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့ၾကရတာပဲဗ်။ က်ေနာ္က ဒီေကာင္ေတြကို ငယ္ႏုိင္ပါ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ အုိလာၿပီ ဆိုတာကို ေမ့ၿပီး ျပန္ကိုက္တယ္။ မဲမဲ ျမင္ရာ လွည့္လွည့္ ကိုက္ပစ္လုိက္တယ္။ ဟိုေကာင့္ဖက္က ေကာင္ေတြက ကိန္ ကိန္ နဲ႔ ေအာ္ၿပီး ေျပးသြားၾကတယ္။ ဒီေကာင္ရယ္ က်ေနာ္ရယ္ပဲေပါ့။ ဒီေကာင္က ခုန္အုပ္လုိက္တာကို က်ေနာ္ ငံု႔ေရွာင္လုိက္တယ္။ သူ႔ဂုတ္ကို က်ေနာ္ လွမ္းခဲထားလုိက္တယ္။ သူကလည္း ျပန္ခဲတယ္။ ဒီေကာင္ေတာင္ တုိက္ပြဲအေတြ႔အၾကံဳ ေတာ္ေတာ္ရွိလာၿပီပဲ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လံုး၀ မလႊတ္ၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့မွ ျမင္တာဗ်။ ေဘးနားမွာ လူတခ်ိဳ႔ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ လူတစ္ေယာက္က တံျမက္စည္း တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သိမ္းရုိက္တယ္။ ဟိုေကာင္ တစ္ခ်က္ က်ေနာ္ တစ္ခ်က္ ႏႈန္းနဲ႔ ရိုက္ခံေနရတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">အေမ ဘယ္မွာလဲ... က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္ၿပီ။ ညီမရယ္၊ ညီရယ္ က်ေနာ္ရယ္ အေမရယ္ ငါးေျခာက္ျပားႀကီး စားၾကတယ္။ မ်က္လံုးေတြ ျပာလာၿပီ။ က်ေနာ့္ ဂုတ္မွာ အရမ္းနာေနၿပီ။ လူေတြကလည္း ခြဲလို႔မရေတာ့ စိတ္တိုေနၿပီထင္တယ္။ ေရႏွစ္ပံုးလည္း ကုန္ၿပီေလ။ က်ေနာ္တုိ႔က ကိုက္ေနတာ ခုထိ မလႊတ္ေသးဘူး။ ငနီေရ... မင္းထြက္မသြားပါနဲ႔ေတာ့ကြာ... ငါမွားပါတယ္။ က်ေနာ့္သြားေတြ က်ဥ္ေနၿပီ၊ ဒါ့ထက္ပုိ ကိုက္ထားႏုိင္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">မ်က္လံုးက ဘယ္ဖက္ကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ အုတ္နီခဲႀကီးတစ္လံုး ပ်ံလာတာကို ျမင္လုိက္တယ္။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-8943960919292656072?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-1253269466072748352008-02-28T22:08:00.002-05:002008-03-19T00:25:02.800-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8d9dpBnflI/AAAAAAAAAQQ/SvxNc8ojg3o/s1600-h/DSC03501.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8d9dpBnflI/AAAAAAAAAQQ/SvxNc8ojg3o/s400/DSC03501.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172240645240618578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">အပင္ေအာက္ကို ငံု႔ငံု႔ၾကည့္လုိက္တိုင္း ဒီလို ပန္းပန္လာတဲ့ လူေတြေတြ႔ရင္ တို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ဘယ္သူမွ မပန္ေသးလို႔ အားငယ္ရတာကိုလည္း ခဏေတာ့ေမ့ပါတယ္။ ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ့ ဘ၀မွာ အေရးအႀကီးဆံုးဟာ အပန္ခံရၿပီး လူတစ္ကာက လွလိုက္တာလို႔ ခ်ီးမြမ္းၾကတာ ခံယူဖို႔ပဲလို႔ ယူဆတယ္။ အဲဒီ ပန္းတစ္ပြင့္ဟာ တို႔ပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း အရမ္း အခူးဆြတ္ ခံခ်င္လြန္းလို႔ ေလလာတုိင္းလည္း ခါ၊ ခါ ျပမေနပါဘူး။ ကိုယ္က စကၠဴပန္းမွ မဟုတ္တာပဲေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ျမင့္လြန္းေတာ့လဲ ဒုကၡက ေရာက္ျပန္ေရာ...။ ခူးခ်င္ၾကသူေတြက မျမင္ၾကျပန္ဘူးေလ...။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူမ်ားလို ပြင့္ခ်င္လုိက္ရတာ၊ ကိုယ္က အဖူးပဲ ျဖစ္ေနတာကို ၀မ္းလည္းနည္းတယ္။ အခုေတာ့ အရြယ္ကလည္း ေရာက္ၿပီ အေရာင္ေလးလည္း လွေနၿပီ၊ ဒီတစ္ခိုင္မွာ တို႔က အလွဆံုးလုိ႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရတယ္။ ခက္တာကေတာ့ ရွိတဲ့ အလွနဲ႔ ပန္းတစ္ပြင့္ ျဖစ္ရႀကိဳးနပ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ဖို႔ပဲ။ အခုဆို အခ်ိန္ေႏွာင္းလို႔ ေႄကြပဲ ေႄကြရေတာ့မယ္ ခူးမဲ့လူေတြက အခုထိကို မေတြ႔ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ဟိုတစ္ေန႔ကဆို တံခ်ဴက ဒီအနားကပဲ ျဖတ္သြားတာ။ ေအာက္က တစ္ခုိင္ေတာင္ ပါသြားတယ္ေလ။ တို႔ကေတာ့ ကံပဲေကာင္းလုိ႔လား၊ ကံပဲဆိုးလို႔လားေတာ့ မသိဘူး အခုထိေတာ့ အခူးမခံရေသးဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေနထြက္ရင္ အရြက္ေတြေကြ်းတာေလး စားလုိက္၊ ညဖက္ဆို အိပ္လုိက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကလည္း သိပ္အကုန္ျမန္တယ္။ ေႏြရာသီကလည္း ဘာလို႔ ဒါေလာက္ေတာင္ လြမ္းစရာေကာင္းေနရလဲ မသိပါဘူးေနာ္။ တို႔ကလည္း ပန္းတစ္ပြင့္ဆိုေတာ့ ပန္းေတြလို လြယ္လြယ္ေ၀ၿပီး၊ ပန္းေတြလိုပဲ လြယ္လြယ္ ေႄကြေတာ့မွာပါပဲေလ။ ပန္းတစ္ပြင့္ဟာ ပန္းတစ္ပြင့္ပဲေပါ့ေလ။ တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သစ္ကိုင္းႀကီးကလည္း သိပ္ၿပီး လက္မခံခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ စိတ္ဓါတ္ေတာ့ မက်ပါဘူး။ မဟာဆန္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ပန္ခ်င္ၾကတဲ့ မဟာဆန္သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနၾကမွာပဲ။ ဘာမွ စိတ္ပူစရာမရွိပါဘူး။ ပတၱျမားပဲဟာ ႏြံမနစ္ပါဘူးေလ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အသက္ရင့္လာေတာ့လည္း အရင္တံုးကလို ပန္းပြင့္ ႏုႏုေလးလို မလွေတာ့ေပမဲ့ ရင့္ရင့္က်က္က်က္နဲ႔ေတာ့ လွေနေသးတာပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">စိတ္ကလည္း ေျပာင္းေျပာင္းလာတယ္၊ ေစာင့္ေနရတာလည္း ၾကာလွၿပီေလ။ အခု ရလာတဲ့ အၾကံကေတာ့ ကိုယ့္ဆီ အလွမ္းမမီရင္ ကိုယ္က အလွမ္းမီတဲ့ေနရာ သြားရမွာလို႔ေပါ့ေနာ္။ တို႔ကေတာ့ ဒီအပင္အုိႀကီးဆီကေန ခုန္ခ်ပစ္လုိက္ခ်င္ၿပီ၊ ဒီလို အပင္အိုႀကီးကေန ေမြးဖြားခဲ့ရပါတယ္ဆိုတဲ့ တို႔အတိတ္ကိုလည္း ေဖ်ာက္ပစ္လုိက္ခ်င္ၿပီ။ ဒီလို မည္းညစ္ေနတဲ့ အပင္အိုႀကီးကေန တို႔လို လွလွပပေလးကို ဘယ္လိုမ်ား ေမြးခဲ့သလဲမသိဘူး။ ေျပာရက္လိုက္ၾကတာ။ ငယ္ငယ္က ထင္ခဲ့တဲ့အတိုင္းပဲေလ... တို႔ကေတာ့ ေႄကြခ်ိန္ေရာက္ေတာင္ တစ္မ်ိဳး လွေနေသးတာပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ေလထဲကို လႊင့္ခ်လုိက္ေတာ့ ဘာမွလည္း သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ေလအယူမွာ ေ၀့ကာ၀ုိက္ကာနဲ႔ ငွက္ကေလးမ်ားလို ေ၀့၀ဲၿပီး က်လာခဲ့တာပဲ။ တို႔ က်သြားတာကို ျမင္တဲ့လူေတြကေတာ့ ရင္သပ္ ရႈေမာ ေနဦးေတာ့မွာ။ ေနေစာင္းခ်ိန္မွ က်သြားတာေတာ့ နာတယ္။ ေန၀င္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ လူေတြ ဘယ္ျမင္ၾကေတာ့မလဲေလ။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥေတာ့ မရွိလွပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ေနာက္ေန႔ထိ ေစာင့္ရမွာေပါ့။ ကတၱရာလမ္းမေပၚက သစ္ရြက္ေျခာက္စုေလးထဲ ျပဳတ္က်သြားတယ္။ အက်မနာပါဘူး။ ၀မ္းေတာင္သာေသး။ ဒီလို စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးေတြ ၾကားထဲမွာ ၀င္ေနမွ တို႔အလွက ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေပၚလြင္ေနမွာေပါ့။ ေန၀င္ၿပီဆိုေတာ့လည္း အခ်ီးက်ဴးခံရမဲ့ အသံေတြ ၾကားေရာင္ရင္း အိပ္လိုက္ေတာ့မွေပါ့ေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ညဖက္မွာ ေမာင္းလာတဲ့ ကားတစ္စီးက ပန္းပြင့္ေလးကို ျဖတ္ႀကိတ္သြားတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားလုိ႔ သူေလး မနက္ျဖန္ ႏိုးမလာႏုိင္ေတာ့တာကို ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ပန္းပြင့္ေလးနား လာထုိင္ၿပီး အုန္းတံျမက္စည္း ဒုတ္တံေလး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုးထိုးကေလာ္ေနေလရဲ့။<br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-125326946607274835?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8146522117768614472.post-54652375030639978242008-02-28T22:03:00.003-05:002008-04-03T21:40:54.472-04:00<p></p><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8d5nJBnfkI/AAAAAAAAAQI/76WWncZw5w0/s1600-h/DSC03629+%5B640x480%5D.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_yRqnZodET8E/R8d5nJBnfkI/AAAAAAAAAQI/76WWncZw5w0/s400/DSC03629+%5B640x480%5D.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172236410402864706" border="0" /></a><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:ZawGyi-One;">ကားစီးရတာ ဒါ ဒုတိယအႀကိမ္ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ရာဘာျခံထဲက ထြက္လာတုန္းက တစ္ခါ၊ အခု တစ္ခါေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကားထဲမွာက ကြင္းထဲမွာ ေနပူလွန္းခံရတာထက္ေတာ့ သာေသးတယ္ထင္တာပဲ။ ဒီေကာင္နဲ႔ က်ေနာ္္နဲ႔ တြဲခ်ည္ထားတာ တကယ္ စိတ္အုိက္စရာေကာင္းတယ္။ တစ္ပံုစံတည္း တူေနတဲ့ ညီအကို ဆိုၿပီး ပူးခ်ည္ထားၾကတာေလ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔သဲႀကိဳးက ပိုေကာင္းတယ္ဗ်။ က်ေနာ့ သဲႀကိဳးက နဲနဲ ပိုေဟာင္းေနသလိုပဲ။ သဲႀကိဳးထိုးထားတဲ့ နားေပါက္မွာ ေဖာက္ထားတာက်ေတာ့ က်ေနာ္က ပိုေသသပ္တယ္။ ကိုယ့္ဂုဏ္ ကိုယ္ေဖာ္လို႔ေတာ့ မထူးပါဘူးဗ်ာ... အားလံုး ဒီကားထဲ က်ပ္ညပ္ သပ္ၿပီး စီးေနၾကရတာပဲ။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">က်ေနာ့ ေဘးအသားေတြကိုလွီး၊ ေက်ာမွာ အစင္းေတြေဖာ္၊ နားေပါက္ေဖာက္၊ သဲႀကိဳးတပ္၊ ဟိုေကာင္နဲ႔ (အဲဒီ က်ေနာ္နဲ႔ တစ္ပံုစံ ထဲတူတယ္ဆိုတဲ့ေကာင္) ႏွစ္ေယာက္ကို အထုပ္ထဲထည့္၊ သားေရကြင္းနဲ႔ ပူးခ်ည္ၿပီး အခု ျမင္တဲ့အတုိင္း စီထားၾကတာေလ...။ အဆင့္ဆင့္ ထပ္ထားတာနဲ႔ က်ပ္ညပ္ေနတာနဲ႔ ကားထဲမွာကလည္း ေလကလံု၊ ေလလံုမွေတာ့ ပူကလည္း ပူ ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ေခြ်းျပန္တတ္တဲ့ လူ မဟုတ္ေပလို႔ပဲ။ လမ္းကလည္း ၾကမ္းလိုက္တာမွ အားလံုး စီထားသမွ် ေနရာေတြ ပ်က္ကုန္ေရာေလ။ ကားရပ္လို႔ ကုန္တင္ကား တံခါးလည္း ဖြင့္လိုက္ေရာ က်ဳပ္တို႔ႏွစ္ေကာင္ေရာ တျခားေကာင္ေတြပါ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ထြက္က်ကုန္ေရာေပါ့ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ပုိက္ဆံအိတ္ ပိုက္ထားတဲ့ ဗိုက္ရႊဲရႊဲလူႀကီးက အဲဒီ ကားေမာင္းတဲ့လူကို နားရင္းအုပ္လုိက္ေရာ။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ကားစီးရတာ သေဘာက်ေပမဲ့ အခု စင္ေပၚတင္ထားတာကို ပိုသေဘာက်တယ္ ေျပာရမယ္ဗ်။ က်ေနာ္တုိ႔က ေအာက္ဆံုးဆင့္ေလ။ ကားေပၚတုန္းက ေဘးအစည္းက ႏွစ္ေကာင္ဆို အခု ထိပ္ဆံုးဆင့္ အနားကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုပဲ။ သိပ္အထင္ႀကီးစရာေတာ့ မရွိပါဘူးဗ်ာ...။ က်ေနာ္တို႔ သစ္သားစင္က သံုးဆင့္တည္းပဲဟာ။ ဟို က်ေနာ္တို႔ထက္ ေလးငါးဆ ပိုႀကီးၿပီး သဲႀကိဳးအစား လည္ပင္းရွည္ပါၿပီး ပိုေလးတဲ့ ေကာင္ႀကီးေတြကေတာ့ ထိပ္က မွန္ဘီရိုထဲမွာေလ...။ က်ေနာ္ ဒီေကာင္ေတြကိုလည္း နဲနဲေလးမွ အားမက်မိပါဘူး။ က်ေနာ္က နဲနဲေလး ေသးေပမဲ့ သူတို႔ထက္ ပိုလည္းေပါ့တယ္၊ သူတို႔လို အညိဳေရာင္ ခပ္မိႈင္းမိႈင္းလည္း မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့မ်က္ႏွာဆိုလည္း အျဖဴေရာင္၊ ေက်ာကက်ေတာ့ အျပာေရာင္၊ ေဟာ... အစင္းေၾကာင္းေလးေတြေတာင္ ပါေသး၊ သဲႀကိဳးကလည္း အျပာေရာင္ေလးေလ...။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">လူေတြကို တံုးတယ္လို႔ က်ေနာ္ေျပာေတာ့ အဲဒီ က်ေနာ္နဲ႔ ဆင္တူအေကာင္က မင္းထက္ေတာ့ ေတာ္ပါတယ္ကြာတဲ့...။ လူေတြလို လႈပ္မရလို႔ေပါ့ဗ်... လႈပ္လို႔မ်ားရရင္ ဒီေကာင့္သဲႀကိဳးကို က်ေနာ္ ဖမ္းဖမ္း ညွစ္တာနဲ႔ ဒီေကာင္လည္း ေသမွာပဲ။ ျပန္ဆက္ရဦးမယ္... က်ေနာ္က သူမ်ားကို ရႈံ႔ခ်ရင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိဘဲ မလုပ္တတ္ပါဘူးဗ်။ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက... ဒီလူေတြဗ်ာ၊ က်ေနာ့္နဲ႔ယွဥ္လုိက္ရင္ အမ်ားႀကီးပါးၿပီး အမ်ားႀကီးေသးတဲ့ စကၠဴေလးေတြ ေလး၊ ငါးရြက္နဲ႔ လဲလိုက္ၾကသတဲ့ေလ။ က်ေနာ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ေရာ ဟိုအေကာင္ေရာေပါ့ဗ်ာ။ ႏွစ္ေကာင္လံုး ပူးခ်ည္ထားတာကိုး။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေနာ့မ်က္ႏွာ ေအာက္ပိုင္းမွာ ပါးပါးလာတယ္။ လူႀကီး တစ္ေယာက္လံုးကို သယ္ေနရတာ ဒီေလာက္ေလးတာဗ်ာ။ ဟိုေကာင္နဲ႔ က်ေနာ္လည္း အရင္လို စကားမေျပာႏုိင္ေတာ့ စကားနည္း ရန္စဲသေပါ့ဗ်ာ။ တခါတေလေတာ့ စကားေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခါတေလ အိမ္ေပါက္၀မွာ ခြ်တ္ခဲ့ရင္ အနားေတာ့ရတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ေဟာဟဲ လုိက္ေနတာနဲ႔ စကားေတာင္ မေျပာႏုိင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ အေမာေျဖေနရတာပဲ။ ဗြက္ေတြထဲျဖတ္၊ ေနပူပူ ကတၱရာလမ္းေပၚ ေလွ်ာက္တာနဲ႔၊ ေနကပူ၊ မုိးကရြာ၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေနာ့မ်က္ႏွာလည္း အရင္လို ဆြတ္ဆြတ္မျဖဴေတာ့ပါဘူး။ ညိုညစ္ညစ္ ျဖစ္လာၿပီေလ။ သဲႀကိဳးကလည္း ခဏခဏ ျပဳတ္ပ်က္ထြက္ေနလို႔ စီးတဲ့လူက သူ႔အကၤ်ီနဲ႔ ထိုးထိုးထည့္ေပးရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူးေလ။ ေက်ာမွာလည္း ငယ္ငယ္တုန္းကလို လူကိုယ္က ႂကြက္သားေတြလို အၿပိဳင္းၿပိဳင္းထေနတဲ့ အစင္းေၾကာင္းေတြလည္း မရွိၾကေတာ့ဘူး။ ဒါေတြ ရွိခဲ့တုန္းကေတာ့ အဲဒါေတြေၾကာင့္ ဒီလူ ေရညွိေတြထဲ ေခ်ာ္မလဲခဲ့တာေပါ့။ အင္း... ဘာပဲေျပာေျပာ အရင္လိုလည္း မာနေတြ မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္လည္း အိုလာၿပီပဲ။ တခါတေလ အနားယူလိုက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတာ့ ေပၚမိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘ၀ကိုက အနင္းခံဖို႔ ျဖစ္ရတာ ဆိုေတာ့လည္း ဘာမွ မခံစားရေတာ့ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဟိုးငယ္ငယ္က အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ကားစီးရတာေလးေတြေရာ အေပၚက လူဖိထားရင္းနဲ႔ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ ညပ္ၿပီး ကားစီးခဲ့ရတာေတြထက္ ဒီတစ္ခါက ပိုေကာင္းတယ္ထင္တာပဲ။ ကားေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကားစီးရသလို ညိမ့္ညိမ့္ေလးေပါ့။ က်ေနာ္လိမ့္က်ခဲ့တဲ့ ေျမာင္းေပါက္က တေျဖးေျဖး ေ၀းသြားၿပီ။ ေမွာင္လာတာကို နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္မိသလိုပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ငါ ဘယ္အထိ ေျမာပါသြားမလဲဆိုတာ စေတြးၾကည့္လာမိတယ္။ ဘယ္ပဲ ေရာက္ေရာက္ပါ။ ေနာက္ဆို အရင္ကလို အနင္းခံရမွာ မဟုတ္ေတာ့ ပါဘူးေလ...။ အဲဒါေတြးၿပီးေတာ့လည္း ၀မ္းသာရင္း... ဘယ္ေျမာေနမွန္း မသိလို႔ စိတ္ပ်က္ရင္းနဲ႔ပဲ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းေ၀း ေရာက္လာတာ သတိထားမိတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ... က်ေနာ္ဘ၀ကလည္း လႈပ္လို႔မွမရတာ၊ ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ၊ ဒီလိုပဲ ေျမွာလိုက္သြားရတာေပါ့ဗ်။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ဒီေနရာမွာ လူဆိုရင္ေတာ့ ေမွာင္ေနတဲ့ေနရာကေန အလင္းထဲတန္းထြက္ရင္ မ်က္စိက်ိန္းမွာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ိန္းစရာမ်က္စိလဲမရွိေတာ့့ မက်ိန္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အစကေတာ့ အမႈိက္ေတြနဲ႔ပဲ ၀င္၀င္ေဆာင့္တာပဲ။ အခုေတာ့ ေက်ာက္ေတြနဲ႔ ၀င္၀င္ေဆာင့္တယ္။ အေမွာင္ထဲ ေျမာရတာထက္ စာရင္ေတာ့ အလင္းထဲေျမာရတာ ပိုေကာင္းမွာပဲလို႔ က်ေနာ္ ေတြးမိတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ အားလံုးကေတာ့ ေျမာေနၾကရတာပါပဲေလ...။ ေရထဲေျမာရတာဟာ အရင္ကလို လူရဲ့ အနင္းခံဘ၀ထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္လို႔လဲ က်ေနာ္ ျမင္တယ္။<br /><br /></span><span style="font-family:ZawGyi-One;">၀မ္းသာမႈဟာ ၾကာရွည္ေတာ့ မခံပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ္ေျမာေနတာ တုန္႔ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ သဲႀကိဳးၾကားကို တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ကလန္႔ထားတာကိုးဗ်။ က်ေနာ္ ဆြဲတင္ခံလိုက္ရတယ္။ ငါေတာ့ အနင္းခံရျပန္ၿပီဆိုတဲ့ အသိက က်ေနာ့္ကို ဖိစီးႏႈိပ္စက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ... အဲဒီလူက က်ေနာ့္ကို မစီးပါဘူး။ သူ႔ ဆာလာအိတ္ထဲ ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။ အိတ္ထဲမွာေတာ့ အမႈိက္ေတြပဲ ရွိတယ္။ ဒီလို အထီးက်န္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ့္အေဖာ္ ဟိုအေကာင္ကို နဲနဲပါးပါးေလးေတာ့ သတိရမိသား။ ဒီေကာင္ကေတာ့ အရင္လို အစီးခံေနရဦးမွာပဲထင္တယ္။</span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;"></span><br /><span style="font-family:ZawGyi-One;">ပူတာကလြဲရင္ က်ေနာ္ ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့ တစ္ကိုယ္လံုး ေနပူထဲ ကတၱရာလမ္းမွာ လူအနင္းခံရတုန္းကလို ပူေနတယ္။ တန္းလန္းဆြဲခံထားရေတာ့ ရုန္းလဲ မရုန္းႏုိင္ဘူးေလ။ က်ေနာ္ လႈပ္ရွားလို႔ မရဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အျဖစ္မွန္က အျဖစ္မွန္ပါပဲေလ။ အရည္က်ိဳတယ္ဆိုတဲ့ စကားကိုလည္း က်ေနာ္ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ သိဖို႔လည္း မလိုအပ္ေတာ့ဘူးေလ။ ဒီေလာက္ပူျပင္းတဲ့ အရည္ထဲ ျပဳတ္က်သြားရင္ေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္တက္လာႏုိင္ေတာ့မယ္ လို႔ မေသခ်ာႏုိင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ျပန္တက္လာဖို႔လည္း မက်ိဳးစားခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ တျဖည္းျဖည္း က်ဖို႔ေတာ့ နီးလာၿပီ။ အေရွ႔က သားေရျပားေလးေတာင္ ျပဳတ္က်သြားၿပီ။ ေပါေလာ ေပါေလာေတာ့ ေပၚမေနပဲ ျမဳပ္သြားမွ ေအးမွာပါပဲ။ က်ေနာ္ မရႈတဲ့အသက္ကို ေအာင့္ထားလိုက္တယ္...။<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">၀တၳဳ ရာဇ၀င္... (ေဖာ္ျပျခင္း ခံခဲ့ရေသာ စာအုပ္မ်ား)<br /></span></span><ul><li><span style="font-family:ZawGyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဖြဲ႔တည္ရာ... စာေပ အႏုပညာ (သုတ၊ ရသ) မဂၢဇင္း (Volume 1, Issue 2, April. 2008)</span></span></li></ul><span style="font-family:ZawGyi-One;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8146522117768614472-5465237503063997824?l=htoomyat-shortstories.blogspot.com' alt='' /></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374noreply@blogger.com0